การสร้างจิตสาธารณะที่ยั่งยืนควรพัฒนาให้เด็กเกิดการการเปลี่ยนแปลงจากข้างใน

     หายไปเสียนาน  กับการไปทำหน้าที่ของพ่อ แต่ก็ไม่ลืมที่จะแวะเวียนมาเยี่ยม  แลกเปลี่ยนเรียนรู้    วันนี้สนใจที่แลกเปลี่ยนในประเด็นการสร้างจิตสาธารณะ ที่กำลังเป็นกระแสฮอตอยู่  สนใจว่าทางที่ถูก ที่ยั่งยืนนั้นควรเป็นเช่นไร  ไม่งั้นก็อาจจะกลายเป็นเหมือนไฟไม่ฟางเหมือน  นโยบายคุณธรรมนำความรู้ ที่พอได้ตัวเลข  ได้ปริมาณ ได้ชื่อว่าได้ทำ ก็จบ ไม่ต่อเนื่อง  วันนี้การพัฒนาเรื่องจิตคงไม่เน้นด้านปริมาณ  แต่ควรเป็นเชิงคุณภาพมากกว่า  เพราะการวัดด้านจิตใจ  คงไม่มีเครื่องมือใดที่วัดแล้วได้คำตอบ ครอบคลุมแน่  จิตสาธารณะ หรือจิตอาสา นั้นเป็นคุณลักษณะที่ดีงามที่หลักสูตรมุ่งให้เกิดกับผู้เรียน เพื่อช่วยแก้ปัญหาสังคมไทยที่ขาดจิตสำนึกเพื่อส่วนรวม  ยิ่งเรียนสูงยิ่งมีอัตตาสูง  ไม่สนใจสังคม สิ่งแวดล้อม  การสร้างจิตสาธารณะจึงไม่ใช่เรื่องง่าย แต่ก็ไม่ใช่เรื่องยาก  หากจะให้ผลยั่งยืนนั้น  คงต้องพัฒนาให้ผู้เรียนเปลี่ยนแปลงจากข้างใน  ทำให้ผู้เรียนเกิดจิตสำนึกใหม่  ให้ผู้เรียนมีส่วนร่วมคิด ร่วมลงมือปฏิบัติ  สะท้อนผลการปฏิบัติ  แลกเปลี่ยนเรียนรู้กัน โดยมีครูเป็นผู้คอยแนะนำ  ที่สำคัญครูควรเป็นแบบอย่าง แนวในการสร้างจิตสาธารณะนั้นอาจประยุกต์ใช้หลักการของจิตตปัญญาศึกษาไปใช้น่าจะช่วยให้การพัฒนานั้นไปถูกทาง ครับ