นกฮูกใหญ่ขับขาน

       วันนี้เป็นวันจันทร์ที่ 28 กันยายน 2552 ผ่านมาอีก 1 ปี กับการแสดงดนตรีของเด็กนักเรียนชั้นประถมของโรงเรียนนกฮูกใหญ่เมื่อปีที่แล้วในเดือนเดียวกัน นั่นเป็นครั้งแรกของการจัดกิจกรรมที่ว่านี้ ผ่านมาได้ไม่นาน ทางโรงเรียนได้จัดการแสดงดนตรีขึ้นมาอีกรอบหนึ่ง น่าจะเป็นช่วงต้นๆเปิดเทอมของปีนี้ การแสดงครั้งนั้นจัดขึ้นมาเพื่อต้อนรับเพื่อนใหม่ที่มาเข้าเรียน (ปีนี้ เด็กๆย้ายมาเรียนใหม่หลายคนเชียวครับ) และน่าจะกลายเป็นธรรมเนียมไปเสียแล้ว กับการแสดงดนตรีของเด็กๆในวันที่โรงเรียนจะปิดเทอม

       มาวันนี้ผมจึงต้องรีบออกจากโรงพยาบาลเร็วนิดหนึ่ง เพื่อไปรับคุณจ้า ผมโทรศัพท์ไปบอกคุณครูให้ปลุกเธอแล้วอาบน้ำแต่งตัวให้เรียบร้อย แต่น้องจ้าบอกว่า เธอตื่นขึ้นมาก่อนที่คุณครูจะปลุกเสียอีก เพราะวันนี้พ่อจะพาไปโรงเรียนใหญ่ (เป็นชื่อโรงเรียนของพี่แป้งเขา) รีบออกจากโรงเรียนแล้วเวียนไปรับแม่ของลูกที่โรงพยาบาลอีกแห่ง แล้วเร่งฝีเท้าเพื่อจะไปให้ทันดูลูกสาว

       กำหนดเวลาเริ่มการแสดงก็คือสามโมงเย็น แต่ผมเริ่มสายเพราะไปกำหนดสัญญาณไฟจราจรไม่ได้ โทรศัพท์ไปถามพี่แดงว่าถึงคิวลูกสาวผมหรือยัง คำตอบคือ “ยัง” ใจเลยชื้นขึ้นมาอีกหน่อย แต่เราก็ไปไม่ทันการเปิดการแสดงอยู่ดี

       คุณสิงห์ชั้นป. 6 เป็นผู้ควบคุมคิวการแสดง ได้ข่าวว่าก่อนการแสดงนั้น ได้มีการแจ้งกติกาของการชมการแสดงไว้ถึง 3 ข้อ นั่นคือ กรุณาอย่ายืน เพื่อเป็นการเคารพนักดนตรี กรุณาอย่าพูดคุย และอย่าเปิดโทรศัพท์หรือเปิดเป็นระบบสั่น หากใครไม่ทำตามกติกาก็จะขอให้ใบแดง แปลว่าให้ออกนอกห้องดนตรี ฮ่า ฮ่า งานนี้ผู้ปกครองเลยต้องรีบจัดการกับมือถือของตนเองกันเป็นพัลวัน

นี่เป็นตารางกำหนดคิวการแสดงครับ


เด็กๆนั่งกันหน้าสลอน


ผู้ปกครอง

       ผมไปไม่ทันได้ดูคุณแสตมป์เล่นเปียโน ต้องรอให้เขาเล่นจนจบเพลงก่อนจึงจะสามารถเข้าห้องได้ นี่ก็เป็นกติกานะครับ เลยได้เริ่มดูเตยกับบุ๊คสีไวโอลินคู่กัน ตามด้วยพรีม สุภาพสตรีที่เป็นพิธีกรในปีที่แล้ว มาปีนี้ได้เป็นนักดนตรีกับเขาเสียที ฝีมือก็ใช่ย่อย หนอยแน่ก็ดูเคร่งขรึมผิดกับบุคลิกจริงๆของเธอ เพลงอาหรับราตรีคือเพลงที่หนอยแน่บรรเลง จากนั้นก็เป็นช่วงเวลาพัก 3 นาที เพื่อให้ผู้ฟังได้ไปเข้าห้องน้ำและคนข้างนอกจะได้เข้ามานั่ง

