ความต่อยอด จาก http://gotoknow.org/blog/babyr2r/299706
555
ก็คงเคยอ้วนอยู่หรอกค่ะท่าน..น่าขันธ์ทั้งห้าน่ะมันเป็นทุกข์ พอได้มาแบกเจ้าทุกข์นี้เราก็ก้มหน้าก้มตาแบกมันไปด้วยใจที่นอบน้อม หากว่าใจเรานั้นน่ะไม่รังเกียจในทุกข์ที่ได้แบกมานั้น มันก็ปลดอะไรออกเยอะเหมือนกันนา...
ฟังน้ำเสียงท่านแล้ว...ขันธ์เหล่านี้ไม่ได้มีผลอะไรต่อท่านเลย...ไม่มีเลย
มันก็เป็นเพียงเท่านั้นเอง...มันเป็นเพียงโจทย์ที่เข้ามาให้เราได้เรียนได้รู้ได้ศึกษาเพื่อผ่านมันไป
จากที่อ่านของท่านสุญญตา...ก็ทำให้ปัญญานี่มันกระจูดได้เหมือนกัน
เมื่อวานมีประชุมที่ สวรส. เกี่ยวกับ R2R ในเรื่องการขับเคลื่อน Node ทั่วภูมิภาค ประชุมเสร็จกันมืดค่ำทีเดียว ได้นั่งพิจารณานักปั่นเกลียวความรู้ที่มีลีลาเฉียบอย่างท่านพงษ์พิสุทธิ์ ผอ.สวรส. ได้เห็นความรู้กระเซ็นกระจายทั่วบรรยากาศ ต่างท่านมาแนวร่วมอันงดงามต่อชาติ ต่อสังคม ...
อะไรก็แล้วแต่หากว่า...เราเข้าไปทำความรู้กับสิ่งที่เราอยากพัฒนานี่
เราต้องทำความเข้าใจในสิ่งนั้นก่อน...
จะสร้าง Node ขยาย Node ต้องดูก่อนล่ะว่า ธรรมชาติของ Node ที่พึงเกิดในแต่ละพื้นที่น่ะ มีคุณลักษณะในเชิงธรรมชาติอย่างไรบ้าง เราจะได้ไม่พลาดที่จะนำสิ่งที่เราคิดไปครอบงำ เพราะนั่นน่ะเรากำลังไปเสริมศักยภาพแห่งความเป็นมนุษย์ที่พึงควรได้รับการส่งเสริม
ก็เป็นบรรยากาศที่ดีเหมือนกันนะนา...กับการช่วยกันสละเวลาส่วนตัวมานั่งหารือ มานั่งโสเร่เพื่อให้เกิดเกลียวความรู้หมุนวน
แต่เราก็มองว่า...คิดมากไปก็ปวดหัว...
จริตตนเองน่ะชอบที่จะลงไปดูพื้นที่จริงก่อน แล้วก็ค่อยพิจารณาไปว่าน่าจะทำอย่างไรบ้าง ช่วบกันคิดช่วยกันพัฒนาในหน้างานพื้นที่นั้นเลย ... จริตคนเราน่ะมันก็ต่างกันนะ ไม่เหมือนกัน ขออย่างเดียวว่าหากแต่ละจริตน่ะ มีเป้าหมายร่วมกันแล้ว อันเป็นเป้าหมายที่ดีงาม ความรู้ที่ผ่องถ่ายออกมาก็งดงามเสมอ
ลีลาของนักปั่นอย่างท่านหมอพงษ์นี่...เฉียบ
ด้วยคำถามที่ท้าทาย ยั่วยวนยั่วยุ ให้คนอยากจะพูดอยากจะตอบ ...
ปัญญาก็บรรเจิดดีนัก
มีหลายประเด็นเหมือนกันที่พึงจะนำมาบอกเล่าในทัศนะของตนเอง
แต่ตอนนี้ จะเตรียมตัวขึ้นเครื่องร่อนไป จ.อุบลก่อน..
เดินทางปลอดภัยนะคะ
อ้วนก่อนแล้วจะรู้สึก...
