จำต้องอาศัยตัวรู้...ประกอบเป็นเครื่องรู้เฉพาะตน...ให้เกิดจนเต็มรอบ...เพื่อให้ธาตรู้ปรากฎเด่นชัดต่อหน้าจิตเดิมแท้...ก่อนสลัดทิ้งทุกสิ่งอย่างไม่เหลือเยื่อใย...

ความวนเวียน...แส่ส่าย...วกวน...ล่องหน...ของจิต...ยากนักที่ธรรมดาสามัญปุถุชนจะเข้าไปรู้...เห็น...เข้าใจ...ได้กระจ่างชัด

 

จำต้องอาศัยตัวรู้...ประกอบเป็นเครื่องรู้เฉพาะตน...ให้เกิดจนเต็มรอบ...เพื่อให้ธาตรู้ปรากฎเด่นชัดต่อหน้าจิตเดิมแท้...ก่อนสลัดทิ้งทุกสิ่งอย่างไม่เหลือเยื่อใย...

 

แล้วตัวรู้...อยู่หนใด...เครื่องรู้เป็นไฉน...อย่าว่าแต่จะให้เห็นธาตุรู้ที่อยู่เต็มโลกธาตุเลย...

 

เพียรพยายามปฏิบัติ...สติปัฏฐาน 4...ต้นทางแห่งการรู้แจ้งใน...โพธิปักขิยธรรม 37...วันหนึ่งก็เริ่มเห็นความทุกข์ลดลง...เห็นทุกขสัจจ์เป็นกิจวัตร...

 

กระนั้น...ความร้อนใจใคร่รู้เห็น...ธาตุรู้...ว่าเป็นไฉน...เข้ามาปรุงจิตอยู่ครามครัน...

มิวายจะเชื่อหลวงพ่อปราโมทย์...อยากรู้...จะไม่ได้รู้...อยากเห็นก็จะหนีหายห่างไกล...