เจอบททดสอบตั้งแต่เช้า

คืนนี้อยู่เวร  แล้วตั้งตื่นมาทำงานแต่เช้า

เราอยู่กันสามคน แต่ทุกคนก็มาแต่เช้า  รับผิดชอบคนละจุด

แต่กระนั้นก็ไม่ทันกับภาระงานแต่ละจุด  ที่หมอต้องทำ

ที่นี่หมอต้องตรวจการฝากครรภ์เอง

หมอตั้งตรวจผู้ป่วยฉุกเฉินทุกราย

หมอต้องตรวจผู้ป่วยไข้หวัดทุกคน  ที่ต้องแยกออกไปแล้วตอนนี้

 

กระบวนการทำงานที่จำนวนคนเท่านี้  แล้วงานแบบนี้  เป็นการพยามออกแบบ

เพื่อให้รองรับกับภาะรเราให้ได้   เราไม่ได้เคยคิดว่าจะให้งานของเราให้เพื่อนพี่น้องสาขาอื่นช่วย  ในสิ่งที่เขาพอทำได้ 

งานนั้นยังกระจุกอยู่กับบทบาทหน้าที่ของเรา

 

เป็นเรื่องที่อาจจะต้องใช้เวลาและความท้าทายในการแก้ไข

ผมไม่เคยมองจุดนี้  รู้แต่ว่าทำงานแบบหัวหมุนทุกวันด้วยความตื่นรู้

ถ้าไม่รู้จักการภาวนา  ก็อาจจะเอ้า  ไปกับงานบ่อยๆ และมากขึ้นๆ

 

อาจารย์พี่หมอได้ช่วยเติมมุมมองให้ชัดขึ้น

ว่า  ที่นี่พวกเราทำงานกันแบบนี้เลยหรือ  แล้วคุณภาพชีวิตละ

 

แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ยังรู้สึกมีความสุข  และได้เรียนรู้เสมอๆครับ

มันอาจจะเป็นวิถีแห่งการงานที่ธรรมดา ทั่วไป  แต่แทรกให้เราเติบโตภายใน

 

แม้จะเหนื่อยกายบ้าง   แต่ในระหว่างงานก็มีเรื่องที่งดงามให้เราได้ชื่นชม

เช่นการช่วยเหลือกันของพี่หมอ  ของน้องหมอ อย่างอดทน

พี่ๆพยาบาลที่เข้าใจในความติดขัดของเรา  ช่วยดูแลคนไข้แทนบางส่วน 

 

ภาพของเพื่อนบ้านหญิงวัยกลางคนที่พาคุณตาสูงวัยมาตรวจโดยที่ไม่ใช่ญาติ

ภาพของลูกๆ  หลานๆ  ที่พอพ่อแม่มาตรวจ  ก็ได้อนุโมทนาใจใจ

 

สำหรับผู้สูงอายุที่เป็นชนเผ่าหลากหลาย  ที่ต้องลงมาจากดอยไกลๆ

รอยยิ้ม การทักทายด้วยภาษาของเขา  การสัมผัสของหมอ 

และการสวมกอดในบางครั้ง    ก็ทำให้เกิดพลังแห่งความรู้สึกที่ดีๆ

 

พลังอันงดงามระหว่างการทำงานที่หล่อเลี้ยงให้จิตใจสงบ ไม่จดจ่อแต่กับทุกเวทนาทางกาย  เกิดสมาธิที่ดีตามมา

 

เป็นเรื่องราวที่ได้เรียนรู้ไปอีกวัน

และเชื่อมโยงกับการภาวนาที่ต้องทำอย่างต่อเนื่องตลอดเวลา