เกิดยากเกิดเย็นจริง ๆ บันทึกนี้..สามรอบแล้วครับ..ฮิฮิ..พยายามต่อไป

พอแยกหน่อกล้วยออกไปปลูก....ก็นึกได้ว่าถ้าอยากให้เครือกล้วยหันไปทางไหนก็ให้หันหน่อกล้วยด้านที่เฉือนออกจากต้นแม่ไปทางนั้น.....

ขุด หลุมจะปลูกไผ่เสร็จ..นึกขึ้นได้ว่าถ้าปล่อยให้ปลาที่ขึ้นอืดอยู่ในบ่อเน่า มากกว่าเดิม..น้ำก็จะเสียมากกว่าเดิม..ปลาที่ลอยหัวอยู่อาจตายเพิ่มขึ้น ได้...

.....อย่ากระนั้นเลย...ตักปลาที่ตายมาฝังให้เป็นปุ๋ยในหลุมที่จะปลูกไผ่ดีกว่า...ได้ประโยชน์สองต่อ....ปลา 4 ตัว..ต้นไผ่ 4 ต้น....

อ๋อ...ปลา 4 ตัวนี้เกิดมาเพื่อเป็นปุ๋ยให้ไผ่ 4 ต้นนี่เอง....(พูดให้ถูกคือ ไม่ใช่เกิดมาเพื่อเป็นปุ๋ย..แต่ตายมาเพื่อเป็นปุ๋ย..)


อ๋อ...ต้นกล้วยมีหน่อขนาดพอเหมาะ..เพื่อให้เราย้ายหน่อไปปลูกอีกหลุมนี่เอง


อ๋อ....ไผ่ที่ได้มา 5 ต้น ปลูกที่นี่ 4 ต้น ก็พอดีสุดเขตรั้ว..เกิดมาเพื่อเป็นจริง ๆ


อ๋อ.....การไปทัวร์ไม้ไผ่ครั้งที่แล้วก็เพื่อที่จะได้เจอกับอาจารย์ แล้วท่านก็เอาหน่อไผ่มาฝากนี่เอง...

 

            อ๋อ.....ครั้งก่อนที่รบกวนอาจารย์เอาโคมไฟจากเชียงใหม่ไปให้น้องพอที่พะเยา...ก็เพราะโคมไฟอันนั้น..เกิดมาเพื่อเป็นของ“บ้านพอเพียง”นั่นเอง...


แสดงว่าขนมนี่ก็ต้องเกิดมาเพื่อให้ผมกินแน่ ๆเพราะเกิดอยู่ถึงบางลี่สุพรรณ  แต่มาโผล่ที่โต๊ะทำงานผมเมื่อวันก่อน

ขอบคุณพี่ครูพรรณนาที่เกิดมาเพื่อเป็นพี่สาวที่น่ารัก...

ว่าแต่...พี่สาวกลับมาจะรู้ไหมว่าปลาตาย..ทำไมหน่อกล้วยกระโดดแยกตัวออกมาจากต้นแม่...แล้วไผ่อะไรมาจากไหน...ทำไมมาปลูกตรงนี้..?? 

......ทำไมถึงเป็นต้นไผ่..ทำไมไม่เป็นอย่างอื่น..ทำไม..และทำไม...??

ปิดท้ายบันทึก...ที่...ผมเข้าบรรยายเวลา 11.00 น. ด้วยกางเกงเปื้อนโคลน..เสื้อชุ่มเหงื่อนิด ๆ  .....มีดอกกระถินเทพาที่หล่นลงมาบนใบกล้วยติดมากับเสื้อหน่อย ๆ... หอบน้อย ๆ แต่พองาม..^__^ 

.......แต่ก็เกิดมาเพื่อเป็น...สิ่งนี้อยู่แล้วครับ....สบายมาก..... 

 

เอ..........หรือว่า....จะเกิดมาเพื่อเป็น...มากกว่านี้...หนอ..????????????