ชีวิตและการดำรงชีวิตอย่างมีคุณค่า
มีสิ่งที่เข้ามามากมายในชีวิต ตั้งแต่เด็กจนถึงปัจจุบันทั้งที่เป็นเรื่องดีเรื่องไม่ดี สิ่งที่เป็นเรื่องที่สร้างความภาคภูมิใจ เศร้าใจ สิ่งที่เป็นเรื่องสนุก ได้หัวเราะและสิ่งที่เป็นเรื่องโศกเศร้า ร้องไห้ และหวาดกลัว ซึ่งบางครั้งมีความสุขกับการได้พบสิ่งเหล่านั้นและหลายครั้งที่ไม่อยากอยู่ในโลกอันบูดเบี้ยวซึ่งไร้ความยุติธรรมนี้อีกเลย
หนทางและการเดินทางที่ไม่มีวันสิ้นสุด และยาวไกลที่ไม่มีวันจะไปถึง จึงต้องพบกับสิ่งเหล่านั้น อย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้ จนบางครั้งเหน็ดเหนื่อยไม่รู้สิ้นสุด และบางครั้งสนุกจนไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย เลยหาจุดที่เป็นแก่นแท้ของชีวิตไม่ได้
สิ่งที่ไขว่คว้าในชีวิตของแต่ละคนจึงไม่เหมือนกัน แล้วแต่ฐานความคิด ฐานความต้องการ และฐานของความฝัน ต่างคนก็พยายามไขว่คว้าให้ได้สิ่งเหล่านั้นมากับตัว เมื่อได้มาแล้วก็พยายามรักษามันไว้ หรือเบื่อก็ทิ้งมันไปแล้วหาสิ่งใหม่ทดแทน เป็นความต้องการที่ไม่สิ้นสุดและรู้จักพอ เมื่อได้สิ่งที่หวังแล้วยังต้องการต่อไปอีก แม้กระทั่งจะสิ้นลมหายใจ ใจก็ยังไม่รู้จักพอ พยายามต่อลมหายใจนั้นให้นานที่สุด เพื่อได้สิ่งที่ไขว่คว้านั้นให้เพียงพอและได้ดั่งใจ
สิ่งที่ไขว่คว้า จึงเป็นสิ่งที่ไม่สุดสิ้น และทุกคนพยายามซึ่งการได้มาซึ่งสิ่งนั้น เสมือนหนึ่งคือ "เกมชีวิต" มันจะหยุดเมื่อเราไม่มีชีวิตแล้ว แต่สิ่งหนึ่งที่สามารถหยุดการไขว่คว้าได้ คือการรู้จัก "พอ" การรู้จักพอในสิ่งที่ตนมี และมีความสุขกับสิ่งที่ได้รับ พักผ่อน หยุดแก่งแย่ง ดิ้นรน พอใจกับสิ่งที่มีอยู่ ภูมิใจกับสิ่งที่เกิดขึ้น "ความสุข"ก็จะตามมา ลองทำดู
บางครั้ง ในสิ่งที่ไม่ดี
มองบางมุม ก็อาจมีสิ่งดี ให้เราได้มีความสุข .......
และมีความทุกข์น้อยลง
ขึ้นอยู่กับว่าเราจะมองหาส่วนดีได้แค่ไหน
พยายามบอกกับตัวเองแบบนี้เสมอ
แต่บางครั้ง ก็ไม่สามารถทำได้ในขณะนั้น ต้องปล่อยให้เวลาผ่านไปสักพัก แล้วหยุดคิดใหม่
*** ขอมีความสุขกับชีวิตและเส้นทางที่เราเลือกเองนะคะ
สวัสดีค่ะ...อาจารย์ประสิทธิ์
ทำอยู่ค่ะ...แต่บางครั้งมันก็จะแฉลบออกนอกกรอบค่ะ...แต่จะพยายามทำต่อค่ะ