การสอนภาษาไทยนักเรรียนขยายโอกาส
ดิฉันจบการศึกษาวิชาเอกการศึกษาปฐมวัย แต่ได้รับมอบหมายให้สอนภาษาไทยระดับมัธยมศึกษาตอนต้นในโรงเรียนขยายโอกาส แต่ดิฉันมีความตั้งใจในการสอนเป็นอย่างยิ่ง ทุ่มเทเพื่อให้นักเรียนได้รับผลประโยชน์เต็มที่ จนนักเรียนมีผลการประเมินคุณภาพระดับชาติติที่ 1ใน 5 ของสำนักงานเขตพื้นที่ 3ปี ติดต่อกัน แต่ในปีปัจจุบัน มีความรู้สึกว่า นักเรียนมีพัฒนาการทางด้านภาษา พฤติกรรมที่ไม่สนใจเรียน มิใส่ใจแม้ครูจะสอนซ่อมเสริมในช่วงพักกลางวัน จนบางครั้งรู้สึกท้อ พยายามคิดว่าเราต้องเข้าใจ ถ้าเขามีโอกาสดีกว่านี้ก็คงต้องไปเรียนในโรงเรียนมัธยมแล้ว ก็ทำให้มีกำลังใจขึ้นมาอีกครั้งและมีความตั้งใจที่จะพัฒนาวิชาชีพ อยากศึกษาต่อในวิชาเอกภาษาไทยเพื่อมาพัฒนานักเรียนได้เต็มที่มากขึ้น ครูท่านใดมีความรู้สึกเช่นนี้แลกเปลี่ยนความรู้สึกกันบ้างสิคะ
สวัสดีค่ะ
มาทักทายค่ะ ไม่ได้เป็นคุณครูค่ะ ...
อ่านแล้วชื่นชมในความตั้งใจจริงค่ะ ภาษาไทยเป็นพื้นฐานที่สำคัญที่สุดสำหรับการเรียนรู้ในทุกสาระวิชาค่ะ
ส่งกำลังใจให้มุ่งมั่นต่อไปนะคะ
(^___^)
"รู้สึกท้อ" คือจุดเริ่มต้นของการค้นหา/เรียงลำดับปัญหาที่พบ นำวางแผนตามกระบวนการวิจัยในชั้นเรียนได้เลยครับ......ขอเป็นกำลังใจให้เพื่อเด็กที่ขาดโอกาส
สวัสดีค่ะน้องหนึ่ง
ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาให้กำลังใจนะคะ แล้วอย่างนี้จะไม่สู้ได้อย่างไร
ขอบคุณคุณอาทิตย์นะคะ แล้วก็รู้สึกยินดีมากที่ได้รู้จักคนบ้านใกล้เรือนเคียงกัน สามใบเถาบ้านอยู่อ่างทอง เลยมีโอกาสได้เยี่ยมชมความงามของชายหาดบ้านกรูดมาก โดยเฉพาะพระตำหนักกรมหลวงชุมพรฯ ( หาที่พึ่งทางใจนะคะ ) ขอร่วมเป็นคนประจวบฯ คนหนึ่งที่ช่วยรักษาความสวยงามเหล่านี้เอาไว้นะคะ