เผชิญ ครูบาอาจารย์สอนให้เผชิญ

กลัวก็ต้องเผชิญ ตายก็ต้องเผชิญ

ดูเหมือนคนอื่น ๆ สิ่งอื่น ๆ จะไม่สามารถบีบคั้นใจเราได้

แม้กระทั่งความตายจ่ออยู่ตรงหน้า แต่ใจเรายังประมาท

โอกาสพลาด เผลอตายสูงมาก

 

ครั้งหนึ่งหนูขับรถจากขอนแก่นกลับบ้าน

เป็นระยะทางประมาณ 200 km

ไม่ประเมินสภาวะร่างกายตนเอง

ขับคนเดียวหลับใน วูบลง

เงยหน้าขึ้นมาอีกที หลักกิโลจ่ออยู่ตรงหน้า

 เเละเถียงนาที่อยู่ต่ำกว่าระดับถนนประมาณ 3 เมตร เป็นเป้าหมายของทิศทางรถ

อารามตกใจ หรือ อะไรก็ไม่ทราบได้ มือขวาหักพวงมาลัย

มือซ้ายดึงเบรคมือ รถหันหลังกลับ 180 องศาไปอีกเลนน์หนึ่ง แล้วเครื่องก็กระตุก ๆ

หนูจึงเหยียบครัทแล้ว ค่อย ๆ ใส่เกียร์ พารถไปจอดที่ข้างทาง

หนูตัวสั่น ขาสั่น ปากสั่น ตกใจกลัว

 ไม่กี่อึดใจ รถสิบล้อ ก็วิ่งมาทางด้านหลัง ส่วนรถมอร์ไซด์ที่วิ่งตามมาห่าง ๆ

จอดดู แป๊บหนึ่งแล้วก็ไป 

 

ครั้งนั้นเป็นบทเรียน ทำให้หนูขับรถช้าลงมาก ๆ

ระมัดระวังในการขับขี่มากขึ้น

 

เพราะใจก็คิดว่า ถ้าตายตอนนั้น เสียชาติเกิด

ยังทำประโยชน์ได้น้อยอยู่ เรียนก็ยังไม่จบเลย

พ่อ แม่จะเสียใจแค่ไหน สารพัดเรื่องราว ที่ไหลเข้ามาสอนว่า"อย่าประมาท ความตายอยู่ไม่ไกล"

 

ยิ่งพาหนะชั้นดี วิ่งเร็วไปเร็ว ก็ยิ่งเสี่ยงมาก

คนก็เหมือนกันยิ่งความรู้ดี ความสามารถมาก

โอกาสที่จะเกิดความประมาทในการใช้ชีวิตเกิดได้ง่ายมาก

 

แต่ต้องเตือนตนด้วยตนเอง

หมั่นเตือนบ่อย ๆ

เพราะตอนนี้ยังโง่อยู่ต้องพัฒนาไปอีก

ยิ่งโง่ ยิ่งต้องพัฒนา กราบขอบพระคุณเจ้าค่ะ