รู้สึกเศร้า เหงา เวลาเจ็บปวด

 

รู้สึกเหงาเดียวดาย  เมื่อเจ็บปวดเพราะเจ้าตะขาบ

มองนภาฟ้าครามเมื่อยามเหงา

สายลมเบาพัดผ่านทนต้านไหว

เห็นเมฆน้อยลอยลิ่วปลิวห่างไกล

ล่องลอยไปตามแรงแห่งสายลม

ดั่งชีวิตของข้าเวลานี้

ทุกนาทีไร้ชื่นสุดขื่นขม

เหมือนเมฆน้อยลองฟ่องล่องตามลม

ทุกข์ระบมระดมเจ็บนั่งตาลอย

เคยมีเพื่อนพูดเล่นได้เยี่ยมหา

เคยเฮฮาสุขสันต์พลันเงียบหงอย

มีน้องรักพี่สัญญาว่าให้คอย

เธอใจน้อยห่างหายไปไม่เยี่ยมนาน

ฉันจึงต้องเหงาหงอยพลอยใจช้ำ

ต้องระกำตะขาบกัดน่าสงสาร

ยังไม่ลืมวันน้องเดย์จะแต่งงาน

แผลร้าวรานพังพินต้องยินดี

มองรอบกายซ้ายขวาสุดว้าเหว่

ดั่งเรือเร่หลงทางกลางวิถี

หันหน้ามองท้องฟ้าดูอีกที

ฟ้าเปลี่ยนสีหมองหม่นทนเจ็บใจ

เจ้าตะขาบตัวไม่น้อยเจ้าช่างโหด

เจ้าพิโรธโกรธเรามาแต่ปางไหน

ด้วยว่าเราไม่เคยคิดทำร้ายใคร

เจ้าทำไมต้องราวีเราไม่รู้ตัว

โลกของเรามีทั้งสวยทั้งงาม ทั้งสดชื่นสมหวัง แต่อย่าลืม อย่าเพลิดเพลินจนลืมตัว  นั่นคือ อย่าประมาทต่อการใช้ชีวิตนะคะ  ทุกสิ่งอย่าง อาจจะเกิดสิ่งที่ไม่คาดฝันก็ได้  ความเจ็บปวดรวดร้าว  ความผิดหวัง ความไม่สมหวัง  อาจเกิดขึ้นได้ทุกเมื่อ เช่นกันคะ