ก็เพราะชีวิตคือ การเดินทางที่แสนพิเศษ

        มีคนเคยบอกว่า...ชีวิตคือการเดินทางที่ต้องเรียนรู้อย่างไม่มีวันสิ้นสุด แต่ละวันเราก้าวไปบนเส้นทาง ที่เราเลือกที่จะเดินและเลือกที่จะเป็น
       โดยที่ไม่มีใครรู้ว่าทางข้างหน้าจะเป็นยังไง
คงไม่มีใครอยากให้มันผิดพลาด อยากให้หนทางของเราเลือกนั้นสวยงามไปในแบบที่เราคิด
        บางวันเราก้าวเดินอย่างรวดเร็ว เร็วจนแทบจะวิ่งด้วยความเชื่อมั่น
        บางวันใจดวงเดิมของเราก็กลับฝ่อ เราแทบจะหยุดนิ่ง หมดแรง ไม่เข้าใจกับหลาย ๆสิ่งที่ไม่ได้คาดคิดเอาไว้
        บางวันเราจึงขอเดินให้มันช้าลงสักนิด เพื่อจะได้มีเวลาคิดทบทวนหรือชื่นชมทิวทัศน์ข้างทางบ้าง
       จนบางทีก้อมารู้ตัวว่า เราอาจจะไปผิดทางด้วยซ้ำ หรือสงสัยว่าตัวเองกำลังหลงทางอยู่หรือป่าว
      แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเราจะไม่ได้เจอกับทางออก เพราะอย่างน้อยเราก้อลองไปในที่ที่ไม่เคยไป หรือเราอาจจะกำลังไป ในที่ที่ไกลกว่าเดิมก้อได้
      หากชีวิต คือ การเดินทางจริง ๆ เมื่อมีเริ่มต้นก้อต้องมีจุดหมายปลายทาง
      และมีทางออกให้กับทุกเส้นทางเสมอ ให้เวลากับหนทางแล้วมันจะพาเราไปเจอกับเรื่องใหม่ ๆ
      และแม้บางครั้ง หนทางจะพาเราเดินย้อนกลับมาเจอเรื่องเดิม ๆ อย่างหนีไม่พ้น
      เราอาจจะต้องหัวเราะและร้องไห้ ไปอีกซักกี่ครั้ง ก้อไม่เป็นไรหรอก เพราะทุกขณะที่ผ่านไปเรากำลังได้บทเรียนเพิ่มขึ้นมา
      และจงทำความรู้จักกับความรู้สึกตนเองให้มากขึ้น ให้ตัวเองได้ลองทำแล้วทุกอย่างก้อจะผ่านไปได้ด้วยดี