ทำอย่างไรให้น้ำตาที่เอ่อไหล...เหือดแห้งไป บทกวีได้แก้ตัวแก่บทกวี.. โอ..พระเจ้าในที่สุดชั้นก็ค้นเจอ หาพบแล้วซึ่งหนทางแห่งตัวตนอันฝังลึกชั่วนิรันดร์ แม้ปัจจุบันจะเลือนหายชั่วขณะของจิตวิญญาณ แต่ชีวิตและการกระทำได้ดำเนินต่อไป ดำเนินต่อไป ไหลเอื่อยดั่งแม่น้ำแลสายลมยามเย็น แต่ยังติดย้ำฝังแน่นในภาพลวงตานั้นเหลือคณา ยังจดจำท่วงทำนองสอดคล้องอ่อนหวาน ขับขานลมหายใจแห่งราตรีกาล และยังอยากพยายามประสานรอยรักให้กลับคืน...ทุกเวลา... แม้ความตายจักมาเยือนแต่กระแสความลุ่มหลงได้ซัดกระหน่ำเข้าให้ โหมซ้ำระลอกแล้วระลอกเล่าทุกคืนค่ำย่ำเช้าและยามสาย...หากเวลาไม่มีอยู่จริง...ก็ฆ่ากันซะดีกว่า..ใช่เวลาไม่มีอยู่จริง...สตินี่สิที่มีอยู่จริง! กลับมา กลับมา กลับมา มาหยุดสิ้นความทรงจำนั้นไว้ มาใส่ใจปัจจุบันวินาทีนี้ มาทวีความกระจ่างให้พร่างพลัน...มาเติมฝันแรงจูงใจให้สง่างาม...เงามืด..มันเป็นพียงเงามืด...ผ่านไปแล้ว..ในที่สุดมันก็ผ่านไปแล้ว...ยิ้มซะเด็กน้อย ...
ฆ่าเวลา เวลามีค่ามาก ๆ
ฆ่า และค่า ไปพร้อม ๆ กันเลยค่ะ
อ่านจนเหนื่อยแล้ว
เยอะจัง พักเหนื่อยก่อนแล้วจะกลับมาติดตามอ่านอีกค่ะ