วันนี้ หนูจะมาเปลือยชีวิตของหนูให้ฟัง ด้วยเหตุเพราะว่ามีบรรดาลูกป๋า ลูกเฮีย แถมลูกอาเสี่ย ลูกอาม่า หรือลูกใครต่อใคร ทั้งเล็กทั้งใหญ่ กระเป๋าแฟ๊บ กระเป๋าตุง...ก็เสนอตัวอยากเลี้ยงหนูกันทั้งนั้น จริง ๆ แล้ว หนูนะเลี้ยงไม่อยากหรอก แต่มีข้อเสียนิดเดียว คือว่าหนูน่ะชอบตกใจง่าย ขี้ตื่นเต้น อาจจะพูดว่าหนูเป็นลูกผู้ดีก็ไม่ผิดนัก หนูเลยไม่ชอบเสียงดัง ตะโกนโวกเวกโวยวาย ถ้าใครคิดอยากจะเลี้ยงหนูก็พึงระวังข้อนี้ไว้นะคะ มิฉะนั้น หนูอาจตายใส่เอาดื้อ ๆ นะจะบอกให้...
กว่าจะมาเป็นหนูอย่างทุกวันนี้...แม่บอกว่าต้องอุ้มท้องประมาณ 59-72 วัน (สงสัยแม่หนูความจำไม่ค่อยดี...เลยใช้ประมาณการเอา)...พอหนูเกิดมาแม่ก็ตั้งชื่อให้ว่า "ตะเภาแก้ว"...เกิดปุ๊บ!! แม่ก็ให้หนูกินนมของแม่ปั๊บ...ใคร ๆ ก็บอกว่ากินนมแม่ดีที่สุด หนูก็ว่างั้นแหละ เพราะนมแม่มีภูมิต้านทานสูงทำให้หนูแข็งแรง ที่สำคัญตรงหน้าท้องแม่อบอุ่นดีจังเลย รวมถึงตรงหน้าอกของแม่ด้วย...แม่บอกอีกว่าหนูหย่านมตอนอายุ 14-21 วันเอง...เร็วไหมล่ะ...ครอบครัวหนูมีพี่น้องทั้งหมด 6 ตัว...(อิ อิ หนูขอเรียกเป็นตัวนะ...เพราะรู้สึกว่าใช่เลยนี่แหละครอบครัวหนู...เราสนิทกันเลยเรียกว่าตัว) แต่เห็นใคร ๆ เขาบอกว่าครอบครัวหนูที่มี 6 ตัวนี่ถือว่ามากแล้วน่ะ...แม่หนูบอกว่าหนูเริ่มกินอาหารได้ตอนอายุ 1-3 วัน พัฒนาการหนูเร็วดีมั้ยล่ะ...แม่ยังบอกอีกว่าเวลาหนูกินอาหารจะชอบใช้ฟันแทะ อิ อิ ก็เลยติดมาจนโต...ว่าก็ว่าเถอะค่ะ...หากเลี้ยงและดูแลหนูดี ๆ นะ...หนูเชื่องง่ายจะตาย...แต่หนูติดเพื่อนนะคะ...ชอบอยู่กับกลุ่มเพื่อน หนูรู้สึกว่ามันอบอุ่นดี ไม่เหงาด้วย...ยามเมื่อพวกหนูอยู่รวมกันเป็นกลุ่ม...หนูจะคุยหรือสื่อสารกับเพื่อนด้วยการใช้ภาษาท่าทางและน้ำเสียงที่แตกต่างกันไป...แล้วแต่สถานการณ์ แล้วแต่สิ่งที่พวกหนูจะสื่อสารกันค่ะ ก็ไม่ได้แตกต่างกับพวกพี่ ๆ หรอก...แต่ที่แตกต่างกันชัดเจนก็ตรงที่พวกหนูไม่นิยมสื่อสารโดยการใช้โทรศัพท์เคลื่อนที่...จะพูดหรือจะคุยอะไรกัน พวกหนูก็จะสื่อสารกันแบบ "พบหน้าปะจมูก"...แบบว่า จี๊ด จี๊ด นะค่ะ ลองดูภาพขณะที่พวกหนูพูดคุยและแสดงท่าทางการสื่อสารกันค่ะ...จี๊ด ไหมคะ

อิ อิ อิ...ขำ ๆ ผู้ชายข้างบ้านเขาให้คนมาถามว่าหนูสวยมั๊ย...หุ่นดีมั๊ย...ขาวหรือเปล่า...ฮ้าย!! ไม่อยากจะบอกหรอก แต่ก็นะ!! ไหน ๆ ก็เปลือยชีวิตทั้งที ก็ต้องบอกให้หมด...จริง ๆ แล้วหนูนะอ้วนสั้นนะคะพี่...รูปร่างไม่ได้สูง คอไม่ได้ยาวระหงษ์อย่างใคร ๆ เขาหรอก...คอหนูน่ะสั้นนิดเดียว ขาก็สั้น สั้นไปหมดแหละ...ก็คิดดูสิ น้ำหนักแรกเกิดหนูแค่ 65-115 กรัมเอง พอหนูโตสุด ๆ น้ำหนักเพียงแค่ 700-900 กรัม...ส่วนพวกผู้ชายที่คิดจะมาจีบหนูนะ น้ำหนักบวกลบต้องให้ได้ประมาณ 900-1000 กรัม ไม่งั้นไม่ใช่สะเป๊กหนู...เล่นมาถามว่าหนูสวยมั๊ย...เอ่อ!! พูดแล้วจะหาว่าชมตัวเองอีก...เอาเป็นว่าถ้าใครชอบหนู เขาก็จะบอกว่าหนูสวย ตากลม แต่ขนไม่ค่อยยาว อิ อิ อิ บางคนเขาก็บอกว่าหนูน่ารัก...ไม่ทราบสินะ หนูว่าแล้วแต่รสนิยมของคนมองและคนชอบ...ยังไม่พอค่ะ ยังมาถามต่ออีกว่าแล้วหนูขาวมั๊ยล่ะ...เอ!! ไม่ทราบว่าจะบอกยังไงดี...ขาวไม่ขาวก็ลองดูภาพถ่ายหนูชัด ๆ ก็แล้วกัน...