เตยกับบุ๊ค


คุณจ้านอนดูการแสดงสบายกว่าใครเพื่อน

       ก่อนจะเริ่มแสดงในรอบที่สองนี้ คุณสิงห์ก็ได้แจ้งกติกาอีกรอบ และปรากฏว่าระหว่างนั้นก็มีสมาชิกได้ใบแดงไปคนหนึ่ง เอาจริงแฮะ...

       รอบที่สองนี้เริ่มจากเม่น และตามด้วยพี่แป้งของผม ฮ่า ฮ่า เคร่งขรึมเอาการ เธอมาบอกทีหลังว่าเครียด กลัวเล่นผิด เลยพาลจะเกร็งเอา ผมเลยสอนลูกไปว่า ผิดก็ไม่เห็นเป็นอะไร ไม่ใช่เรื่องที่จะต้องกดดันมากจนเกินเหตุ ผิดก็ผิดไป ขอให้เล่นให้จบ แค่นี้ก็เก่งแล้ว

คุณเม่น


คุณแป้ง


คุณหนุน


คุณสมิธ


คุณมาร์ค


คุณนนท์


คุณขาล

       คนเก่งอีกคนที่ต้องกล่าวถึงในวันนี้ก็คือ น้องขิง น้องป. 1 ที่ไปเป็นพิธีกรสลับกับพี่สิงห์ ตัวกะเปี๊ยกเดียว แต่กล้าหาญมาก ขอแค่พี่สิงห์บอกว่าใครจะเป็นคนเล่นดนตรีคนต่อไป เธอก็จะเดิน ฉับ ฉับ ฉับ ไปแนะนำนักดนตรีได้ในทันที แบบนี้ต้องปรบมืออย่างดัง

       นอกจากการแสดงเปียโนแล้ว คุณสมิธเธอขึ้นไปแสดงการเป่า flute ในเพลงของการ์ตูนดิสนีย์ หากจำไม่ผิดน่าจะเป็นเพลงในเรื่อง little mermaid กระมังครับ แครอทแสดงเพลงประกอบหนังเรื่อง Titanic คุณหนุนได้แสดงเพลงคู่กับคุณครูอากิโกะ คุณแฮมก็มีโอกาสได้แสดงดนตรีด้วยเช่นเดียวกัน การแสดงปิดท้ายด้วยคุณขาล ผู้ซึ่งไปคว้ารางวัลระดับประเทศมาแล้ว

       เต็มอิ่มครับ อิ่มอกอิ่มใจกันไปตามๆกัน สาระของการแสดงไม่ได้อยู่ที่ใครมีฝีมือแค่ไหน ทุกท่านอาจจะเห็นด้วยกับกระผม แต่ความสำคัญของเรื่องนี้ก็คือ คุณค่าของเด็กๆ ไม่ว่าใครเรียนมาจากที่ไหน (ส่วนใหญ่ก็คุณครูอากิโกะนั่นแหละ) ฝีมือดีแตกต่างกันแค่ไหน หรือใครบางคนก็แค่เพิ่งเริ่มต้นมาเท่านั้น แต่ทุกคนจะได้รับการแนะนำตัวก่อนขึ้นแสดง ได้รับความเงียบจากคนที่รอฟังเธอเล่นดนตรีให้ฟัง ได้รับเสียงปรบมือจากผู้ฟัง และได้ขนมจากตะกร้าของคุณครูเหมือนกัน อันนี้ผมให้คะแนนเต็มสิบครับ

 คุณครูผู้ใจดี