ก่อนที่จะเล่าต่อว่ามีอะไรเกิดขึ้นตามมาหลังจากลองทำบันทึกกับน้องป้อมนั้น ขอชวนให้มาร่วมชื่นชมทีมงานร.พ.กระบี่ด้วยกันหน่อย จากการประเมินที่เล่าไว้ในบันทึกนี้แล้วนั้น ปรากฏว่าผลงานได้รับเกียรติให้เป็นร.พ.รองชนะเลิศของเรื่องทีมการดูแลเบาหวานของ ทุน Adventis ค่ะ พรุ่งนี้น้องเอ้ง พยาบาลคนสวยที่ทำหน้าที่หลักในการดูแลคนไข้และทำงานหนักในเรื่องนี้มาตลอดจะเป็นคนไปรับรางวัลและนำเรื่องราวไปนำเสนอค่ะ
เป็นเรื่องดีๆเรื่องที่หนึ่งที่อยากมาเล่าในวันนี้ค่ะ เรื่องสองก็คงเป็นเรื่องตามไปดูน้องป้อมแล้วเกิดอะไรตามมาบ้าง
หลังจากมีบันทึกของผู้ป่วย 2 รายแล้ว และชี้ให้น้องป้อมเห็นว่าได้ประโยชน์อะไร ฉันก็แวบนึกขึ้นมาได้ว่ามีเรื่องอาหารเฉพาะโรคที่อยู่ในรูปของเหลวด้วยนะ จำได้ๆว่าน้องป้อมเคยออกปากห่วงใยว่า คนไข้เบาหวานที่ให้อาหารทางสายยางก็มีนะ
จากจำนวนคนไข้เบาหวานที่แต่ละตึกได้บอกให้รู้ในวันที่เดินเยี่ยม ทำให้ฉันนึกอยากจะรู้มีอะไรในเรื่องอาหารเหลวเบาหวานบ้างที่ยังไม่รู้ว่าควรปรับอะไร น่านำบันทึกในรูปแบบที่น้องป้อมไปศึกษาดูเกี่ยวกับอาหารเหลวดูบ้างน่าจะดี
นึกแล้วก็แวะไปที่หอพิเศษอายุรกรรมแห่งหนึ่ง ขอร้องให้ช่วยทำบันทึกการให้อาหารเหลวและการให้ยาในคนไข้เบาหวานรายหนึ่งให้หน่อย น้องนางฟ้าที่หอแห่งนี้น่ารักจริงๆ เริ่มลงมือทำให้ทันทีตามที่ขอ ซึ่งไว้จะมาเล่าต่อว่าเจออะไรดีๆบ้างนะคะ
การตามไปดูที่ตึกน้องป้อมก็แค่แวะไปถามว่าการใช้บันทึกในคนไข้คนที่ 3 ที่จะเริ่มลงมือทำนั้นทำยากหรือเปล่า ได้ความกลับมาว่าสื่อสารกับคนไข้ลำบากเพราะว่าเป็นชาวน้ำ คนไข้เขียนหนังสือไม่ได้
จึงแนะนำไปว่า "ไม่ต้องเครียด ไม่เครียดๆ ลองทำเท่าที่ทำได้ง่ายๆก็แล้วกัน เขียนไม่ได้ อะไรไม่ได้ก็ปล่อยไปก่อน ทำส่วนที่เหลือของบันทึกไปก็แล้วกัน จะได้เรียนรู้ภาระงานของหอเธอที่เกี่ยวกับเรื่องนี้"
หลังจากนั้นก็ไม่ได้ตามไปดูที่ตึกน้องป้อมอยู่หลายวันเชียวแหละด้วยในช่วงนี้มีเรื่องราวของงานสังคมเข้ามาอยู่หลายงานที่บรรดาเหล่าพยาบาลส่วนหนึ่งเขาวุ่นๆ มีเรื่องการเป็นกรรมการจัดประชุมของแพทยสมาคม งานวันพยาบาลแห่งชาติ และ HNQA ที่ทำกับร.พ.ชุมชน จึงไม่อยากเข้าไปทำให้ยุ่งกับการชวนคุย (งานทั้งหมดนี้บรรดาหัวหน้าหอคือกำลังพลสำคัญที่เป็นแม่งานให้องค์กร และงานที่ำดำเนินไปสำเร็จลงด้วยดี)
ช่วงที่ไม่ได้แวะไปที่ตึกน้องป้อม ก็แวะไปที่หอพิเศษอายุรกรรม ตามไปดูว่า ทำให้น้องนางฟ้าของตึกนี้เขาเพิ่มงานมากมายหรือเปล่ากับการให้เขียนบันทึกดังกล่าวให้ คำตอบบอกกลับมาว่า "ไม่ลำบากค่ะ" ขอบคุณในน้ำใจที่เห็นคุณค่าของกระดาษแผ่นน้อยๆนี้ค่ะ
ช่วงปลายเดือนได้แวะไปที่หอของน้องป้อมอีกครั้งในตอนเช้าวันหนึ่ง น้องป้อมเล่าเรื่องที่เร้าใจจนเก็บความดีใจไว้ไม่ได้ ระหว่างที่กำลังจะเริ่มคุยกัน น้องหญิงเภสัชกรก็ขึ้น วอร์ดพอดีทำให้ได้นั่งถอดบทเรียนด้วยกัน
สิ่งที่น้องป้อมเล่านั้นก็คือว่า ตั้งแต่ใส่ใบบันทึกในชาร์ตคนไข้ชาวน้ำแล้ว เธอสังเกตว่าคุณหมออายุรกรรมที่ราวน์วอร์ดของเธอก็ใช้มัน
