เหตุเกิดบันทึกนี้ เนื่องจากมีน้องเขียนคำผิด "ใคร่ครวญ" เป็น "ไคร่ครวญ" จึงค้นบทอาขยานมาให้น้องๆ ได้ท่องจำค่ะ

 

ใครจำบทอาขยานนี้ได้บ้างไหมเอ่ย
เป็นบทอาขยานคำไทยที่มี สระ....ใ...ไม้ม้วน 20 คำ
คำที่เหลือนอกนั้นให้ใช้ สระ ...ไ...ไม้มลาย

                                             
ผู้ใหญ่หาผ้าใหม่
ใฝ่ใจเอาใส่ห่อ
จะใคร่ลงเรือใบ
สิ่งใดอยู่ในตู้
บ้าใบ้ ถือใยบัว
เล่าท่องอย่าละเลี่ยง
      
ให้สะใภ้ใช้คล้องคอ
มิหลงใหลใครขอดู
ดูน้ำใสและปลาปู
มิใช่อยู่ใต้ตั่งเตียง
หูตามัว มาใกล้เคียง
ยี่สิบม้วน จำจงดี

คำนี้ท่องจำได้ขึ้นใจมาจนปัจจุบันค่ะ
เพราะคุณพ่อเขียนแปะเอาไว้ที่กระดานดำหน้าบ้าน

ในช่วงวัยเด็กของพวกเราลูกๆ ทั้งคุณพ่อและคุณแม่ ได้เปิดบ้านเป็น โรงเรียนพิเศษให้กับเด็กๆ ในละแวกนั้นค่ะ ในช่วงเย็นหรือวันหยุด หลังจากละจากงานประจำการสอนของทั้งสองท่านแล้ว คุณพ่อ ก็จะสอนภาษาไทย ส่วน คุณแม่สอนภาษาอังกฤษ คณิตศาสตร์ และลูกๆ ได้รับอิทธิพลของการเป็นคุณครูมาจากท่านทั้งสองค่ะ พวกเรายังเด็กกันมากก็มักจะแอบเข้าไปนั่งกับพวกพี่ๆ ที่มาเรียนพิเศษกับท่านทั้งสอง เท่าที่จำได้ คือ บทอาขยานที่ท่านเขียนติดไว้บนกระดาน และ การคัดลายมือที่ให้ลูกๆ ทุกคนต้องคัดส่งการบ้านด้วยค่ะ

แต่ปัจจุบัน บทอาขยานเหล่านี้หายไปไหนหนอ
ถามเด็กไทยวัยปัจจุบันนี้ซิ...พวกเขาเคยได้สัมผัสการเรียนรู้ที่ละเอียดอ่อนเหล่านี้ ที่ค่อยๆ แทรกซึมเข้าไปในใจ เข้าไปในความทรงจำไหมหนอ

คงไม่สายเกินไป...สำหรับ...ผู้ใกล้ชิด...เด็กๆ ที่ค่อยๆ นำความรู้ที่สั่งสมในใจของพวกเราออกมา...ค่อยๆ ถ่ายทอดออกมายังเด็กๆ อย่างละเมียดละไมนะคะ