ถ้อยคำดีๆ หากไม่จดไม่จำไว้ในรูปตัวอักษรมันก็คงล่องลอยหายไปตามสายลมแห่งกาลเวลา ไม่มีคุณค่าใดใดให้ใครเลย...เหตุนี้ จึงเขียนเป็นไดอารี่ลงในเว็บ นอกจากจะเก็บได้จำนวนมากแล้วยังสามารถเก็บไว้ได้นาน...กว่าลมหายใจของตัวเราเองซะอีก ปาดเหงื่อเพราะสิ่งนี้ เดินผ่านสนามกีฬาเมื่อเช้ายามแสงแดดสาดส่อง...เราแลเห็น 1. คุณตาคนเดิมเดินถือไม้เท้าทำหน้าจริงจังมุ่งตรงมา...แล้วก็เดินผ่านเราไป 2. พระเจ้า.. ชายหญิง 1 คู่บนวีลแชร์ ในขณะที่กำลังเข็นตัวเองชมนกชมไม้อยู่สองข้างทางนั้น เราสังเกตเห็นรอยยิ้มและได้ยินเสียงหัวเราะของพวกเค้าด้วย! 3. หมา (อีกล่ะ) 1 ฝูงกำลังรุมกินอาหารกันอย่างร่าเริงโดยมีคุณป้าผู้ใจดีที่คอยเติมให้อยู่เรื่อยๆ เฮ้ย! สายแล้วนี่หว่า วิ่งดีกว่าเรา.....เมื่อถึงรถโค้ชปรากฏว่าเหงื่อซ่ก..ทั้งตัวเลย..ปาดเหงื่อซะบนใบหน้านั่งอาบแอร์เย็นๆ ให้ฉ่ำปอด...30 นาทีผ่านไป...ฮ่ะ ! ฝนตก...ความหนาวมาเยือนแล้วเราหนาวใจด้วยอีกต่างหากช่วงนี้...ลงจากรถก็เดินเศร้าๆ ตากฝนไปทั้งอย่างนั้นแล้วเข้ามานั่งทำงานต่อในสภาพสั่นเห็นๆ ....รู้สึกโชคดีจัง....คนพวกนั้นทำเราลืมไปเลยว่าความลำบากมันเป็นยังไง เรารู้ว่าหนาวนะแต่เฉยๆ ว่ะ ไม่สนหรอก ก็แค่สภาวะหนึ่งที่ผ่านเข้ามา หนาวได้ อุ่นได้ ร้อนได้ ไม่มีอะไรยั่งยืนน่าจดจำและใส่ใจ ทันทีที่ปล่อยวางได้ก็ไม่ยึดติดใช่มั้ย นั่นหมายถึง ความสุขตรงหน้าไง… ขอบคุณโชคชะตา
