"การให้" นี้ เป็นสิ่งที่เราต้องฝึกฝนมาก เพราะเราเป็นคนขี้โกรธ ขี้โมโห และ ขี้ใจน้อย

"การให้" นี้ เป็นการกระที่จะสร้างบารมีแห่ง "เมตตา"

เมตตาบารมีนั้นจะสามารถแก้ไขให้ความโกรธในตัว ในตนของเราให้ลดลงไปได้

ไม่ว่าจำเป็นผู้ให้ หรือผู้รับ ถ้าหากได้รับ "บารมี" ข้อนี้เข้าไปแล้ว ปีศาจแห่งความโกรธนั้นก็จะตัวเล็กลง และเล็กลง...

สามปีมานี้เราฝึกให้มาก การให้นี่ก็ต้องฝึกนะ ต้องรู้จักให้ ให้อย่างมี "ปัญญา"

การให้ที่ดีต้องมี "คุณธรรม" เป็นตัวกำกับ

เพราะถ้าให้อย่างไม่มีคุณธรรมก็จะทำให้ผู้รับนั้น "เสียนิสัย" เข้าไปอีก

ตอนนี้เราเองก็กำลังเจ็บช้ำน้ำใจมาก

ก็เพราะว่า "ช่าง" ทั้งหลายที่เราให้เขา เขาไม่เคยซึ้งน้ำใจเราเลย

แต่ความผิดทั้งหลายก็อยู่ที่ตัวของเราเอง ความผิดนั้นอยู่ที่ "ความโง่" ของเราเอง

เราให้เขาอย่างไม่มี "เหตุผล" ให้มากเกินไป ให้จนเขา "เห็นแก่ตัว"

อื่ม... ตอนนี้เรากำลัง "ซึ้ง" เลยแหละ

เศร้าเลย ให้มาก ก็ช้ำมากเหมือนกันเน๊อะ

อารมณ์ดีก็ให้เยอะ อารมณ์ไม่ดีก็ให้น้อย เรามักจะเป็นแบบนี้

นี่แหละ "ปัญหา" ตัวฉกาจเลย เจ้า "อารมณ์" นี้

เมื่อเรายังใช้อารมณ์เป็นจิต ใช้จิตเป็นอารมณ์อยู่ก็ต้องขาด ๆ เกิน ๆ แบบนี้

การวางใจให้เป็นกลางอยู่เสมอนี่ยากเน๊อะ

แต่อย่างไรก็จะฝึก จะสู้ สู้ให้หายโง่กันสักที จะได้รู้จักความพอดีใน "การให้..."

 

ที่มาจากบันทึก เรียกใช้งานตัวจัดการข้อความ