"โป๊ะเช๊ะเข้าทางแล้ว" ฉันคิดในใจ (รู้สึกว่ายิ้มผุดขึ้นที่ปากด้วยนะ ระหว่างที่คิด)
น้องป้อมเล่าเรื่องต่อมาอีกนะคะที่ทำให้ โอ...เลยค่ะ (โอเคค่ะ ไม่ใช่คำอุทาน)
"วันนี้คนไข้ที่เตียงนั้น ยิ้มหละหมอ" น้องป้อมเล่าด้วยสีีหน้าปนรอยยิ้ม พร้อมชี้มือไปที่เตียงคนไข้คนหนึ่ง (ไม่ใช่ชาวน้ำ ชาวน้ำกลับบ้านแล้ว)
"ทำไมละ เกิดอะไรขึ้น" ฉันย้อนถาม
"เมื่อวานนี้แกเครียดมากๆเลยหมอ ป้อมว่าแกกลัวคุณหมอ...ค่ะ" น้องป้อมตอบ
"มั๊ยละ หมอว่าแล้วคนไข้เบาหวานนะกลัวโดนหมอดุอยู่ลึกๆ" ฉันแลกเปลี่ยน
" คนนี้เวลาคุณหมอ...มาราวน์ แกจะก้มหน้างุดๆเลยหละ....ทุกครั้งเวลาแกมานอนในตึก คุณหมอจะเอ็ดเสียงดังเรื่องน้ำตาลขึ้น ถามอะไรแกก็ไม่ตอบ ไม่ยอมเล่า" น้องป้อมเสริม
"แต่วันนี้คุณหมอไม่ถามอะไรคนไข้และไม่ดุด้วย คนไข้จึงยิ้มออกและกล้าเผชิญหน้าคุณหมอวันนี้เอง...เวลาคุณหมอราวน์อยู่ที่เตียงนี้ คุณหมอหยิบบันทึกที่คนไข้เขียนเรื่องอาหารการกินเอาไว้มาอ่าน แล้วคุณหมอเงียบไปเลย....ป้อมสังเกตว่าวันนี้คนไข้กล้าคุยตอบคุณหมอด้วยหละ" น้องป้อมเล่าต่อ
"น่านไง ดีใจจริงๆนะป้อมเอ๋ย หมอนะรู้ว่ามีบางเรื่องที่น้องของหมอคนนี้ เธอแปลสิ่งที่คนไข้บอกผิดมุม เจ้าคำเล่าเล็กๆที่คนไข้บอกออกมาว่า ก็อยากกินนะ นั่นแหละป้อมเอ๋ย ที่ถูกแปลว่า ไม่ตั้งใจคุมอาหาร.....หมอนึกไม่ถึงเลยนะ....เห็นแมะ เราคิดทำเรื่องเล็กๆกันนิดเดียว....ได้แถมการดูแลแบบองค์รวมมาแบบไม่ต้องวางแผนให้เหนื่อย...ดีใจ... ดีใจมากๆๆๆ" ฉันเอ่ยปากกับน้องป้อมเมื่อฟังเธอเล่าจบ
ความรู้สึกของน้องหญิงที่นั่งฟังอยู่ด้วยไม่ต้องพูดถึง เงยหน้าดูเห็นฉีกยิ้มจนเห็นฟันซี่ขาวๆเล็กๆ ทำให้หน้าตาที่จุ๋มจิ๋มอยู่แล้วของเธอยิ่งน่าดูมากขึ้น
ก่อนจากน้องป้อมก็บอกมาว่า "ตกลงป้อมคิดว่าจะเลิกการ์ดยาฉีดและการลงใบฉีดยาคนไข้เบาหวาน แล้วหันมาใช้ใบบันทึกนี้เพื่อลดงานของป้อมนะหมอ.....ป้อมจะใส่มันเก็บในชาร์ตคนไข้ด้วยนะหมอ....."
" เรื่องนี้เป็นเรื่องความสบายที่จะได้แลกมาของพยาบาล จะทำอย่างไรตามใจเลยน้อง คุยกันเองนะ....ส่วนเรื่องใส่ชาร์ตนั้นก็ไม่ขัดข้องหากคุณหมอ เขาเห็นประโยชน์ของการใช้มันแล้ว...." บอกแล้วฉันก็เดินจากมา
บทเรียนสอนใจ :
เมื่อทำงานด้วยความอยากรู้ มันสนุกนะ
ทำงานหนักนะดีอยู่หรอกที่ได้รางวัลมาเชยชม แต่จะดีกว่าถ้าให้คนไข้ได้รับรางวัลด้วย ใช่มีแต่เราที่ได้มา
เชื่อมโยงการทำงานเป็นทีม ไม่ใช่เรื่องยาก ความยากอยู่ที่การหาคน "มีใจ" ที่ใช่ ให้เจอต่างหาก
หัวใจของนางฟ้านะมีเมตตาทุกคน ขอแต่คนเชื่อมประสานรู้จักหาใจให้เจอ หาเจอและลงมือเชื่อมแล้ว เดี๋ยวคุณเมตตาในตัวเธอจะลงมือทำงานให้เอง
รบกวนแค่เรื่องเล็กๆเพิ่มไปจากที่นางฟ้าเธอทำอยู่แล้ว แค่นี้ก็ได้อะไรๆที่ดีๆกลับมามากมายแล้ว เห็นหรือเปล่า
ขอชื่นชมนะคะแนวคิดที่ดีมาก ๆ นะคะ บงทีคนไขเขียนบันทึกเล่าเรื่องได้ดีกว่าบอกเล่าอีกคะ
จำผิดนึกว่าหมอเจ๊อยู่พังงา ลุงเอกลงไปกระบี่หลายครั้ง