กลับมาสมุย...ที่หาดพังกา

แม่บอกว่า...หาดพังกา  มิใช่หาดที่สวย...ในสายตาของคนเกาะสมุย

ด้วยความที่แม่ใช้ชีวิต...ตั้งแต่เล็ก...จนโตเป็นสาว

สมุย..คือความเคยชิน

ทะเล...คือความเวิ้งว้าง...เพราะคนสมุย  คือคนเกาะ

โลกของสมุย...ก็คือโลกของแม่

....

....

แต่แม่พูดว่า....หากพระอาทิตย์ตกดิน ผ่านท้องทะเลที่นี่คราใดแล้ว

ที่นี่...งดงามเหลือเกิน  งดงามมาก...แม่พูดเช่นนั้น

....

....

 

.....

.....

ผม...มิอาจรู้ได้ว่า..ความงดงามเมื่อ ประมาณ 70 ปีก่อน เป็นเช่นไร? …แต่ผมเชื่อคำพูดของแม่

ความงดงาม...ที่มิใช่จากการปรุงแต่ง

ความงดงาม...จากธรรมชาติของคนเกาะ  ที่มิมี..แสงสีตระการตา...

...

...

หาดพังกา...ผมไม่เคยได้ไปนอนสัมผัส...

ลูก ๆ ทุกคนของแม่  ซึบซับความเป็นคนเกาะสมุยจากตัวแม่

...

...

หาดทรายแห่งนี้...จึงเป็นมนต์เสน่ห์แห่งชีวิต  ที่ผ่านการสัมผัสด้วยชีวิตของแม่..... ถ่ายทอดผ่านตัวลูก

 

หากถามใจของแม่คราใดก็ตาม...แม่ก็จะบอกว่า

นี่คือ มาตุภูมิของแม่ ...มาตุภูมิที่แม่เกิดและเติบโตขึ้นมา

....

....

แม่...มิอาจทิ้งชีวิตทั้งชีวิตของแม่..ไว้ที่นี่ได้

แต่แม่..ยังคงหวลรำลึกถึงได้ทุกครั้ง

....

....

หาดพังกา...จึงงามในความรู้สึกของแม่

มิใช่งามเพียงแค่อาทิตย์ตกดิน....ผ่านท้องทะเลแห่งนี้

แต่งาม..ทั่วทั้งเกาะในหัวใจของแม่เสมอ


ขอขอบคุณ...ภาพทะเลเกาะสมุย  จากinternet