กลับมาทำงานจริงๆ จังๆ...ก็ย่างเข้าปีที่ห้า...

ภาระกิจหนึ่งก็คือ การประชุม...เป็นเรื่องที่ตนเองจะไม่ชอบมากๆ เมื่อมาพิจารณา ณ ตอนนี้ เจ้าความไม่ชอบน่ะคือ "อารมณ์ นี่นา"... เราใช้อารมณ์นำพานี่นา... พอไม่ชอบใจ เราก็วิ่งหนี... อยากเข้าก็เข้า ไม่อยากเข้าก็ไม่เข้า ค่อนข้างดื้อและตามใจตนเองเป็นที่สุดเลย...

ใครบอกก็ไม่ได้ ทระนงตนมาก...

อืม... อารมณ์นำพาจริงๆ...

เมื่อใดถูกใจ ชอบเป็นบรรยากาศที่สนองต่อจริตนิสัยตนเองก็ทำ แต่ส่วนใหญ่เราจะเบื่อหน่ายการประชุมเป็นที่สุด รู้สึกว่าเป็นเรื่องที่ค่อนข้างเสียเวลา เพราะอะไรล่ะ?

เพราะเป็นบรรยากาศที่น่าเบื่อ สวมตัวสวมตน เข้าไปเบียดเบียนกัน โอ่..กัน พยายามโน้มน้าวเอาความคิดของตนเองมาครอบงำกัน พอไม่ได้ครอบงำก็โกรธ ไม่พอใจ สาดอารมณ์ด้านลบเข้ามาหากัน... นี่น่ะนะคือ ภาพรวมของความทรงจำและความรู้สึกที่มี

แต่...อยู่มาวันหนึ่ง..จุดเปลี่ยนเมื่อไรเราไม่อาจทราบได้

คำว่า "หน้าที่" เขามาครอบครองใจ

เมื่อก่อนไม่สนใจน่ะนะเจ้าคำว่าหน้าที่ สนใจแต่ใจตัวเอง...แต่เมื่อหน้าที่เข้ามาแทนที่ ก็ได้ถามตนเองว่า "เราเบื่อการประชุมจริงเหรอ"... ก็ได้คำตอบว่า ไม่จริงหรอก เราไม่ได้เบื่อจริง เพียงแต่เราน่ะใช้อารมณ์นำพาตนเองมากกว่า

อารมณ์ = ที่ชอบ และไม่ชอบ เป็นตัวนำพา

อ้าว...เป็นผู้ฝึกฝนตนไม่ใช่เหรอ ทำไมใช้อารมณ์นำพาล่ะ

ครูสอน...ชอบก็ทำ ไม่ชอบก็ทำ ไม่ใช่เหรอ...

พอระลึกคำสอนแห่งครูผู้เสียสละตนได้ ก็ก้มหน้าก็ตา ทำ ทำแบบ ==> ชอบก็ทำ ไม่ชอบก็ทำ ทำเพราะอะไรล่ะ?

ทำเพราะหน้าที่...แล้วหน้าที่นั่นน่ะคืออะไรล่ะ?

หน้าที่นั้นน่ะ คือ...หน้าที่ที่มีเหตุให้ต้องทำ เมื่อเหตุหนุนนำส่งมาให้ต้องประสบ ต้องเผชิญ ต้องคลุกอยู่... เป็น "เหตุ" แห่งการปรากฏขึ้น เราจึงพึงน้อมรับ

เบื่อหรือไม่เบื่อ ไม่ได้นำมาเป็นตัวนำหน้าล๊ะ...

แต่ใช้ "ลมหายใจ" นำน่ะนะ...ชอบก็ทำไม่ชอบก็ทำ...

เพียงแค่...ลมหายใจเข้าอย่างตื่นรู้และเบิกบาน...

"ลมหายใจเข้าสบาย...ลมหายใจออกสบาย"... เท่านี้แหละนำพาตนให้ทำกิจต่างๆ ไม่มีความคิดนำ ไม่มีอารมณ์นำ มีแต่ "ลมแห่งการหายใจ" เป็นตัวนำพา ส่วนเจ้าความคิดและอารมณ์ก็จะแปรเปลี่ยนหน้าตาไป...ไม่ได้มีอิทธิเหนือเรา หากแต่กลายเป็นผู้อยู่ใต้อิทธิพลเรา

หากถามว่า...เมื่อไรจะเบื่อ เบื่อแล้วค่อยมาคุยกัน

ก็คง...ไม่อาจรู้ได้น่ะนะ เมื่อสภาวะยังเป็นอยู่อย่าง ณ ปัจจุบันนี้

ก็คงดำเนินไป ภายใต้ "หน้าที่และความรับผิดชอบ" ตามเหตุ + ปัจจัย ที่มาเกื้อหนุนให้ทำ ให้เผชิญ...