18 สิงหาคม 2552 20.00 น.
สิบกว่าวันที่ไม่ได้เขียนบันทึกยังคงทำงานตามปกติขอไปฝึกแผนกICU เพื่อไปฟ้นความ
รู้เรื่องการดูแลผู้ป่วยที่ใช้เคร่องช่วยหายใจ Mark 7 และ 8 เป็นเวลา หนึ่งอาทิตย์
เพราะที่ตึกบ้างเวรมีผู้ป่วยต่อเครื่องช่วยหายใจถึง 3 เตียงก็ต้องขอขอบพระคุณ
พี่จันทรา หัวหน้าตึก ICU โรงพยาบาลพังงา(พี่จีบ)ที่อนุเคราะส่งหนังสือและคู่มือให้
และรับconsualt ทางโทรศัพท์ และพี่อาภรณ์หัวหน้าตึกอายุรกรรมของรพ.ที่อนุญาติให้
ไปฝึก.....
ขอบคุณทุกคนที่เป็นห่วงไมว่าสิบร้อยคนให้กำลังใจถ้าครูซ่อมคนไม่ให้กำลังใจตัวเอง
ก็คงไม่สามารถผ่านเวลาอันเลวร้ายนี้ไปได้...เมื่อลงเวรมาตอนนี้พยายามทบทวนเรื่อง
ที่ผ่านมาทั้งที่ดีและไม่ดี....คำถามที่มีว่าทำไหม...ทำไหม...และทำไหม....
พยายามหาคำตอบให้ตัวเองที่ละคำถาม.....สวดมนต์ทำวัตรเย็นวัตรเช้าเท่าที่มีโอกาส
พยายามใช้เวลาที่เหลือที่มีประโยชน์ศูงสุด..รับเป็นอาจารย์พิเศษวิชาสาธารณสุข
ชุมชน (อนามัยขุมชนสมัยก่อน)สอนนักศึกษาวิทยาลัยพยาบาลชั้นปี 3ในภาคเรียนนี้
อาจารย์พยาบาล(พี่เถาเหมือนพี่รหัส)ติดต่อให้ไปสอนเน่องจากรพ.ที่ทำงานกับวิทยาลัย
รั้วติดกันเลยปฎิเสธไม่ได้ไม่อยากอยู่ว่างๆก็พอดี.....
ถามว่าไม่เหน่อยเหรอแต่เหน่อยกายดีกว่าเหน่อยใจเร่องบ้างเร่องบ้างเวลาเราเริ่มเข็มแข็ง
ก็มีเร่องให้เหน่อยใจไม่หยุดหย่อนไอ้ที่พอจะลุกได้ก็ยวบไปอีก...มันคงเป็นกรรมจริงๆ
....ทามกลางส่งที่แย่ๆประดังเข้ามาก็ยังมีเรื่องที่ดี....ได้พบเพ่อนที่ดีที่ค่อยเป็นห่วงเป็น
ใยทำให้ซึมซับความมีน้ำใจการย้ายมาทำงานทางใต้สิ่งดีที่เกิดขึ้นทำให้พ่อดีใจมีความ
สุขเกือบสองเดือนแล้วที่พ่อไม่ต้องเข้าโรงพยาบาลไม่ต้องไปฉีดยาแก้ปวดขา...เห็นพ่อ
สบายใจแม่ก็ไม่ต้องเครียดกับดูแลพ่อนักโทรไปรู้ว่าแม่ได้ไปทอดกฐินวัดโน้นวัดนี้
.....เพ่อความสุขพ่อกับแม่แลกกับการที่ต้องมาอยู่ที่ไม่อยากมารู้มาอยู่ใกล้กับสิ่งที่ไม่
ต้องการเห็นสถานที่นั้นๆอีก....และวันหนึ่งโลกมันกลมเปิดเทอมนี้รับสอนนักศึกษา
ป.โทคณะศึกษาศาสตร์พัฒนาชุมชนภาคสบทบเสารฺอาทิตย์ต้องไปมอ.ปัตตารนี
อาจจะเจอได้เห็นสิ่งที่ไม่อยากเจออีก...ยิ่งใกล่ยิ่งเจ็บ...แต่เม่อตัดสินใจแล้วเคยหนีมัน
มาตลอดต่อไปนี้จะไม่หนีอีกแล้ว...เมื่อมันเจ็บถึงที่สุดมันจะไม่เจ็บกว่านี้แล้ว...จะพิสูจน์
ให้คนที่ดูถูกทำร้าย...จะลุกขึ้นยืนให้พวกเขาเห็นว่าคนที่พวกเขาเหยียบยำติดจมธรณี
สามารถลุกขึ้นยืนมาได้..ยืนต่อหน้าพวกคนเหล่านั้นพร้อมที่จะถามพวกเขาว่าฉันไปทำ
ร้ายอะไรพวกคุณ....ถึงทำร้ายกันได้ขนาดนี้......
ตอนนี้ในมือครูซ่อมคนยังโขคดีที่มีน้ำตั้งครึ่งแก้วไม่ใช่มีน้ำแค่ครึ่งแก้วหมือนที่คิดเหมือน
เมือก่อน....ขอบคุณสำหรับทุกกำลังใจจริงๆ
....คิดถึงประจวบฯมากตลอดที่เขียนบันทึกนี้ไม่มีน้ำตาสักหยดแต่เม่อถึงประโยคนี้
น้ำตาคลอเป้าคิดถึงประจวบเหลือเกิน...เป็นเดือนที่ไม่ได้กลับ...ต่อไปคงหาโอกาส
กลับอยากคิดถึงบ้านต้นเกตุคิดถึงร้านหมอทัฟ้าคิดถึงคนไข้...เม่อก่อนลูกบ้ามาจากไหน
ขับประจวบฯปัตตานีได้อย่างไรก็ไม่รู้ตอนนี้แค่จะขับรถไปหาดใหญ่ก็ไม่ไหวแล้วปวด
หลังปวดขาไปหมด....ไปเยี่ยมพ่ออาศัยรถตู้เลย....
คิดถึงประจวบฯ....คงมีโอกาสได้กลับไปหาทะเลยาใจอีกคิดถึงจังเลย....ประจวบฯมีสิ่ง
คิดถึงประจวบฯ....คงมีโอกาสได้กลับไปหาทะเลยาใจอีกคิดถึงจังเลย....ประจวบฯมีสิ่ง
ที่ดีให้จดจำมากมาย
พี่แก้ม คิดถึงก็มาจิ จะรอนะ ทะเลไม่สวยแล้วหล่ะ คลื่นใหญ่มาก
ครูลิ้มพี่คงได้กลับประมาณกลางเดือนพย.ครับผม
สวัสดีค่ะ