วันนี้ จึงอยากบันทึกถึง "งานสอบสัมภาษณ์เพื่อรับนักศึกษาเข้าศึกษา" ซึ่งเป็นงานประจำของมหาวิทยาลัยที่พวกเราเองก็เบื่อกันทีเดียว แต่รู้ว่า มันจำเป็นมาก มันเป็นการนัดพบระหว่างเราและลูกศิษย์ในอนาคต กระบวนการเรียนรู้ที่จะอยู่ร่วมกันระหว่าง "อาจารย์" ซึ่งเป็นประชากรกลุ่มแรกในมหาวิทยาลัย และ "นักศึกษา" ซึ่งเป็นประชากรกลุ่มที่สองในมหาวิทยาลัย ทั้งเราและเขาได้สัมผัสความคาดหวังระหว่างกันได้ในวันสอบสัมภาษณ์

          งานสอบสัมภาษณ์เพื่อรับนักศึกษาเข้าเรียนปริญญาโทในคณะนิติศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ เป็นงานที่เราต้องทำทุกปี เป็นอย่างนี้มาตั้งแต่ พ.ศ.๒๕๓๒ และทำกันในวันเสาร์ เป็นเรื่องที่น่าเบื่อมากที่ต้องลุกขึ้นมาทำงานในวันเสาร์หรือวันอาทิตย์ แต่ก็ต้องลุกขึ้นแต่งตัวไปทำงาน ที่นิติศาสตร์ ธรรมศาสตร์ งานแบบนี้เป็นงานบังคับที่ทุกคนถือเป็นหน้าที่ ต้องขาดตกบกพร่องแล้ว ถือสากันมากทีเดียว

          โดยทั่วไป เราก็รับผู้สอบข้อเขียนผ่านทั้งหมดให้เข้าเรียน ถ้าเราไม่พบว่า ความผิดปรกติอย่างร้ายแรงในพฤติกรรม แต่ที่น่าสนใจสำหรับเรา ก็คือ เราซึ่งวันนี้อายุก็มากแล้ว ได้มีโอกาสฟังนักกฎหมายรุ่นใหม่เล่าถึง "ความฝัน" ของพวกเขา

           อย่างหนึ่งที่พบก็คือ พวกเขาดูจะพยายามเชื่อว่า ปริญญาบัตรจะทำให้ชีวิตของพวกเขาดีขึ้น ทั้งที่ในความรับรู้ลึกๆ ของพวกเขาเองก็ไม่ใช่จะไร้เดียงสาทีเดียว เขาทราบทีเดียวว่า ปริญญาบัตรคงไม่ใช่ปัจจัยสำคัญมากนักที่ทำให้ชีวิตของเขาดีขึ้น แต่กระบวนการเรียนรู้อย่างจริงจังน่าจะส่งผลมากกว่าทำให้ชีวิตของเขาดีขึ้น ในการพูดคุยกัน อย่างหนึ่งที่เราก็ต้องบอกพวกเขาเตือนพวกเขา ก็คือ ขอให้พวกเขาตั้งใจเรียนในห้องเรียนและอ่านหนังสือมากๆ นอกห้องเรียน พวกเขาทุกคนที่นั่งตรงหน้าเราในห้องสอบสัมภาษณ์ ก็จะรับปากกันทุกคนทีเดียว จะไม่โดดเรียน จะขยันอ่านหนังสือ ทุกคนช่างเป็นนักเรียนในฝัน ชวนให้จินตนาการว่า ห้องเรียนในปีการศึกษานี้คงน่าสนใจทีเดียว มาถึงตรงนี้ ดูเป็นการเติมความรู้สึกดีๆ ให้แก่คนสอนเหมือนกัน คงไม่ครูคนไหน ชอบนักเรียนที่ขี้เกียจเรียน  

             แต่ในความเป็นจริง ก็มีหลายปรากฏการณ์เกิดขึ้นในห้องเรียน..... ขยันบ้าง ขี้เกียจบ้าง.....ช่างมันเถอะ........