ไผ่ป่า..

เป็นภาพที่คุ้นเคยที่ผ่านตาเมื่อเราขับรถเข้าไปในดงหลวง หรือพื้นที่อื่นๆที่เป็นเชิงเขา แต่ภาพเหล่านี้ไม่ได้เห็นตลอดปี จะเห็นเฉพาะช่วงฤดูกาลเท่านั้น

 

อะไรล่ะนี่: ก็ภาพชาวบ้านใช้มอเตอร์ไซด์บรรทุกท่อนไม้ไผ่น่ะซี

เอาไปทำอะไร: เอาไปสานกระติบข้าวเหนียว

สานเอาไปทำอะไร: สานแล้วน่าที่จะเอาไปขาย เพราะหากเอาไปใช้เองก็คงไม่ใช้ไม้ไผ่มากมายเท่านี้

 

มุมมองอื่นๆ: นี่คือการพึ่งพิงป่า เพราะชาวบ้านคนนี้มาเอาไม้ไผ่ป่าชนิดนี้ไปจากป่าในดงหลวง คงไม่ใช่ชาวบ้านคนนี้คนเดียว คงมีอีกหลายคน มากเท่าไหร่ มีจำนวนเท่าไหร่ที่มาเอาไม้ไผป่าแบบนี้ไป แล้วไม้ไผ่ป่าจะลดน้อยลงไหม จะหมดไปไหม เวลามันออกหน่อก็มาเอาไปกินช่วงหนึ่งแล้ว พอมันโตขึ้นก็มาเอาลำต้นไปอีก

 

คำถาม: ทำไมไม่ปลูกเอง... ทำไมไม่คิดอนุรักษ์ มีแต่ มาเอาไม่ป่าออกไป ออกไป.... เดี๋ยวป่าหมดก็เดือดร้อนกันอีก

มุมคนทำงาน: เป็นเรื่องที่คิดง่าย ตั้งคำถามได้ง่ายมาก แต่การไปสร้างคน สร้างชาวบ้าน ปลุกสำนึก ให้คิด และเปลี่ยนไปตามหลักการดีดีที่ง่ายแสนง่าย อย่างที่คิดและพูดออกมานั้น ใครมีเครื่องมือที่ดีจริงก็ลองบอกเล่ากันหน่อยนะ หรือลองลงไปทำดูซิว่ามันง่ายหรือยากแค่ไหน

...เรารอคุณอยู่...ที่ดงหลวงด้วยความยินดียิ่ง..อิอิ.