ที่จริงบทบาทของผู้นำที่จะกล่าวถึงนี้จะมองจากมุม KM ก็ได้    หรือมองจากหลักการบริหารทั่วไป ก็ได้ 

•   บทบาทหลักคือการส่งเสริมผู้ร่วมงานให้เกิดแรงบันดาลใจ (inspiration)   หรือเติมน้ำมัน (ใส่ฟืน) ให้แรงบันดาลใจลุกโชน   ผู้นำที่แท้จริงจะมีศาสตร์และศิลป์ที่จะ inspire ในทุกโอกาส 


•   ส่งเสริมให้ผู้ร่วมงาน ร่วมกันทำความเข้าใจ (ค้นพบ) คุณค่าของงาน  ทั้งคุณค่าในระดับองค์กร  ระดับหน่วยงานย่อย  และระดับงานของตนเองเป็นคนๆ   เพื่อนำมาสู่การเห็นคุณค่า (ที่ลึก) ของตนเอง และของเพื่อนร่วมงาน   และเห็นความเชื่อมโยง (connectedness) ของการทำงานเพื่อบรรลุคุณค่าใหญ่ขององค์กร 


•   โยงคุณค่า สู่ “ฝันร่วม” (shared vision)  


•   Inspire โดยการชื่นชมความสำเร็จเล็กๆ   และเชื่อมโยงความสำเร็จเล็กๆ (ย้ำคำว่าเล็ก) ของพนักงาน เข้าหาคุณค่า และ  “ฝันร่วม”   ให้เห็นว่าเป็น “เป้าหมายรายทาง” ของ “ฝันร่วม” อย่างไร   และท้าทาย (อย่างมีศิลปะ มีความพอดี) ให้มองหา / มองเห็น เป้าหมายรายทางขั้นต่อไป 


•   ผู้นำจึงต้องฝึกทักษะ inspire ด้วยการชื่นชม ผสมการท้าทาย 


•   ทักษะในการชี้ทางให้ทำดีกว่าเดิม (improvement) โดยไม่ตำหนิ    คือสุดยอดของศิลปะแห่งการเป็นผู้นำ  


•   ทำได้โดยสร้างบรรยากาศให้สนุกสนาน ชื่นชมความมุ่งมั่นของคน (ทีม)   ตอกย้ำคุณค่าและเป้าหมายของคน (ทีม)   ตอกย้ำให้เห็นว่าพนักงานคน (กลุ่ม) นั้น กำลังพากเพียรเพื่อบรรลุ new possibility   ช่วยทำให้ new possibility นั้นชัดขึ้น ทรงคุณค่ายิ่งขึ้น    ชี้ให้เห็นคุณค่าของการฝึกฝนตนเอง   และชี้ให้เห็นแนวทางที่ถูกต้องในการฝึกฝนในการเข้าสู่ new possibility นั้น     เมื่อผู้ (ทีม) นั้นทำได้ดีขึ้น (แม้เพียงเล็กน้อย) ก็ชื่นชมและให้กำลังใจ    โดยที่เจ้าตัวเขาก็รู้ว่ายังต้องฝึกฝนต่อไปอีก

          เขียนขึ้นจากการตีความภาพยนตร์เรื่อง The Art of Possibility

 

วิจารณ์ พานิช
๒๓ ส.ค. ๕๒