ทีทำงาน

วันนี้เป็นสุดท้ายที่บังนิ เจ้าหน้าที่แผนของคณะ ได้ขอย้ายตัวเองไปทำงานยังสถานที่แห่งใหม่ในเมืองกรุง ณ ธนาคารไอแบงค์ ย่านอโศก เป็นการทำงานที่ตรงกับสาขาที่บังเราได้เล่าเรียน

บังนิ เป็นร่นพี่สมัยเรียนที่ รั่วสีบลู ณ รูสะมิแล รหัส 45 รุ่นที่ 36 ส่วนผม รหัส 46 รุ่น 37 รุ่นน้องปีหนึ่ง ซึ่งสนิทกันแต่สมัยเรียนแล้ว เพราะขณะนั้นมีระบบการดูแล ต่างกับรุ่นหลังๆนี้มาก ที่ไม่ค่อยมีระบบของความเป็นพี่น้องเป็นน้อง ทำให้การช่วยเหลือการดูแล ขาดไปมาก

ยิ่งตอนสมัยเขามาทำงานที่นี้วันแรกที่มาสอบสัมภาษณ์ก็มีบังเราคนนี้แหละที่ค่อยเป็นพี่เลี้ยง เพราะคนรุ่นพีคนเดี่ยวที่เราสนิทเลยคุยได้มากหน่อย และก้ได้เข้ามาทำงานที่นี้ โดยบังเขาเป็นรุ่นพี่ที่ทำงานด้วย อีก 1 ปี ซึ่งหลายอย่างผมก็เรียนรู้มาเขาบังคนนี้มากที่เดี่ยว ด้วยความที่เราเป็นเด็กใหม่ จบมา2-3 เดือน ก็เริ่มมาทำงานที่นี้ ซึ่งเป็นอะไรที่ใหม่มาก เราไม่รู้จักการว่างตัวคนนี้ที่สอนมากเลย ยิ่งตอนเที่ยงเวลากินข้าว ก็ไปกับบังคนนี้แหละ เพราะเรายังไม่คุ้นกับเพือ่นทีทำงาน แต่พอนานๆ ก็แยกวง อิอิ เพราะผมไม่ค่อยทานอาหารเที่ยงซักเท่าไร เพราะเตรียมท้องตั้งแต่เช้า ใส่เต็มที่

ทำงานได้สักครึ่งปี บังนิ ก้ต้องเข้ากรมเพื่อรับใช้ชาติเป็นเวลา 1 ปีเต็ม ทำให้ผมก็ต้องขาดพี่เลี้ยงไป แต่เราก็เป็นพี่เลี้ยงแก่ คนทีมาใหม่แทน เป็นวงจรของการทำงาน....

หลังจาก 1ปี บังเราก็กลับจากกรม เข้ามาทำงานอีกครั้ง เมื่อต้นปีการศึกษาที่ผ่านมา แต่อยุ่ไม่นานก็ต้องเดินทางไกลอีก พึ่งแสวงหาความฝนใหม่ที่ตั้งใจปราถนาไว้ และเป็นการทำงานที่ตรงตามสายงานที่จบมา...

ซึ่งก็ต้องแสดงความยินดีอย่างยิ่งในการรับงานในตำแหน่งใหม่ และรู้สึกเสียใจ เพราะบังเราเป็นคนเอางานจริง เสียดายคนที่เก่ง แต่ก็สร้างระบบไว้มากยิ่งด้านแผนและพัฒนาบุคลากร ก้นับว่าเป็นการสร้างรากฐานที่ดีเลย ซึ่งผมเองไม่ทันจะเรียนรู้เลย แต่ไม่เป็นไร เดี่ยวค่อยติดตามจากอีเมล์แทนละกัน

คนทำงานอย่างว่าแหละ...ไม่นิ่งไม่นอน อนาคต ไม่มีใคร่กำหนดได้ แต่จนทำวันนี้ให้ดี และทุ่มเท่ เรียนรู้พัฒนางานให้ดีต่อไป การที่เราจะไปอยู่ไหน ถ้าเราดี เราเก่งและพร้อม จะไปที่ไหนงานก็เกิด...ย่อมเป้นที่หมายปองของทุกองค์กร 

ขอให้บังเราโชดดี มีชัย....ในหนทางที่ถูกต้องต่อไป....