มันอ้วนได้มันก็ผอมได้ ผอมได้มันก็อ้วนได้
อ้วนก็ให้อ้วนที่จิตที่ใจ คนอ้วน ๆ แต่จิตใจผอมมันก็ไม่ไหว
คนที่จิตใจผอมนั้นคือ คนที่จิตใจแห้งแล้ง เหี่ยวเฉา เป็นคนที่จิตใจมีแต่จะเอา เอา เอา แล้วก็เอา
จิตใจของสมาชิกชมรมนักปั่นนี้จะต้อง "อ้วน" คนที่จิตใจอ้วนจะ "อารมณ์ดี"
อารมณ์ดี ยิ้มแย้ม แจ่มใส และเป็น "ผู้ให้" ตลอดเวลา...
คนที่รู้จักให้เป็นคนที่รู้จัก "ความสุข"
คนที่รู้แต่จะเอาก็จะรู้จักแต่ "ความทุกข์..."
เดินทางไป เดินทางมาก็รู้จัก "ตาย ตาย ตาย" ทุกวัน ทุกเวลา ทุกวินาที ทุกลมหายใจ
นำความตายมาเป็น "อารมณ์ภาวนา" ตลอดการเดินทาง...
เดินทางไป ... เดินทางมา...
ถึงได้รู้ว่า "ทุกวันนี้รอช้าไม่ได้" ต้องเร่งทำคุณแห่งประโยชน์ให้มากเท่าที่เราน้อมนำทำได้ ชะลอและผ่อนปรนต่อความชั่ว ความโง่นานาไม่ได้ ต้องอดทนให้มากยิ่งกว่าเดิม อดทนนับตั้งแต่สภาวะแห่งการที่ปรากฏจากความบอบช้ำของการเดินทาง อดทนต่อสภาวะจิตที่คุกกรุ่นขึ้นมา...
อดทนต่อความสุขที่ชอบใจหรือความสบายที่โหยหา...
อดทน...เพื่อเรียนรู้ต่อความปรากฏ
ความปรากฏที่มักโผล่หน้าเข้ามาอย่างไม่ได้เชื้อเชิญ... พึงเพียงนำใจน้อมรับด้วยใจที่นอบน้อม ปล่อยวิถีตนไปดั่งเสมือนสายน้ำไหล...หากแต่คราใดที่ปรากฏโอกาสแห่งการได้ทำสิ่งที่มีคุณค่าและมีประโยชน์ ก็พึงรีบน้อมนำตนกระทำสิ่งเหล่านั้นด้วยตัวแห่งตน
อดทน...เพื่อนำพาตนไปสู่เป้าหมาย...
เป้าหมายที่ว่า "อิสระ" จากสิ่งทั้งสิ้นทั้งปวง...
ไม่ยึดอยู่อารมณ์ อาลับ อาวรณ์ใดใด หากแต่ตระหนักอย่างซึ้งลงใจในเรื่องละชั่ว แต่ความดีให้ถึงพร้อม...
สิ่งใดที่ไม่ก่อผล ก็พร้อมวางลง นำพาตนไปก่อคุณอย่างไม่อิดออด...
กายนี้แม้อาจไม่ไหว..ก็ขอให้ไม่ไหวเพียงกาย
แต่ต้องพยุงใจนี้ ให้ดำรงไว้เพื่อทำประโยชน์ต่อสรรพสิ่งต่างๆ ทั้งสิ้นทั้งปวงอย่างที่ได้เรียกว่านำพาตนไปด้วยปัญญาแห่งความสว่างส่องนำทาง...ไป
วันนี้...มีความปรากฏต่อกาย ก็พึงน้อมนำตนด้วยใจอันนอบน้อม
และนำพาตนทำหน้าที่ต่อกายนี้...ให้ได้เยียวยาเพื่อการคืนกลับสู่ "ธรรมชาติ"
อดทน....เข้มแข็ง...อาจหาญ
พลังในด้านดี ๆ ของพี่ปุ๋ม
อยู่เพื่อ ไม่อยู่
ไปเพื่อ ไม่ไป
ให้เพื่อ ไม่ให้
สาธุเจ้าค่ะ