เขียนบันทึกเรื่องนี้หลังจากที่ไปถอนฟันมาเมื่อเช้า ด้วยความจำเป็นจำใจอย่างยิ่งเพราะเป็นฟันกรามที่เคยอุดแล้วแตกทะลุจนตอนนี้เรียกว่าต้องเสียวฟันแปร๊บทุกครั้งที่เอาอะไรเข้าปาก ทนไม่ไหวแล้วจริงๆ ไปด้วยอาการกลัวสุดขีด(อีกตามเคย) ยิ่งยังฝังใจจากการถอนซี่ธรรมดาๆไปอย่างแสนทรมานมาเมื่อไม่กี่เดือนนี้เอง ก็ยิ่งจินตนาการไปว่าซี่นี้ที่เป็นฟันกรามคงจะสุดสยองกว่าหลายเท่า ยิ่งรู้สึกกลัวจับใจกว่าหลายเท่านัก ยังดีอยู่หน่อยที่รู้กิตติศัพท์มาแล้วว่า"คุณหมออุ้ม"เป็นหมอศัลย์ที่ถอนฟันเก่ง

ต้องไปตามนัด(ที่ไม่อยากให้มาถึงเลย) แบบใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่ พอได้พบคุณหมอก็รีบบอกตามเคยว่า พี่กลัว คุณหมอก็แสนน่ารักมีท่าทีมั่นใจบอกว่า ไม่เป็นไร ส่องดูในปากซ้ายขวาแล้วก็วางแผนว่าต้องใส่ฟันถาวรนะครับ เสียค่าใช้จ่ายเท่านี้เท่านั้น ฯลฯ ดูเหมือนเจ้าฟันที่ต้องถอนนี่เป็นเรื่องจ้อยเหลือเกินในการเจอกันวันนี้ ฉีดยาชา 3-4 จึ๊กมีจึกเดียวเท่านั้นที่รู้สึกเจ็บ นอกนั่นแค่ติ๊ดๆ แล้วก็ให้ไปเอ๊กซเรย์ดูกระดูกฟันที่จะต้องทำฟันปลอม กลับมาพิมพ์ฟันตอนที่วางฟันล่างไปโดนเจ้าฟันที่จะถอนก็แปร๊บขึ้นมาอีก คุณหมอก็เลยใส่ยาชาเพิ่มอีกนิด

ระหว่างที่ทำก็คุยกับผู้ช่วยบ้าง เราบ้าง แต่ที่ทำให้เรารู้สึกดีนอกจากการพยายามบอกเราว่าไม่น่ากลัวหรอกแล้ว ก็คือท่าทีเชื่อมั่นในตัวเองของคุณหมอนี่แหละค่ะ นึกในใจได้เลยว่าคนที่เขา master อะไรสักอย่างนี่ต้องมีลักษณะแบบนี้แหละ

ถึงนาทีระทึกใจ คุณหมอก็ให้อ้าปาก เคาะๆถามว่ายังเจ็บไหมครับ เราบอกไม่เจ็บแล้ว แต่ใจนั้นเกือบจะหยุดเต้นแล้ว คุณหมอก็บอกว่า พี่อย่าเกร็งครับ หมอดึงง่ายถ้าพี่ไม่เกร็ง แล้วก็ปล่อยมือนิดนึงย้ำบอกว่าพี่นอนสบายๆนะครับอย่าเกร็ง พอเรารู้สึกว่าหมอไม่ได้จับอยู่ก็ปล่อยการเกร็งนิดนึง คุณหมอก็จับจึ๊กจั๊กซ้ายขวานิดเดียว แล้วก็บอกว่าเสร็จแล้วครับ เรางี้งงไปเลย อ้าว ดึงไปแล้วเหรอ คุณหมอก็บอกว่า ครับ นี่ไง ชี้ให้ดูฟันที่ไปนอนแอ้งแม้งอยู่ในถาดเรียบร้อยแล้ว เล่นเอาเรางงไปเลยว่าเอ๊ะ ดึงไปตอนไหนเนี่ย ยังไม่ทันตั้งตัวเลย หันไปมองหน้าชมคุณหมอซะอีกว่า เก่งจังเลย แกก็ทำท่าว่าเรื่องธรรมดา...เฮอ...เราก็หลงจินตนาการไปซะสยองแบบคราวที่แล้ว

แต่ตอนรอบัตรนัด คุณหมอก็ยังเดินมาย้ำว่า อย่าบ้วนปากก่อนนะครับกัดเอาไว้นานๆหน่อย ให้ยาแก้ปวดมาด้วยแล้ว เดินกลับมาทำงานแบบงงๆว่าทำไมเสร็จเร็วมาก แค่ครึ่งชั่วโมงเอง แต่รู้สึกว่าปากกับแก้มมันไม่ค่อยสามัคคีกัน กรามข้างขวามันใหญ่ๆ สักพักพอยาชาเริ่มหมดฤทธิ์ ก็เริ่มรู้สึกว่าเจ็บมาก แต่ไม่ระบมไปทั่วแก้มเหมือนครั้งที่แล้ว คราวนี้รู้สึกเลยว่าส่วนที่เจ็บคือจุดที่ฟันถูกดึงออกไป เจ็บเฉพาะที่แบบสุดๆ ยังไม่ได้ไปเอายาของคุณหมอ ก็เลยค่อยๆหยอดพาราเซ็ตไปก่อน 2 เม็ด แต่หาได้ช่วยอะไรไม่ เจ็บปวดจนหูอื้ออยู่อย่างนั้น นั่งออกผลแล็บไปเจ็บไปจนเที่ยง พอได้คายผ้า กินโจ๊กแบบซดกลืนเอาแล้วก็รีบกินยาแก้ปวดที่คุณหมอให้ตามทันที รอสักแค่ 15 นาที (ที่ยาวนาน) อาการปวดแผลก็อันตรธานไปเลย เฮอ...เหลือเชื่อจริงๆว่า ความรู้สึกเวลาเจ็บกับหายเจ็บนี่ ทำเอาเราเป็นคนละคนเลย

ประทับใจมากๆค่ะ รู้สึกว่ารัก"คุณหมอฟัน"ขึ้นมาอีกคนแล้ว เห็นได้ชัดๆเลยว่า ลักษณะท่าทีและฝีมือของคุณหมอนี่มีอิทธิพลอย่างมากกับความกลัวของเรา คิดว่านัดครั้งต่อไปก็คงจะเดินไปหาคุณหมอได้อย่างมีสติกว่าที่ผ่านมา เขียนบันทึกนี้ไว้ก่อนที่จะเจ็บแผลขึ้นมาจนไม่เป็นอันทำอะไรอีกรอบ ต้องรีบไปหาอะไรกินและกินยาเสียก่อนดีกว่าค่ะ

ขอชื่นชมคุณหมอ"ธันว์นฤน สุจุพงศ์" แห่งฝ่ายทันตกรรมโรงพยาบาลสงขลานครินทร์ฝากเอาไว้ตรงนี้ด้วยค่ะ