ประโยคนี้อ้างที่มาไม่ได้ครับ
เข้าใจว่าเคยได้ยินมาจากไหนสักแห่ง ผมพยายามเอามาเรียบเรียงให้มันชัดเจนขึ้นครับ
คือเขาว่า
ครูไม่ใช่เรือจ้าง ที่คอยส่งลูกศิษย์ถึงฝั่งแล้วเขาก็ถีบหัวเรือส่ง
ครูไม่ใช่ช่างแกะสลัก ที่ฉลุเฉลา ไม้ให้ได้รูปทรงที่สวยงาม ไม่ใช่จิตรกร ที่แต่งแต้มลูกศิษย์ที่เปรียบเสมือนผ้าขาว ให้กลายเป็นงานศิลปะ
เขาว่า ครูคือผืนดินอันอุดม สำหรับให้เมล็ดพันธุ์ ได้เติบโต งอกงาม ครับ
ศิษย์ทุกคนมีธาตุแห่งการเรียนรู้ตามแบบของตน มีวิถีและลีลาการเรียนรู้ในแบบของตน
หน้าที่ของครูไม่ใช่การดัดแปลงธาตุแห่งการเรียนรู้นั้น หากแต่ส่งเสริมให้ศิษย์เติบโต งอกงามตามแบบเฉพาะของตน
เมล็ดมะม่วงก็จะได้เติบโตเป็นต้นมะม่วง ออกดอกผลให้สังคมได้กินใช้
ขณะที่บางเมล็ดอาจจะเติบโตเป็นถั่วงอก แต่ด้วยดินอันอุดม เขาจะเป็นถั่วงอกที่สมบูรณ์ที่สุด
มุมมองต่อครูแบบนี้ ผมว่างดงามไปอีกแบบนะครับ
