การศึกษารายกรณี

บทคัดย่อ

ชื่อเรื่องที่ศึกษา      รายงานการศึกษานักเรียนรายกรณี

ชื่อผู้ศึกษา            นางสาวเพียงใจ  ดีคาร

ปีที่ศึกษา              ปีการศึกษา 2551 – ปีการศึกษา 2552

 

                การศึกษาค้นคว้าครั้งนี้  มีจุดมุ่งหมายเพื่อศึกษารายกรณีนักเรียนที่มีปัญหาด้านความประพฤติและการปฏิบัติตนที่ไม่เหมาะสม  และปัญหาด้านการเรียน  ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ    เพื่อหาแนวทางในการให้ความช่วยเหลือ  ป้องกัน  และการส่งเสริม  กลุ่มตัวอย่างเป็นนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 4  จำนวน 4 คน  และนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6  จำนวน 1 คน    การศึกษา 2551 ถึง ปีการศึกษา 2552  รวมจำนวน 5 คน โรงเรียนเทพศิรินทร์ร่มเกล้า  กรุงเทพฯ  ซึ่งได้มาจากการเลือกแบบเฉพาะเจาะจง  ซึ่งผู้ศึกษาเป็นครูผู้สอนวิชากิจกรรมแนะแนวในระดับชั้นดังกล่าว  และจากการสังเกต  จากการสัมภาษณ์  จากระเบียนสะสม  และจากการเสนอให้ทำการศึกษาของครูประจำชั้น  และครูประจำวิชา  โดยใช้เครื่องมือในการศึกษาประกอบด้วยเครื่องมือ 7 ชนิด  ดังนี้  (1)  การสังเกตและการบันทึกการสังเกต  (2)  การสัมภาษณ์  (3)  การเยี่ยมบ้าน  (4)  อัตชีวประวัติ  (5)  แบบสอบถาม  (6)  แบบทดสอบ EQ  (7)  ระเบียนสะสม  ผู้ศึกษาใช้วิธีการศึกษานักเรียนรายกรณี 7 ขั้นตอน  คือ  (1)  การกำหนดปัญหาและการตั้งสมมติฐาน  (2)  การรวบรวมข้อมูลและการวิเคราะห์ข้อมูล  (3)  การวินิจฉัย  (4)  การช่วยเหลือ  การป้องกัน  และการส่งเสริม  (5)  การทำนายผล  (6)  การติดตามผล  (7)  การสรุปผลและข้อเสนอแนะ  และนอกจากนี้ยังใช้วิธีการให้คำปรึกษา  และทำการประชุมปรึกษารายกรณีร่วมด้วย 

          ผลการศึกษาพบว่า  สาเหตุที่นักเรียนมีปัญหาด้านความประพฤติและการปฏิบัติตนไม่เหมาะสม  และปัญหาการเรียน  ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ  สรุปได้ดังนี้

          1.  สาเหตุเกิดจากตัวนักเรียนเอง  คือ  ปัญหาด้านความประพฤติและการปฏิบัติตนไม่เหมาะสม  เพราะนักเรียนมีลักษณะส่วนตัวไม่เหมาะสม  มีพฤติกรรมการคบเพื่อนไม่ดี  รักเพื่อนมากจนไม่สนใจการว่ากล่าวตักเตือน  ขาดการควบคุมตนเอง  มีความคิดว่าเพื่อนสำคัญที่สุดสำหรับวัยรุ่น  สามารถปรึกษาได้ทุกเรื่อง  มีพฤติกรรมทางเพศไม่เหมาะสม  คบเพื่อนนอกโรงเรียน  เที่ยวเตร่ในตอนกลางคืน  ติดเกม  เป็นต้น  ส่วนปัญหาด้านการเรียน  ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนต่ำ  เพราะนักเรียนขาดวินัยในตนเอง  ขาดความสนใจในการเรียน  ขาดความกระตือรือร้น  ขาดความรับผิดชอบไม่ใช้เวลาว่างให้เกิดประโยชน์  ขาดเรียนบ่อย  และมีพื้นฐานทางการเรียนไม่ดี

         2.  สาเหตุจากครอบครัวของนักเรียน  คือ  บิดามารดาไม่ค่อยมีเวลาดูแลเอาใจใส่นักเรียนอย่างจริงจัง  ปล่อยปละละเลย  บางรายครอบครัวขาดความอบอุ่น  ขาดต้นแบบที่ดี  เลี้ยงดูแบบอิสระ  บางรายสภาพแวดล้อมไม่ดี  บางครอบครัวมีความรู้น้อย  ผู้ปกครองคาดหวังในตัวนักเรียนมากเกินไป  ทำให้เกินความกดดันสูง

          3.  สาเหตุจากการจัดการศึกษาของโรงเรียน  คือ  จำนวนนักเรียนในแต่ละห้องมีมากเกินไป  ทำให้ดูแลนักเรียนได้ไม่ทั่วถึง  ระบบการศึกษาที่มุ่งพัฒนาเด็กเพื่อให้เด็กเก่งวิชาการ  แต่ขาดการส่งเสริมการฝึกทักษะประสบการณ์การใช้ชีวิตจริง  ขาดการเอาปัญหาสังคม  ปัญหาครอบครัว  ปัญหาชีวิต  มาเป็นตัวตั้งในการแก้ปัญหา

          ผลจากการศึกษานักเรียนรายกรณีที่เป็นกลุ่มตัวอย่างทั้ง 5 รายแล้ว  ผู้ศึกษาได้รับความร่วมมือในการช่วยเหลือ  การป้องกัน  และการส่งเสริม  จากตัวนักเรียนเอง  ครอบครัว  และครูประจำชั้น  ครูประจำวิชา  และครูพยาบาล  นักเรียนกลุ่มตัวอย่างมีความประพฤติและการปฏิบัติตนที่เหมาะสมขึ้น  ปัญหาด้านการเรียน  ผลสัมฤทธิ์ทางการเรียนดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัดในบางราย  มีทัศนคติที่ดีต่อการศึกษา  มีแรงจูงใจใฝ่สัมฤทธิ์สูงขึ้น  มีวินัยเชิงบวก