ยามเช้าหลังเตรียมสอนหนังสือเสร็จแล้วยังพอมีเวลาเหลือเลยลงไปที่ห้องภาควิชาสังคมศาสตร์ คณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์ ม. ทักษิณเพื่อตรวจดูรายชื่อของยูมิเองที่มีการคุมสอบตามวันต่าง ๆ ในสัปดาห์ท้ายสุดของเดือนกันยายนและต้นเดือนตุลาคมนี้
พอดีเจอรักษาการหัวหน้าภาควิชาเข้ามาและเชิญร่วมไปพบพูดคุยแสดงมุทิตาจิตยินดีกับท่านคณบดีคนใหม่ของเราชาวคณะมนุษยศาสตร์และสังคมศาสตร์คือ รองศาสตราจารย์ไพบูลย์ ดวงจันทร์ ...(ใส่เสื้อสีประจำวันจันทร์ )
ทำให้ได้คิดถึงสังคมไทยเรานิยมการแสดงมุทิตาจิตมีความคุ้นเคยเคารพนับถือกันมานาน...เมื่อเข้าไปในห้องคณบดีมีคณาจารย์ส่วนหนึ่งอยู่คอยต้อนรับท่านอาจารย์อยู่แล้ว และยูมิได้กล่าวนำในนามคณาจารย์ของภาควิชาต่อด้วยรักษาการหัวหน้าภาค ฯ มอบดอกไม้เพื่อแสดงความยินดีดังกล่าว
เหตุการณ์ทั้งหมดนี้คือ การลงไปที่ภาควิชา การร่วมทีมไปแสดงความยินดีกับคณบดีคนใหม่ การกล่าวนำของยูมิและนำกล้องติดตัวมายกออกมากดถ่ายบันทึกภาพล้วนเกิดขึ้นแบบบังเอิญทั้งนั้น...วันนี้มันแปลกดีนะ..?
สวัสดีค่ะอาจารย์ยูมิ
เมื่อวานกอดูละครช่อง 9 เรื่อนัดกับนัด
เป็นละครซิสคอม กอชอบดูทุกวันอาทิตย์ ห้าโมงเย็น
เพราะนอกจากจะขำกลิ้งแล้ว ยังให้แง่คิดทุกสัปดาห์ค่ะ
เมื่อวานนัดเท่ห์ก็สอนพี่เต่าฟันหลอ บอกว่า การพูดคำขอโทษนั้นผู้ใหญ่ก็สามารถทำได้ก่อน
หมายถึงว่า ผู้ใหญ่เมื่อรู้สึกตัวว่าผิดแล้ว ก็สามารถเอ๋ยคำขอโทษกับเด็กได้ก่อน
มันดูแล้วสอนใจ ยิ่งมาเห็นบันทึกนี้แล้ว เป็นมุมมองอีกแบบ
ก็นั่นแหละ มันเป็นความนอบน้อม ทั้งเด็กและผู้ใหญ่คนไทย ที่หากมันรักษาไว้ ต่อไปจะหายไปเพราะยักษ์กินหมด
อิอิ ที่บอกว่ายักษ์กินก็หมายถึง คนที่ไม่ยิ้มไม่แย้ม แยกเขี้ยวใส่กัน ไม่มีความนอมน้อม พวกนี้นี่แหละเป็นยักษ์
อาจารย์ยูมิก็ดูทีวี ที่เค้าทะเลาะกันสิ พวกนั้นน่ะยักษ์กลับร่างมาเป็นคนแท้ ๆ เลย
สวัสดีครับ คุณสุดสายป่าน
เออ...เข้าใจเปรียบเทียบคนเป็นยักษ์นะครับ...
เป็นมุมคิดที่...ดูละครแล้วย้อนดูตัวดีจังนะนี่...
ความบังเอิญที่ลงตัวคะ เป็นวันดีจริงๆด้วยคะ ไม่ทำหน้ายักษ์ใส่กัน เหมือนน้องกอว่า ยิ้ม ยิ้มตอนรับ ชื่นมื่นหมดทุกคน
สวัสดีครับ นาง นงนาท สนธิสุวรรณ
ที่นำดอกไม้บานเร็วมาฝาก มีสีสรรสวยงามจังเลยละ...
สวัสดีครับ คุณ สุ-มหาวิทยาลัยชีวิต ที่ไม่มีวันปิดทำการ
สิ่งที่เห็นคือรอยยิ้มพิมพ์ใจที่มีมอบให้ซึ่งกันและกันนะครับ...