บทเรียนชีวิต : การก้าวย่างที่ไม่ประมาท
มีคำกล่าวว่า "ผีเสือไม่ตอมดอกไม้ดอกเดียว" เฉกเช่นชายที่ไม่เคยรักผู้หญิงเพียงคนเดียว เมื่อพบรักหรือเจอดอกไม้อื่นที่ใกล้ตัวก็จะหมุนเปลี่ยนไปตามกระแสลมที่พัดพา แต่มีผีเสื้ออีกหลายตัว จำเจอยู่กับดอกไม้ดอกนั้นไปชั่วชีวิต
วัยแรกของมนุษย์ ที่จำความได้ เราอยู่กับความเข้มแข็ง ความกับพูดที่รื่นหู กับความอบอุ่นของคนรอบข้างและน้ำนมที่รวมน้ำสายใยแห่งรัก โดยภาพนั้นยังอยากให้มาบังเกิดอีกครั้งในวันนี้
ประสบการณ์แห่งการร้องให้ครั้งแรกทุกคนจำไม่ได้พอๆกับที่เราหัวเราะครั้งแรกก็ไม่อาจจำได้ เพราะมันมีมากเกินกว่าที่จะจดจำมันได้ แต่สิ่งที่เราสูญเสียคนที่เรารักมากที่สุด จะเป็นภาพที่ฝังตรึงอยู่ในความทรงจำชั่วชีวิต นั่นหมายความว่า ทุกคนมีโอกาสที่จะรักและไม่รัก ทุกคนมีโอกาสจะเศร้าและดีใจไปพร้อมๆกัน ตลอดรอยทางของชีวิต ซึ่งหมายถึงเส้นทางเดินที่มีทั้งหลุมที่ขรุขระและเรียบปานผิวกระจกและมีโอกาสหกล้มได้ตลอดเวลาปานใด ก็ยังมีหลุมใหญ่ที่เราจะจดจำไปตลอดกาลไม่ว่าจะหลับหรือตื่นไปกี่วันกี่ปี
วัยแรกของมนุษย์ เป็นวัยที่ทุกคนอยากให้กลับมา แต่ด้วยบริบทของเวลาและบุคคล รวมทั้งปัจจัยรอบข้าง วัยที่ผ่านไป เราไม่อาจเรียกร้องคืนมาได้ คงได้แต่อมยิ้มเมื่อนึกถึงวันนั้น คงได้แต่หัวเราะเมื่อภาพของเด็กๆแสดงกริยาเบื้องหน้า ที่ซ้ำซ้อนกับภาพเก่าของเราในอดีต คงได้แต่นำบทเรียนในอดีตมาคลี่อธิบายให้กับเด็กในปัจจุบันได้ฟังหรือได้ทราบ ซึ่งไม่รู้ว่าอะไรคือสิ่งที่เขาเหล่านั้นต้องการหรือนำไปใช้ได้
อยากให้ทุกคนนึกถึงวัยแรกของตัวเองและทุกคนจะมีความสุขพร้อมจะต่อสู้บนโลกใบขรุขระใบนี้ต่อไป
|
สวัสดีค่ะ อ.ประสิทธิ์
มาเป็นกำลังใจกับ ความขรุขระในเกือบทุกๆเรื่องในโลกใบนี้
"ความแน่นอน คือความไม่แน่นอนค่ะ"
ขอบคุณสำหรับปรัชญาชีวิต ที่ให้ข้อคิดดีๆ
สวัสดีค่ะ ท่านผอ.ฯประสิทธิ์ ที่เคารพ
เป็นบล็อกที่ฉีกแนวเดิมของท่านเชียวนะคะ
ชื่นชมค่ะ กับแง่คิดมุมมอง ที่พร้อมถ่ายทอดประสบการณ์ดีดีแบบนี้
สำหรับบันทึกนี้เยี่ยมมากในสายตาของแป๋ม เป็นการกระตุกผู้ใหญ่ให้รู้ว่าเด็กเขามองเราอยู่
ตัวแบบที่ดีจะพาชาติเรารอดค่ะ การปฏิบัติตนกับเรื่องราวดีดีจะทำให้สายสัมพันธ์ของเด็กกับผู้ใหญ่ใกล้กันมากขึ้น
......................
ขอบคุณบันทึกที่ทรงคุณค่าบันทึกนี้ค่ะ.
ขอบคุณทั้งสองท่าน ขอบคุณที่มีเวลาสำหรับคิดเรื่องของ"ชีวิต"