ภาครัฐส่งคนไปเรียนจังหลายปีมาแล้ว จนเมืองไทยเต็มไปด้วยนักเรียนนอก

 

วันนี้ช่วงบ่ายไปจนถึงค่ำคืนครื้มฝนและตกลงมาแต่ไม่รุนแรงเท่าไหร่ในเมืองหาดใหญ่เป็นช่วงที่ดีได้ออกกำลังกายเข้ากับบรรยากาศเย็น ๆ หลังกินข้าวค่ำแล้วได้ฮำไปหลายเพลงคลอไปกับนักร้องอย่างเพลงลำน้ำพอง  น้ำเสียงของหยาดนภาลัย เพลงนางรอง  และมนต์เมืองเหนือเป็นน้ำเสียงของคุณทูล  ทองใจ

และเข้ามาบันทึกนี้นึกถึงวันท้ายสุดของการคุมสอบวันนั้นผมได้คุมสอบร่วมกับอาจารย์มาจากสาขาภาษาอังกฤษ...เป็นชาวเมืองพัทลุง จบ ป. เอกมาจากเมืองจิงโจ้ ( ออสเตเรีย ) ไปเรียนอยู่ 6 ปี ที่เมืองเมลเบิ้ล โดยทุนจากรัฐบาลให้ปีละ 1 ล้านบาท 

 อยู่ที่นั้นวันหนึ่งกินอาหารวันละ 250 บาทไทย การไปเรียนส่วนมากจัดทำรายงานไปร่วมสัมมนากับเพื่อน ๆ เรียนกับอาจารย์ที่ปรึกษาวิทยานิพนธ์ตัวต่อตัว ได้หางานทำชอบงานขายของประเภทซุบเปอร์มาเก็ต

 อยากทำงานประเภทนี้อยากสมัครเข้าทำงานตามห้างดัง ๆ ไม่อยากเป็นครูสอนคนเพราะระบบการประเมินตีกรอบให้คนอยู่เหมือนขังไว้ไฟที่กำลังลุกโชติช่วงฝันไปไกล ๆ กลับกลายมลายหาลงไปเกือบมอดดับสนิท...

อยู่ที่เมืองนอกเดือนหนึ่งใช้เงิน ประมาณ 4 หมื่น 5 พันอยู่ได้สบาย หลังจบ ป. เอกแล้วกลับไทยใช้ทุนคืนเท่าจำนวนเงินจำนวนปีที่จ่ายไป...ภาครัฐส่งคนไปเรียนจังหลายปีมาแล้ว  จนเมืองไทยเต็มไปด้วยนักเรียนนอก 

 ถ้านักเรียนทุนจบกลับมารับใช้ประเทศชาติอย่างเต็มกำลังที่ตรงสายงานเขาจบมาป่านนี้เมืองไทยคงไปโลดแล้วมั่ง..เออเราด้วยละนักเรียนนอกแต่เราเองใช่ทุนพ่อแม่นะนี่...