ห้องเรียนพ่อแม่

เมื่อสามสี่วันก่อนได้ฟังอาจารย์วิศิษฐ์ วังวิญญู เล่าเรื่องแมวๆ ในห้องเรียนพ่อแม่ว่า...

มีนักวิจัยได้ทดลองผูกหลังแมวแรกเกิดสองตัวไว้ด้วยกัน 

เพียงสามวันจะมีแมวตัวหนึ่งแบกแมวอีกตัวไว้บนหลัง

เมื่อแมวเริ่มลืมตาแมวที่อยู่บนพื้นดินจะนำพาแมวตัวที่อยู่บนหลังไปไหนต่อไหน ทำกิจกรรมทุกอย่างเป็นปกติ

ส่วนแมวตัวที่อยู่บนหลังก็มีคนคอยดูแลเอาใจใส่เรื่องอาหารการกินตามปกติ

แต่แล้วสามวันต่อมา เมื่อได้ปลดเชือกที่ผูกแมวไว้ด้วยกัน  สิ่งที่เกิดขึ้น คือ แมวตัวล่างเป็นปกติทุกประการ แต่แมวที่อยู่ข้างบนบางตัวที่ทดลองตาบอดตาใส  โดยมันคงไม่สามารถเชื่อมโยงสิ่งที่เห็น กับตนเองได้ เพราะไม่เคยประสานสัมพันธ์ระหว่างตาที่มองเห็น กับการกระทำของตนเองเลย  ถ้าตาไม่บอดตาใสก็อาจจะมีความพิการทางสายตาระดับใดระดับหนึ่ง ที่ทำให้ไม่สามารถดำเนินชีวิตได้อย่างเป็นปกติ

+++++++++++++++++++++++

กลับมาพิจารณาวิธีเลี้ยงลูกของพ่อแม่ ที่รักใคร่ห่วงใยจนต้องเลี้ยงลูกแบบทะนุทะนอมเหมือนไข่ในหิน หรือที่เหมือนกับเลี้ยงลูกแบบที่แบกลูกเอาไว้บนหลัง ตัดสินใจให้ลูกทุกเรื่อง เรากำลังทำให้ลูกเราพิการในความสามารถที่จะดำรงชีวิตอยู่ของเขา และเมื่อลูกโตขึ้นเขาก็จะไม่สามารถจัดการกับชีวิตของตนเองได้ ใช่หรือไม่