ครูดีมีอยู่เต็มแผ่นดิน

ครูดีมีอยู่เต็มแผ่นดิน

            หลายคนอยากเป็นครู แต่ไม่มีโอกาส

            บางคนมีโอกาสเป็นครู แต่ไม่ศรัทธาในอาชีพครู

เชื่อเหลือเกินว่ามีคนที่ไม่ได้เรียนครู ปัจจุบันได้เป็นครูมีจำนวนหนึ่ง

มีคนถามว่าเป็นไปได้ไง ต้องบอกว่าเป็นไปได้แล้ว

เมื่อปี 2522 มีการสอบบรรจุครู ที่วุฒิ ปวช.(ประกาศนียบัตรวิชาชีพ)

เป็นผู้ที่เรียนสายอาชีพ ขณะที่สายครูจะเป็นวุฒิ ป.กศ.(ประกาศนียบัตรวิชาการศึกษา)

ก็ยังเป็นครูยากอยู่แล้ว แต่กลุ่มที่มาจากสายอาชีพกลับต้องมาเป็นครู

ไม่เคยฝึกสอน เคยแต่เชื่อมกลึงเหล็ก หรือซ่อมรถยนต์ บางคนก็เรียนบัญชี

เป็นครูวันแรกเป็นอย่างไร เขาก็สอนได้เพราะหลักสูตร 2503 มีหนังสือสอนตามหนังสือ

คนพูดได้ต้องสอนได้  ทุกวันนี้บุคคลดังกล่าวมีอายุงาน ร่วม 30 ปีแล้ว

            คนที่อยากเป็นครูแต่ไม่มีโอกาส คือบุคคลที่มีความรู้แต่ไม่มีโอกาสอบบรรจุเป็นครู เรียนรู้ด้วยตนเอง ลองผิดลองถูกจนพบสิ่งที่เป็นตัวตนของตนเอง ค้นพบทำในสิ่งที่ตนเองคิดแล้วประสบความสำเร็จ จนถูกเรียกว่าเป็นภูมิปัญญา เขาจึงถูกเรียกว่าครูภูมิปัญญาท้องถิ่น บุคคลเหล่านี้ที่โรงเรียนควรนำมาสอนในโรงเรียน

           บุคคลอีกกลุ่มหนึ่งทำหน้าที่ครู แต่ชื่อเรียกเขาจริง ๆ ว่าผู้ดูแลเด็กในศูนย์เด็กเล็กก่อนเกณฑ์ ที่อยู่ในความดูแลขององค์กรปกครองส่วนท้องถิ่น ผมมีโอกาสได้ดูงานโรงเรียนส่งเสริมสุขภาพระดับเพชร จังหวัดอุบลราชธานี วันที่ 21  กันยายน 2552 สิ่งที่ผมสะดุดตาและคุณค่าของคำว่าครู ที่นิทรรศการของศูนย์พัฒนาเด็กเล็กบ้านเตย อำเภอม่วงสามสิบ เขาสอนเด็กที่ยึดผู้เรียนเป็นสำคัญ เด็กอายุประมาณ 2-4 ปี ได้รับการฝึกให้เด็กประกอบอาหาร โดยนำผักที่เขาปลูกเขาจะนำมาประกอบอาหารเอง เขาแต่งตัวเป็นกุ๊กสวมหมวกใส่เสื้อกันเปื้อน สิ่งใดที่เขาทำเขาจะกินหมด ถามเขาว่าเด็กผมไม่ชอบกินผักถ้าใช้วิธีการนี้จะได้ผลไหม เขาบอกก็น่าลองทำดู(สูตรใครสูตรมัน)สิ่งที่ประทับใจคือใช้สื่อพื้นบ้านสรภัญญะมาแต่งให้เด็กได้ร้อง เป็นการเรียนรู้ที่ซึมซับวัฒนธรรม ครูผู้สอนบอกผมว่าเธอเรียนจบบัญชีมาก่อน ทำงานมาก็หลายที่ แต่เมื่อมีโอกาสเป็นครูรู้สึกมีความสุข เห็นคนที่เป็นครูมีความก้าวหน้าแล้วอยากเป็นครู  แต่บางที่พบครูจริงทอดทิ้งเด็กแล้วรู้สึกเสียดายแทนเด็กที่สูญเสียโอกาสได้เรียนรู้กับครูดี ผมได้ฟังยังนึกศรัทธาเธออยู่ในใจ แต่เกิดคำถามใหม่ว่าครูอาชีพ ได้ทำงานคุ้มค่ากับผลตอบแทนที่สูงลิ่วแล้วหรือยัง เธอคนนั้นคือครูหยู : สิรินทร  ถวิลหวัง สาวน้อยเปี่ยมรอยยิ้ม
ที่เด็ก ๆ รักและวางใจ

 

ครูหยูยืนยิ้มอยู่ซ้ายมือครับ