เวลา ๑๑.๓๐ น. ของเมื่อวานฉันได้รับการติดต่อจากคนทำสื่อท่านหนึ่ง  ซึ่งสนใจนักเรียนที่เปลี่ยนแปลงพฤติกรรมมาเป็นเด็กดีโดยผ่านกระบวนการฝึกวินัยเชิงบวก  ตามข้อตกลงฉันจะต้องนำเด็กของฉันเดินทางไปออกรายการทางสถานีโทรทัศน์ช่องหนึ่งเป็นรายการถ่ายทอดสด  เนื่องจากคนทำสื่อชี้แจงให้ทราบว่ารายการของเขาต้องการสื่อที่เกี่ยวข้องกับพฤติกรรมของเยาวชนในการเป็นแบบอย่างที่ดี 

              ด้วยเหตุผล  ที่ฉันไม่อาจบอกได้ว่าเป็นปัญหาหรือเป็นอุปสรรค  ทำให้ไม่สามารถนำเด็กไปออกรายการได้  คุณครูหลายท่านตื่นเต้น ยินดีกับเด็กมาก และในที่สุดทุกคนก็คงเสียใจพอ ๆ กัน  ส่วนฉันรู้สึกเป็นทุกข์ที่ไม่มีอำนาจในการจัดการกับเด็กได้  เพราะระเบียบวินัยของทางราชการมีมากมาย  หากเป็นปัญหากับชีวิตของฉันคงไม่ทุกข์มากมาย แต่กรณีเช่นนี้เป็นผลที่เกิดกับเด็กนักเรียน  ซึ่งเขาจะต้องเติบโตเบ่งบานและเป็นส่วนหนึ่งของสังคมในอนาคต 

            วันนี้ฉันพูดกับเด็กของฉัน  แม้ว่าเด็กจะเข้าใจโดยดี  หากแต่ไม่อาจทราบได้ว่ามันต้องบาดแผลที่กรีดลึกลงไปในจิตใจ  และในความรู้สึกของเด็กนั้นจะมากมายแค่ไหน  แต่ก็อยากจะบอกว่าฉันรู้สึกเจ็บมากกว่า  คุณครูหลายท่านช่วยกันชี้แจงและปลอบโยนให้เด็กไม่เสียกำลังใจ  เมื่อมองลงไปในแววตาของเด็กมันช่างตอกย้ำให้เพิ่มความทุกข์มากเหลือเกินว่า  "คุณครูครับผมงง  ผมผิดตรงไหนครับ  แต่ไม่เป็นไรครับ  ผมเชื่อครูครับ"  จิตใต้สำนึกบอกฉันว่ามันคือความทุกข์  จึงพยายามเตือนว่าเรากำลังทุกข์

         ตอนบ่ายพวกเรากำลังเตรียมนักเรียนไปเรียนรู้เรื่องราวของท้องถิ่นนับตั้งแต่วันที่ ๒ ตุลาคมเป็นต้นไป   ขณะที่ชี้แจงและแจกเอกสาร  นักเรียนชายชั้นมัธยมศึกษาปีที่ ๓  ซึ่งเป็นเด็กอยู่ในกลุ่มติดลบ  ได้เดินเข้ามานั่งลงข้าง ๆ ฉัน ๑ คนและนั่งด้านหน้าอีก ๑ คน  ช่วยกันจับเท้าของฉันคนละข้างเหมือนนัดกันมา   ทำการบีบและนวดเท้าและบีบน่อง  เพื่อน ๆ ปรบมือให้อย่างชื่นชม   ความสุขเพียงเล็กน้อยเกิดขึ้นในจิตใจ    หากแต่มองดูแววตาและกิริยาของทั้งสองคนสื่อให้ฉันได้รู้ว่า    "คุณครูครับผมอยากจะขอกำลังใจและอยากเป็นคนดีครับ"   แต่จิตสำนึกได้เตือนว่าความสุขเกิดขึ้นแล้ว   ความสุขที่ฉันมองเห็นว่าเด็กทั้งสองมีความสุขนั่นเอง 

         อย่างไรเสียก็ยังมีความรู้สึกว่า  ความสุขจะมาลบล้างความทุกข์ไม่ได้  เพียงแต่ไม่เดือดเนื้อร้อนใจไปกับความทุกข์ มันเป็นไปไม่ได้ที่จะไปเรียกร้องหาอำนาจ เรียกร้องหาความพอใจ หรือความถูกต้อง และไม่ปิติมากล้นเมื่อเป็นสุข  แต่อิ่มใจลึก ๆ ที่สามารถรับรู้ได้ว่าลูกศิษย์กำลังจะเติบโตเป็นคนดี