....สวรรค์ท่านมีตาจริงๆ........ขอเพียงตั้งมั่นทำความดีไม่มีใครเห็น ...สวรรค์สิ่งศักดิ์สิทธ์ท่านเห็นก็พอ......

 

 

 

22 กันยายน

2552

วันนี้ถ้าใครคิดว่าแรงอฐินษฐานไม่มีจริงครูซ่อมคนก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไรสืบเนื่องจากบล็อกเพราะกลัวจริงๆไม่อยากผ่านจริงๆ

แต่มีเหตุการณ์ที่ครูซ่อมคนก็ยังงงว่าอะไรจะบังเอิญขนาดนั้น

แล้วไม่ค่อยผู้โดยสารด้วยทั้งที่เข้าจองตั๋วแล้ว

 

</span>

" แพ้ใจตัวเอง " ทิ้งท้ายด้วยการตั้งจิตอฐินษฐานขอตัวเองหายตัวได้...... แต่ไม่ใช่ปฎิหารย์....ตัวครูซ่อมคนหายตัวได้.......ครูซ่อมคนจองตั๋วรถทัวร์เวลา 18.30 น. ออกจากร้านถึงท่ารถ 18.o5 น. เผื่อเวลาแล้วปกติรถจะมาประมาณ 18.45 น. อย่างเร็วสุดปกติประมาณหนึ่งทุ่ม....มาถึงเขาบอกว่ารถมาถึงก่อนเวลา 6 โมงเย็นตรงเป็ะ......นายตรวจรถประจำท่าบอกว่ามาเร็วผิดปกติ..............คราวนี้รถจะมาอีกที่ประมาณ 4ทุ่มลงหาดใหญ่เร็วที่สุดก็มีเที่ยวไปได้ที่ไหนได้รถไม่ผ่านหาดใหญ่ไปทางหัวไทรลงปลายทางปัตตานีนั่งรถต่อไปที่ทำงานปรากฏว่ารถที่นั่งไปเติมเส้นทางต้องผ่านรพ.ค่ายอิงฯด้วยความเครียดมาก

4ทุ่มซึ้งถึงที่ทำงานสายแน่ๆสายมากด้วยเกือบ 10.00น. มีทางเดียวหารถเที่ยวที่ 2 ทุ่มเป็นรถกรุงเทพปัตตานีเอาละเราลงหาดใหญ่ระโนดสงขลา.....ก็ไม่รู้ทำยังไง.ค่ายอิงฯแต่รถที่นั่งกลับไปใช้อีกเส้นทางหนึ่งที่ไม่ต้องผ่าน.......อะไรจะบังเอิญขนาดนั้นแค่รถทัวร์มาก่อนเวลาเป็นครึ่งชั่วโมงต้องหารถใหม่ซึ้งต้องมารถที่ไม่ต้องผ่านเส้นทางที่กลัว(โคกทรายกลัวมากจริงๆทุกที่ที่ผ่านจะมือเท้าเย็นตาจะกระตุก ) แล้วต้องมานั่งรถที่ไม่ต้องผ่านรพ.ค่ายอีก....ตอนแรกไม่คิดอะไรเพราะลุ้นให้ถึงที่ทำงานให้ทันรับเวร.........พอลงเวรมานั่งคิด.....อะไรจะบังเอิญขนาดนั้น....เทวดาฟ้าดินท่านคงมีตา......ท่านมีจริงรับทราบ....ไม่ขออะไร....มีชีวิตเลี้ยงดูลูกสอนลูกเป็นคนดี....ขออย่าได้แพ้ใจตัวเองอีก...ขอให้มีกัลยาณมิตร.....สุดท้ายขอให้มีกำลังใจในการทำงาน......ใครที่รู้สึกท้อแท้เหมือนที่ครูซ่อมคน....สวรรค์ท่านมีตาจริงๆ........ขอเพียงตั้งมั่นทำความดีไม่มีใครเห็น

...สวรรค์สิ่งศักดิ์สิทธ์ท่านเห็นก็พอ......