(แด่เพื่อนแห่งข้า)

ที่รักหากเธอเหนื่อยจากโลกแห่งความจริง

หากเธอหมดสิ้นกำลังใจที่จะก้าวเดินต่อไป

เธอก็จงหลับใหลให้เนิ่นนานเท่านาน

เธอจงหลับตาแล้วฝันถึงสิ่งที่เธอใฝ่หามาชั่วชีวี

ฝันถึงหมู่เมฆสีขาวนวลบนท้องฟ้าที่เปลี่ยนไปตามสายลมพัดโบก

ฝันถึงนกนางนวลที่โบยบินเหนือท้องทะเล กางปีกบินอย่างไร้กังวล

ซากความหอมหวานเมื่อครั้งที่ยังเยาว์วัย ก่อนความขมขื่นเข้าแทนที่

ฝันถึงกลิ่นมะลิหอมในตอนเช้าตรู่ แล้วเด็ดมาประดับเรือนผม

ฝันถึงบ้านหลังน้อยที่เต็มไปด้วยดอกไม้นา นา พรรณ กลิ่นหอมรัญจวน

ฝันถึงแปลงฝักหลังบ้านที่เธอทำนุบำรุงมาด้วยสองมือที่เปี่ยมรัก

ฝันถึงสะพานข้ามลำธารที่เราร่วมกันสร้างด้วยหัวใจที่เปี่ยมสุข

ฝันถึงฝืนหญ้าเขียวขจีเมื่อสัมผัสกับเท้าที่เปลือยเปล่า นุ่มนวลกว่ากัมยี่ราคาแสนแพง

ฝันถึงผีเสื้อแสนสวยที่บินเกี้ยวพาราสีกับเกสรดอกไม้ป่า

ฝันถึงสายน้ำเย็นชื่นฉ่ำเมื่อสัมผัสกับปลายนิ้ว

ที่รักหากเธอดื่มด่ำและซึมซับฝันแสนหวานมาเพียงพอ

เธอจงเก็บฝันนั้นของเธอ พอเป็นแรงฉุดให้เธอลึกขึ้นยืนได้อีกครั้ง

มันอาจจะเจ็บปวดมากกว่าเดิมเมื่อเธอตื่นมาพบความจริงอันแสนเศร้า

แต่เธอยังมีช่วงเวลาดี ๆ ให้เธอได้หวนลึกถึงไม่ใช่หรือ

ที่รัก เธอยังมีฝันอย่างฉันเป็นเพื่อนเธอตลอดไป...

ตราบนานเท่านาน