พี่ค่ะ...อย่าตกใจนะคะถ้าหนูจะบอกว่า...หนูน่ะชอบหนีเที่ยวและกลับบ้านไม่ค่อยจะถูก (ความจำหนูสั้นเหมือนแม่หนูค่ะ)...ดังนั้น เวลาพี่ไม่อยู่บ้านก็จับหนูขังกรงไว้เลย..ไม่ต้องกลัวข้อหากักขังหน่วงเหนี่ยวหนู เพราะหนูไม่ใช่สัตว์ป่าสงวน...แต่ให้ใช้กรงสำหรับเลี้ยงหนูนะคะ...ข้อสำคัญหนูไม่ชอบนอนที่นอนใยสังเคราะห์หรือที่นอนใยมะพร้าวเหมือนน้องหนูบางตัว...ของหนูขอแค่ขี้กบหรือขี้เลื่อยรองนอนก็พอค่ะ หนูใช้ชีวิตแบบง่าย ๆ...ไม่อยากให้พี่สิ้นเปลืองเงินทองไปกับการเลี้ยงดูปูเสื่อหนู...เอ่อ!! ถ้าพี่ออกจากบ้านไปหลายวันพี่ช่วยใส่อาหารสำเร็จรูปและน้ำไว้ในกรงให้หนูด้วยนะ...หรือถ้าพี่ใจดีหน่อย จะพาหนูไปเที่ยวกับพี่ด้วยก็ได้ หนูไม่กวน ไม่งอแง รับรองไม่ทำตัวเป็นภาระเด็ดขาด...อีกนิดนะคะพี่...(ไม่รู้หนูเรื่องมากไปหรือเปล่า)...พี่ช่วยสำรวจอุณภูมิในห้องนอนให้หนูด้วย...หนูชอบอุณหภูมิประมาณ 25 องศาเซลเซียส หากสูงกว่านี้หนูอาจจะ เอ่อ คือว่า เอ่อ...คือ ขนหนูอาจจะร่วงหมดตัวได้ค่ะ...

พี่ลองคิดดูสิคะ ถ้าหนูไม่มีขนนี่จะเรียกว่า "สุนัขขี้เรื้อน" หรือ "หนูขี้เรื้อน" หนูชักไม่แน่ใจค่ะว่าถึงตอนนั้นหนูยังจะเป็นหนูอยู่อีกหรือเปล่า...อ้อ!! ลืมบอกพี่ว่าหนูมีชีวิตอยู่ได้ประมาณ 3-4 ปีเท่านั้น...เมื่อหนูตายพี่ก็สามารถหาน้องหนูตัวใหม่มาแทนหนูตะเภาตัวเก่าได้...แต่ถ้าพี่รักหนูจริง...ขอให้พี่เก็บหนูตะเภาตัวนี้...ไว้ในห้องใจของพี่แค่ตัวเดียวได้ไหมคะ...ทราบอย่างนี้แล้ว พี่ยังคิดจะเลี้ยงหนูอีกหรือเปล่า...และนี่คือวงจรชีวิตของ "หนูตะเภา" โดยสังเขปค่ะ

ภาพประกอบ >> http://images.google.co.th
อ่านข้อมูลเพิ่มเติม >> Animal
มาเยี่ยมหนูครับ เยี่ยมจริงๆ
ชอบค่ะ ยิ่งขาวยิ่งชอบ เอาเพื่อนมาขาวเพิ่มอีก
อิจฉาพวกขาวๆ ไม่ขาวบ้างแล้วไป
หนูน่ารักจังเลย มาเยี่ยมคุณvijค่ะ เช้ามืดนี้ตื่นเช้าๆวันแรกเพราะรู้สึกเจ็บคอและเริ่มไอเล็กน้อยลุกขึ้นมากินนำอุ่นเลยไม่หลับต่อ
เลยนั่งทำงานจึงรีบแวะมาหา สุพรรณบุรีนี้ฝนพรำแทบจะทั้งคืนเช้าอากาศมัวๆ ยังไงไม่รู้ .....มาปลุกสาวสวยค่ะ...ตื่นได้แล้วจ้า...
