ถึงวันนี้จะโชคร้ายพรุ่งนี้อาจจะโชคดีและคิดหาประโยชน์จากคำว่าโชคร้ายนี้ให้ได้

    วันนี้ขอนำเสนอเรื่องเล่าของน้องเอ๋ผู้ป่วยโรคไตอีกซักครั้งนะคะ หลังจากที่ได้ติดตาม ความในใจ ในตอนแรกไปแล้ว เธอเขียนเล่ามาว่า

 เมื่อก่อนเคยได้ไปเที่ยวทุกที่ที่อยากจะไป  แต่ทุกวันนี้อย่าว่าแต่เที่ยวเลย ขนาดธุระสำคัญใกล้ๆ ยังไม่อยากจะไปเลย ( เอ..หรือไปไม่ได้น้อ ) แต่คิดในทางที่ดี   ก็ดีไปอย่างจะได้อยู่กับตัวเองซะที  บางครั้งการที่เราได้อยู่กับตัวเองเราอาจจะได้เห็นในสิ่งที่เรามองข้ามตัวเราเองก็ได้ ( ใครจะรู้ ) มีเวลาได้คิดทบทวนย้อนกลับไปในอดีตถึงแม้ว่าเราอาจจะกลับไปแก้ไขอะไรไม่ได้แต่เราสามารถที่จะเอาสิ่งเหล่านั้นกลับมาสอนตัวเราเองเพื่อไม่ให้เกิดความผิดพลาดขึ้นอีก  ถึงวันนี้จะโชคร้ายพรุ่งนี้อาจจะโชคดีและคิดหาประโยชน์จากคำว่าโชคร้ายนี้ให้ได้  ครั้งหนึ่งฉันเคยพบกับพี่ผู้หญิงคนหนึ่ง (จำชื่อไม่ได้ ) แกเป็นทีมงานของสถานีโทรทัศน์ช่อง 5 เราเจอกันเมื่อปี 2550 เค้าถามฉัน...
 
          พี่ผู้หญิง  : เมื่อก่อนทำงานที่ไหนเอ๋
          ฉัน          : ที่นครปฐมค่ะ
          พี่ผู้หญิง  : กลับบ้านบ่อยมั้ย ?
          ฉัน          : นับครั้งได้เลยค่ะ
          พี่ผู้หญิง  : แล้วตอนนี้หล่ะ
          ฉัน          : ป่วยก็เลยกลับมาอยู่บ้านจ๊ะ ..

                         ..อยู่กับ พ่อ-แม่
          พี่ผู้หญิง : เสียใจมั้ยที่ตัวเองป่วย 
          ฉัน         : เสียใจสิพี่...มากด้วย 
          พี่ผู้หญิง : แล้วดีใจมั้ยที่ได้มีเวลากลับมาอยู่

                         ไกล้พ่อกับแม่  
         ฉัน         : ................. 
 
                     **************


  ไม่น่าเชื่อว่าคำพูดของพี่เค้าวันนั้นทำฉันอึ้งไปเลย  ฉันกับแม่แทบจะไม่มีเวลาอยู่ใกล้กันด้วยซ้ำ ฉันออกมาเรียนหนังสือตั้งแต่มััธยมต้น  จนจบ ปวส.ได้ทำงานก็อยู่ห่างกับท่านตลอด  จนเมื่อฉันป่วยฉันกลับได้อยู่ใกล้กับพ่อและแม่หาโอกาสแบบนี้ยากเหมือนกัน  มองในมุมกลับกันก็จริงที่พี่เค้าบอกถ้าไม่ป่วยคงไม่ได้ใกล้ชิดครอบครัว  บางคนที่เค้าอยากกลับมาอยู่บ้านก็ไม่มีโอกาสแบบเรา เพราะภาระหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบเป็นตัวกำหนด 

ฉะนั้นเราก็ควรจะดีใจที่เราได้ในสิ่งที่หลายคนโหยหามาตลอด............

 

เล่าโดย

น้องเอ๋-กตวรรณ  สารผล

11 พฤศจิกายน  2552