เช้านี้อยู่กทม.ตื่นมาใต้ร่มเงาโลหะปราสาท

ณ  วัดราชนัดดารามตรงข้ามเจดีย์ภูเขาทอง

ตั้งอยู่ใจกลางแห่งมหานครแห่งนี้

ซึ่งเมื่อหลายปีที่แล้วเคยมาอยู่อาศัยพักพิง

เพื่อหาสิ่งที่มาทำลายความโง่เขลา

เดินขึ้นไปบนโลหะปราสาทมองชีวิตคนที่รีบเร่ง

ซึ่งครั้งหนึ่งธรรมฐิตก็เคยเป็นเฉกเช่นนั้นบนเส้นทางนี้

เลยมาหวนคิดว่า

การที่เราท่านอยู่กับ

ลาภ  ยศ  ศักดิ์ศรี  สรรเสริญ

ได้นั้นเป็นเรื่องปกติธรรมดาทั่วไปของคนโดยมาก

แต่การจะอยู่กับการ

สิ้นลาภ  สิ้นยศ  สิ้นศักดิ์ศรี  ไร้สรรเสริญ

ทั้งการถูกตำหนิติเตียน

ให้ได้อย่างปกตินั้น

นี่สิคือ..ธรรม..อันงดงาม..

เครื่องยนต์ของรถที่ผู้คนขับขี่ไปบนท้องถนน

เมื่อใช้เกียร์ว่างมันจะหยุดทำงานทันที

แต่ทว่าขณะใดก็แล้วแต่ที่จิตนี้ว่างจากอารมณ์ที่ฟุ้งซ่าน

มันจะมีประสิทธิภาพมากมายยิ่งนัก...

ดีก็ไม่จริง

แม้ชั่วก็ไม่จริง

ที่จริงคือไม่ดีไม่ชั่ว

ธรรมะสวัสดีขอรับ..