ขอบพระคุณคุณประสิทธิ์มากค่ะ...ที่แวะมาเยี่ยมหนู...ยังย้ำอีกว่าเยี่ยมหนูจริง ๆ ทราบค่ะทราบ...
สวัสดีค่ะ...
เพื่อนตัวขาวนอนตากุหริ๊บกุหริ๊บ น่ารักจังค่ะ...อิ อิ อิ ยิ่งขาวยิ่งชอบ ขอบพระคุณมากค่ะ
ขอบพระคุณคุณ Nina มากค่ะ...ตื่นแล้วจ้าาาา ตื่นแล้ว...นอนไปงีบหนึ่งค่ะ...ไม่หลับตาสว่างโล่เชียว...ที่นี่แดดออกแล้วค่ะ...ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ...พักผ่อนและดื่มน้ำอุ่น ๆ เยอะ ๆ ค่ะ...น้ำส้มสักแก้วนะคะจะได้ชุ่มคอชื่นใจค่ะ...
นี่ก็ขาวไม่แพ้เจ้าหนู
น้องแมวเหมียวพันธุ์เปอร์เซีย
ขอบคุณสำหรับน้ำส้มตอนเช้ากับความห่วงใยสุขภาพ..เเหมกำลังจะไปสอนหนังสือที่มหาวิทยาลัยพอดีเลยครับเเก้คอแห้งได้ เห็นชื่อเรื่องแล้วตกใจเเหมเข้าใจตั้งชื่อนะครับ เอาผลไม้มาให้เช่นกันครับ
ทานผลไม้ออกกำลังด้วยนะ..สู้ๆ..ชอบหนูครูยะลามากว่านะอิๆๆ
ผลไม้ดูไม่ค่อยสดนะ...เอาใหม่นะ
สวัสดีค่ะ ครูจิ๋ว...ขาวค่ะขาวมาก น่ารักด้วย...ว่าแต่ว่ามันจะกินหนูหรือเปล่าค่ะ...เอามาสองตัวเลย อิ อิ อิ ขอบพระคุณมากค่ะ..
สวัสดีค่ะท่าน อ.กู้เกียรติ ขนมาทั้งสวนเลย หนูจะกินไหวไหมเนี่ยะ ตกลงให้หนูหรือให้ Vij ค่ะ...ขอกินทุเรียนของโปรดก่อนแล้วกันค่ะ
ขอบพระคุณมากค่ะ
พี่อ้อยเล็กคนสวย...วิ่งมาถึงนี่เลยเหรอค่ะ...เหนื่อยมั้ยนั่นนะ...มายิ้มให้แต่เช้าเลยนะคะ จะชวนไปวิ่งล่ะสิ...อากาศดีจังค่ะชายทะเลนะ อิ อิ กินไปด้วยวิ่งไปด้วยดีไหมค่ะ...จุก หรือเปล่าไม่รู้...สู้ ๆ นะพี่สาวนะ
อาจารย์กู้เกียรติค่ะ...Vij ว่าไปสอนหนังสือได้แล้วค่ะ...ผลไม้สดหรือไม่สดไม่เป็นไรค่ะ...แต่ซึ้งน้ำใจคนให้มากกว่าค่ะ ขอบพระคุณมากค่ะ...มีความสุขกับการสอนนะคะ
ว้าว น่ารักซะ ชอบค่ะ พี่ชอบมากมาย ... หนูความจำสั้นไม่เป็นไรคะ ขอให้ความคิดถึงยาว ก็พอ (อิ้ว) ... น่ารักมากมาย ขอบคุณค่ะ
ผิดหวังอย่างแรง ฮ่าๆๆๆ ตัวขาวอ้วนกลมจริงๆด้วย ฮ่าๆๆ ตัวสุดท้ายนี้หน้าตาแปลกมากๆๆครับ เพิ่งเคยเห็น น่ากิน เอ้ย น่าเลี้ยงเอาไว้ให้แมวกลัว...
สวัสดีค่ะ...น้อง Vij
ชอบหนูที่เขียนบันทึกมากกว่าค่ะ หนูในเรื่องขี้ตกใจ...
ฝากเจ้า 2 ตัวเนี้ยด้วยละกันนะไม่ขี้ตกใจเท่าไหร่แต่หูไวไปนิดนึงค่ะ
การเลี้ยงสัตว์เขาบอกว่าชีวิตของผู้ที่เลี้ยงจะมีความผูกอยู่กับสัตว์ จะเป็นห่วง กลัวว่าสัตว์จะตายบ้าง จะไม่มีอะไรกินบ้าง ทางที่ดีนำไปสู่ธรรมชาติของสัตว์จะดีกว่าไหมเอย.......
สวัสดีครับ Vij