คนเรามักคิดว่า "ความคิด" ของเรานี้ถูกแล้ว ดีแล้ว ความคิดของคนอื่นนั้น ไม่ดี ไม่ถูก ชีวิตของคนเราถึงต้องวุ่นวายอยู่กับความผิดและความถูกเนี่ยแหละ...

โอ้... งานเข้าซะแล้วเรา ดันเข้าใจผิดว่า "หมอดาว" เป็นอีกคนหนึ่ง (ที่มาจากบันทึก BAR ก่อนล้างพิษด้วย "น้ำมะนาว..." และบันทึก เคลื่อนทัพ...นักปั่นเกลียว "ความรู้" จากภายในสู่ภายนอก )

ขออภัย "หมอดาว" กับความผิดพลาดครั้งนี้เป็นอย่างสูง

แต่นั่นก็เถอะ "คน"ง่" ก็มักจะทำอะไร "โง่ ๆ" แบบนี้แหละ 555

ไม่เข้าท่าเลยเรา ดันไปเข้าใจผิด ผิดคน ผิดสถานที่ ผิดเวลา...

แหม เข้าใจถูกมาซะนาน วันนี้รู้ความจริง ความเข้าใจถูกก็กลายเป็นผิดไปเสียนี่

คนเรามันก็อย่างนี้แหละ อะไรที่ว่าแน่ ๆ มันก็ไม่แน่เสมอไป

คนเรามักคิดเข้าข้างตัวเองอย่างนี้แหละ คิดว่าตัวเองถูกเสมอ เจ๋งเสมอ แต่มันไม่เจ๋งจริง ไม่เก่งจริง แต่ "ความโง่" นั้นเป็นเรื่องจริงสำหรับ "ชีวิตเรา..."

คนเรามักคิดว่า "ความคิด" ของเรานี้ถูกแล้ว ดีแล้ว ความคิดของคนอื่นนั้น ไม่ดี ไม่ถูก ชีวิตของคนเราถึงต้องวุ่นวายอยู่กับความผิดและความถูกเนี่ยแหละ...

ความคิดตามคนรู้ของคนเรานั้นมักจะขึ้นอยู่กับกาลเวลา เวลานี้ถูกอยู่ แต่เมื่อเวลาผ่านไป อ้าว...ผิดอีกและ!!!

ความรู้ทั่วไปจะถูกหรือไม่อยู่กับกาลคือ "เวลา"

ดังนั้น ท่านจึงกล่าวไว้ว่า "ธรรมะ" นั้นเป็น "อะกาลิโก" คือ เป็นสิ่งที่ปฏิบัติได้และให้ผลได้ไม่จำกัดกาล...

ความคิดเราวันหนึ่ง ก็คิดอย่างหนึ่ง รู้อะไรมามากหน่อยก็คิดอีกอย่างหนึ่ง

วันนี้คิดอย่างนี้ วันหน้าก็คิดอีกอย่างหนึ่ง คิดไปเรื่อย สิ่งที่ว่าแน่ก็จึง "ไม่แน่..."

เราจึงมักนำความไม่แน่พยายามให้มันแน่ เช่น คนเราตายแน่ ก็พยายามจะหนีจากความไม่แน่นี้ แต่อย่างไรก็หนีไม่พ้น "ตายแน่..."

คนเรานั้นจะหนีอะไรก็หนีตาย แต่จะหนี "ความตาย" นั้นไม่ได้

คนเรานั้นมักจะหนีความแก่ หนีไปศัลยกรรม ทำโน่น ทำนี่ ทำกันจนเป็น "มนุษย์พลาสติก..."

แต่งเสริม เติมแต่งกันเข้าไป หนีความแก่ หนีความตาย

เจ็บก็ยอมเจ็บ ทนก็ยอมทน เจ็บไม่เข้าเรื่อง ทนไม่เข้าเรื่อง...

มนุษย์ทุกวันนี้จึงรู้มาก รู้แต่เรื่องหนี จะหนีอย่างเดียว ไม่ยอมรับ "ความจริง..."

ธรรมะคือ "ความตาย" ความตายเป็น "ธรรมะ" ความตายนั้นจึงรู้ได้และเห็นได้ไม่จำกัดกาล

ไม่ว่าใครเกิดมาก็ตาย ไม่ว่าอะไรเกิดมาก็ตาย ไม่มีใครที่จะหนีพ้น "ความตาย" ไปได้...

ความคิดที่สำคัญในชีวิตก็คือ การคิดถึงความตายอยู่เสมอ

ระลึกถึงความตายอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน ระลึกถึงความตายให้เป็นธรรมดาในทุกขณะจิต...

ความคิดที่แน่ ความคิดที่แท้ คือความคิดที่เราต้องตาย ใครเล่าจะรู้ความตายแม้นพรุ่งนี้...