สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่เห็นจริง ถึงเห็นก็ใช่ว่าจะไม่เห็นจริง ความช่างสังเกตรายละเอียดข้อปลีกย่อยของสิ่งรอบข้าง เพียงเพื่อจะเอากลับมาใส่ในกระดาษให้คนอื่นๆได้ดูต่อ เขียนในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง มีความสุขกับการสร้างสรรค์ถึงจะเรียกว่าเป็นศิลปิน
สวัสดีครับ
วันนี้ขอนำเสนอคำพูดในหนังทีวีช่อง 3 ที่นำเสนอหนังเกาหลีเรื่อง ยอดหญิงตำนานศิลป์ ซินยุนบก โดยที่ผมได้ภาพถ่ายผ่านจอภาพระหว่างดูหนัง และชอบคำพูดเหล่านี้ ซึ่งเป็นตอนที่อาจารย์ทังวอนต้องการจะสอนให้ซินยุนบก เข้าใจในหลักการของ ศิลปิน ศิลปะ โดยพาซินยุนบก ออกเดินเที่ยวในตลาด
เมื่อเข้ามาที่พักเรียบร้อยแล้ว อาจารย์ทังวอนนำกระดาษเปล่ามาปะติดที่ผนังรอบห้อง แล้วพูดกับซินยุนบกว่า “เห็นอะไรมั๊ย”
ซินยุนบก : จะให้ข้าเห็นอะไร มันก็เป็นแค่กระดาษธรรมดา
ทังวอน : ในสายตาเจ้าเห็นแค่กระดาษธรรมดาหรือ มันไม่ได้ซ่อนผลงานฝีมือเจ้า และตอนนี้ก็ใกล้จะเป็นรูปร่างแล้วรึ
ซินยุนบก : หึ พล่ามอะไร
ทังวอน : เฮ่อๆๆ มันเป็นความคิดสร้างสรรค์ จินตนาการจากคนเขียนรูปที่ถูกบางอย่างบดบังเอาไว้
ว่าแล้วทังวอนก็ลากลายเส้น วาดรูปให้ซินยุนบกดู เมื่อวาดไปสักพัก
ซินยุนบกก็นึกขึ้นได้ แล้วพูดชึ้น
ซินยุนบก : นี่คือ... พวกนี้คือ ...คนที่เมื่อกี้... เราเจอในตลาดไม่ใช่หรือ
ทังวอน : ใช่... ไม่งั้นจะนึกว่าไปเดินเล่นหรือไง อากาศร้อนซะอย่างนั้น มันเป็นการบันทึกสิ่งที่เราเห็น บนสิ่งที่ว่างเปล่าไง
ซินยุนบก : มันเป็นการบันทึกสิ่งที่เราเห็น บนสิ่งที่ว่างเปล่า
ทังวอน : ถูกต้อง สิ่งที่เห็นอาจไม่ใช่เห็นจริง ถึงเห็นก็ใช่ว่าจะไม่เห็นจริง ความช่างสังเกตรายละเอียดข้อปลีกย่อยของสิ่งรอบข้าง เพียงเพื่อจะเอากลับมาใส่ในกระดาษให้คนอื่นๆได้ดูต่อ เขียนในสิ่งที่คนอื่นไม่เห็น เข้าใจการเปลี่ยนแปลงของสรรพสิ่ง มีความสุขกับการสร้างสรรค์ ถึงจะเรียกว่าเป็น ศิลปิน
ซินยุนบกเริ่มตระหนักในสิ่งที่ทังวอนสอน
ซินยุนบก : เฮ่อๆๆๆ ใช่แล้ว ถ้าอย่างนั้นเราจะไม่ใช่ปล่อยใจไปกับสิ่งที่เห็น หากแต่ใช้สายตาและหัวใจคล้อยตามสิ่งนั้น
แล้วทั้งสองก็ช่วยกันวาดรูปต่อไปจนเสร็จ
