วันนี้อาจเป็นวันที่ดูวุ่นวายมากวันหนึ่ง เพราะมีการเคลื่อนย้ายห้องทำงานต่างๆ เพื่อเตรียมความพร้อมในการก่อสร้างอาคารผู้ป่วยใหม่ ทำให้ฝ่ายต่างๆต้องมีการปรับและโยกย้ายสถานที่ พอมีเวลานิดนึงก่อนการเคลื่อนย้ายจะเริ่มขึ้น มีน้องคนหนึ่งซึ่งเป็นผู้ดูแลผู้ติดเชื้อที่ผมได้กล่าวถึงในบันทึก "หนู...คือผู้รับเคราะห์" ได้เขียนกลอนมาฝากให้เราได้อ่านกันเพื่อเป็นกำลังใจให้กับผู้ติดเชื้อ HIV และผู้ดูแลดังนี้ครับ

              ฉันนี้จะเป็นกำลังใจให้        จงจำไว้ชีวิตนั้นมีค่า
 หากมีทุกข์อันใดก็รีบมา                     มาปรึกษาหนทางการดับทุกข์

 แม้เราเกิดมานั้นมีปมด้อย                  อย่าย้ำรอยแผลเก่าจงรีบลุก

 ทานยากินอยู่อย่างมีความสุข              ไวรัสบุกทำร้ายไม่ได้แน่

  ขอเพียงสิ่งเดียวจะได้หรือไม่           แต่ละวัยก็ย่อมมีการแก่

  อย่าเศร้าหมองไปเลยจงดูแล              อย่าอ่อนแอสู้กับมันให้รู้ดี

             แม้ตัวเรานี้จะเป็นคนไข้         แต่มิใช่ว่าเรานั้นไม่ดี

    เราเกิดมามีกรรมนำชีวี                      ทุกนาทีผ่านพ้นไปด้วยกรรม

    จงอย่าน้อยใจตัวเองไปเลย               และอย่าเอ่ยอดีตที่เคยพร่ำ

    อย่าทับถมตัวเองจงรับทำ                  ทำให้สำนึกนั้นอยู่ในใจ

     เมื่อมีสำนึกนั้นอยู่ในใจ                   ก็จงไล่สิ่งไม่ดีให้ไกล

     จงสร้างบุญกุศลเรื่อยเรื่อยไป           เพื่อจะได้ให้ใจได้มีสุข

 

 

 

                                 จงอย่าน้อยใจตัวเอง   ทำตนให้มีค่า

                                    ขอเป็นกำลังใจให้กับทุกคนครับ