การเดินทางเยี่ยมชมประเทศเพื่อนบ้าน

จากอุดรธานี นั่งรถไปหนองคาย ข้ามสะพานเข้าเวียงจันทร์  สะพานนี้ว่ากันว่าทางไทยขอให้ญี่ปุ่นสนับสนุนเงินสร้างเพราะต้องการร่วมกับพวกสีทองมากกว่าเงิน สีทองคือชาวผิวเหลืองด้วยกันแต่ท่านทูตญี่ปุ่นไม่ตอบรับพร้อมมีเงื่อนไข  จึงไปขอออสเตเลียทำให้ได้สะพานแรกมา

ช่วงผ่านด่านนั้นแสนทรหดเพราะรถบรรทุกมากทีเดียวทั้งน้ำมัน  ยางมะตอย  สินค้าเรียงเป็นแถวยาวเลยใช้เวลาร่วมสี่สิบห้านาทีจึงผ่านด่านมาได้  ที่จริงมาลาวหลายครั้งมากๆ  แต่มาคราวนี้กะว่าจะดูการเปลี่ยนแปลง

ผ่านหน้าประตูชัยเปลี่ยนไปมากเดิมนึกว่าเขาจะทำแบบ  ลานพระรูปหรือสนามหลวงไว้ทำกิจกรรมปรากฏว่าสร้างตึกรอบๆเต็มไปหมด  ส่วนวัดพระธาตุหลวงเวียงจันทร์ก็เหมือนกัน มีสิ่งก่อสร้างใหม่ๆเกิดมาจนแน่นไปหมด

หอพระแก้ว ก็ยังคงรักษาเอาไว้ได้ดี  ตรงข้ามก็วัดศรีษะเกตุ  ดูปี 1932 น่าจะเป็น ปี พ.ศ.ก็หกร้อยปี หลังสุโขทัยนิดหน่อย  มีหอไตรเก่าแก่อยู่อีกหนึ่งหลัง

 

รถยนตร์ที่นี่ก็ใช้รถตู้และรถบัสยี่ห้อฮุนไดส่วนใหญ่เลยทีเดียว  รถต่างจากบ้านเรามากแสดงว่าเขาไม่ได้สั่งรถไทยมาใช้เลยน่าแปลกใจทั้งๆที่ดินแดนติดกัน  ในตลาดนั้นคนจีนกับเวียตนามครองอำนาจแบบเบ็ดเสร็จ

มองไปทางไหนคนไทยเต็มไปหมดโดยเฉพาะ กลุ่ม Shopaholics เป็นพันๆคนซื้อกันอย่างบ้าคลั่ง ก็ดีทำให้เขามีรายได้

ลาวเขาบอกว่ายามค่ำคืนเขาไม่ค่อยเปิดไฟประหยัดเอาไว้เพื่อเก็บไฟไว้ขายไทย

วันนี้ที่ ๒๔ ถึงเวลาจะได้ทอดกฐินหลวงของสถาบันฯ นำผ้าพระกฐินไปทอดที่วัดมัชฌิมาวาส จังหวัดอุดรธานี