ตั้งแต่วันแรก......  จนมาถึงวันนี้ เป็น....วันสุดท้าย   ยังจำตราตรึง  ใครใครก็จำถึงภาพแห่งความสุข  ใครใครก็จำภาพแห่งความดี  ใครใครก็จำภาพแห่งความมีน้ำใจ.....


แต่สำหรับฉัน  ครูอ้อย แซ่เฮ  ตรงกันข้าม 


ครูอ้อยนับถอยหลังเป็นเวลาถึง หนึ่งพันกว่าวัน.....ที่จะมาหยุด ณ วันนี้ 


วันนั้น คือวันนี้ 


ครูอ้อย ไม่เคยลืม  


และ จะมาลืมทั้งหมด.....ในวันนี้ 


มาเริ่มต้นใหม่  เพราะ สิ่งเก่าๆๆ กำลัง  จะจากไปตามทางของเขา แต่เรา  ครูอ้อย แซ่เฮ  ยังคงอยู่ ดำเนินชีวิต  กิจการ งานในหน้าที่ต่อไป  


ตั้งแต่  วันเริ่มบรรจุราชการเป็นครู  จนกระทั่ง  บัดนี้ และต่อไปอีก 9 ปี  ก็ยังคงเป็นคนนี้  ไม่มีลดน้อยถอยไป.....


ทุกอย่างที่ปฏิบัติในส่วนรวม  มันปรากฏเห็นเด่นชัดว่า.....ฉันไม่ได้มีส่วนเกี่ยวข้องอะไรกับเขามากมาย   แต่ฉัน  ครูอ้อย  ก็คงเป็นครู  มีนักเรียนอยู่ในความรับผิดชอบ 


เก่าไป ใหม่มา  ก็ดำเนินต่อไปเหมือนเดิม.....ไม่ได้เปลี่ยนสถานภาพ  เป็น เหา เห็บ หมัด หรือไร  ที่จะเกาะกินเลือดอาหารอันโอชะ  โดยไม่เป็นตัวของตัวเอง   สลัดทิ้งอุดมการณ์แห่งความดี   เพียงเพื่อให้ คนๆหนึ่ง ที่ไม่ได้วิเศษอะไร  มารัก มาชอบ  มาสิเนหา 


เห็นไหม  วันนั้น  เดินทางมายาวนานเป็น พันพันวัน  และมันก็หมดสิ้น ณ วันนี้  


จบ สิ้น.....แต่ครูอ้อย แซ่เฮ  ยังคงอยู่ และ เป็นคนเดิมต่อไป