อิ่มกายเกิดได้จากการกิน อิ่มใจนั้นเกิดขึ้นจากการกระทำ ความพยายาม ความตั้งใจที่กระทำ อันอยู่บนพื้นฐานแห่งการทำความดีและ “การเสียสละ...”

การอิ่มในความดี ก็คือ การที่จิตใจไม่มีช่องว่างที่จะเหลือเพื่อไป “ทำความชั่ว...”
คนที่ยังมีเวลาในการคิด พูดและทำความชั่ว ก็คือ คนที่ยังไม่อิ่มในการ “ทำความดี...”

พื้นที่ในชีวิตของเราก็เปรียบเสมือนลูกบอลลูกหนึ่ง
ถ้าพื้นที่ในลูกบอลของเรานั้นอัดแน่นอยู่ใน “กุศลกรรม” หรือ “กรรมดี” ก็จะไม่มีที่ว่าง ที่เหลือพอจะมีให้แก่ “กรรมชั่ว” หรือ “อกุศลกรรม”

กรรมนี้จึงเหมือน “ลม” ในลูกบอล...
พื้นที่หรือปริมาตรในลูกบอลมีจำกัด เปรียบได้กับเวลาวันหนึ่ง ๆ ของชีวิต
เรามีเวลา ๒๔ ชั่วโมงเท่ากัน เรามีชีวิตสัปดาห์ละ ๗ วันเท่านั้น เราจึงต้องเลือกว่าเราจะสูบ “ลมดี” หรือ “ลมชั่ว” เข้าไปในชีวิตที่มีเท่ากันนั้นมากกว่ากัน...

ความชั่วหาง่าย ความดีหายาก เพราะความชั่วนั้นเป็น “เปลือกของจิต...”
เหมือนกับเราจะกิน “ทุเรียน” สักลูกหนึ่ง
เปลือกที่มีหนามนั้นอยู่ข้างนอก ใช้มือสัมผัสก็จับได้แล้ว
ความชั่วก็เป็นเช่นนั้น ไม่ต้องทำอะไรมาก ไม่ต้องเรียกมันก็มา
แต่เจ้าความดีที่ฝังอยู่ในเปลือกที่มีหนามของทุเรียนเป็นปราการด่านสำคัญนั้น ต้องออกแรง ต้องใช้มีดที่แหลม ที่คม ต้องมีเทคนิคที่จะทำอย่างไรเพื่อที่จะได้เนื้อทุเรียนที่ดี ไม่ช้ำ และ “สมบูรณ์”

คนบางคนพอใจแค่หนามทุเรียน ได้ดอมดมกลิ่นทุเรียนจากเปลือกนั้นก็ชื่นใจ
แต่คนที่มีความวิริยะ อุตสาหะ เขาก็จะพยายามผ่า พยายามปริ พยายามที่จะให้ได้มาซึ่ง “เนื้อ” ทุเรียนที่สามารถกินได้อย่างอิ่มท้อง และยังมีเมล็ดที่จะสามารถนำไปเพาะเป็นต้นกล้า ที่จะสามารถนำพาลูกทุเรียนให้เราได้อีกมากมายหลายลูก...

การปลอกทุเรียนนอกจากที่เราจะได้เนื้อทุเรียนมากินแล้วนั้น เรายังได้ความรู้ ได้พลัง ได้กระทำการณ์ให้ถึงฝั่งแห่ง “ความสำเร็จ...”

ความอิ่มในชีวิตของคนเรานั้นต้องประกอบด้วยสองสิ่งคือ อิ่มกายและ “อิ่มใจ”
อิ่มกายเกิดได้จากการกิน อิ่มใจนั้นเกิดขึ้นจากการกระทำ ความพยายาม ความตั้งใจที่กระทำ อันอยู่บนพื้นฐานแห่งการทำความดีและ “การเสียสละ...”

การกระทำใด ๆ ก็ตามที่ดี
การพูดใด ๆ ก็ตามที่ดี
การคิดใด ๆ ก็ตามที่ดี
ย่อมทำให้จิตใจเรา “อิ่มในความดี...”

อิ่มแล้ว จะให้กินอะไรชั่ว ๆ อีกก็ไม่ไหว
อิ่มแล้ว พอแล้ว พอที่จะทำความชั่ว
ชีวิตนี้จึงต้องจัดสรรความอิ่มให้ตนเองอย่างถูกต้อง
ตั้งใจกิน ตั้งใจทำ ตั้งใจน้อมนำ “กรรมดี” เพื่อชีวิตนี้จักได้ “อิ่ม...”