ผมเป็นผู้บริหารโรงเรียนมาตั้งแต่ปี 2527 – 2551.....อิอิ.อิ - รุ่นโบราณ  ปัญหาที่ผมไม่สามารถแก้ไขได้เลยไม่ว่าอยู่โรงเรียนไหนก็ตามคือ  ผู้ปกครอง เจ้านาย เพื่อนฝูงฝากเด็กเข้าเรียน  ส่วนใหญ่จะเป็นในระดับช่วงชั้นที่ 4 คือชั้น ม.4  พอเข้าได้แล้วก็ตามมาฝากต่ออีกรอบหนึ่งคือขอเรียนสายวิทยาศาสตร์-คณิศาสตร์  แผนการเรียนนี้ทุกโรงเรียนจะมีข้อจำกัดหลายอย่างโดยเฉพาะอย่างยิ่งในความเข้มข้นของหลักสูตรและบุคลากร 

นักเรียนจะถูกครอบสมองเข้มข้นมากทั้งวิทย์ และคณิต

การฝากรอบที่ 2 นี่แหละคือปัญหา  โกรธเคืองกันไปก็มี   ย้ายเอาไปเรียนที่อื่นก็มี  ว่าเราเสียๆหายๆก็มี  ที่ต้องฝากเพราะโรงเรียนเขาพิจารณาแล้วว่า ไม่ไหวจริงๆ   

มีหลายรายที่ผมถูกบีบจนหน้าตาเขียว  ตกอยู่ในสภาวะจำยอม  และมันก็เป็นตราบาปที่ฝั่งลึกอยู่กับตัวผม   พอขึ้น ม.5 หรือ ม.6  เด็กเหล่านี้เริ่มมีพฤติกรรมที่ไม่พึ่งประสงค์หนีเรียน บ่อยๆ สุดท้ายก็เรียนไม่จบทั้งที่โรงเรียนดูแลเอาใจใส่เป็นพิเศษ

นี่จึงเป็นอีกปัญหาหนึ่งที่ทำให้นักเรียนออกกลางคัน

ผมจะต้องไม่ให้เหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นอีก ในช่วงเวลาที่ยังเหลืออยู่ผมจะต้องจัดประสบการณ์การเรียนรู้ที่คิดว่าดีที่สุด เหมาะสมที่สุดที่จะให้ม่อนเป็นตัวของเขาเองให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ จะต้องปลูกฝั่งให้เขา รู้จักคิด  รู้จักทำและรู้จักแก้ไขปัญหา ด้วยตัวของเขาเอง


มันเป็นเพียงประสบการณ์ในช่วงหนึ่งของการทำงาน หลายท่านอาจจะมีประสบการณ์ แนวคิดที่ดีกว่า  มาแลกเปลี่ยนเรียนรู้  เพื่อสร้างสรรค์ลูกหลาน ให้มีชีวิตที่มีคุณค่า ต่อไปในอนาคต