วันนี้ตื่นมาตั้งแต่ตีสี่  หลังจากทำภารกิจประจำวันเสร็จเรียบร้อยแล้ว

ก็ทำการวิจัยลมหายใจสลับกับการอ่านนั่งหนังสือบ้าง

พิจารณาสิงที่กำลังมีกำลังเป็นอยู่  จนถึงเวลาเพลเที่ยง

บางครั้งเราจดจ่ออยู่กับอะไรสักอย่างอย่างแน่วแน่เพื่อทำความรู้จักกับมันแล้ว

เราก็จะดื่มด่ำกับสิ่งนั้นอย่างมีความสุข

หากเราคิดจะทำอะไร(อันเป็นไปโดยชอบธรรม)แล้วก็ลงมือทำอย่างจริงใจ

ไม่ต้องรอคอยวันเวลาว่าค่อยกระทำ

หากสิ่งที่คิดจะทำดังว่าเมื่อเราได้โอกาสก็ทำทันที

เพราะการรอคอยที่จะทำ  ไม่แน่ว่าเราอาจนำพาชีวิตไปไม่ถึงวันที่คอยก็เป็นได้

ลองพิจารณา  FW. ที่เพื่อนสหธรรมิกส่งมาให้ธรรมฐิตอ่าน

เห็นว่ามีสาระเข้ากับยุคปัจจุบันนี้ดีแท้..

อย่ารอคอยให้ได้รับรอยยิ้ม .. แล้วจึงทำดี

อย่ารอคอยให้มีคนรัก .. แล้วจึงมอบความรักแก่ผู้อื่น

อย่ารอคอยจนกลายเป็นคนโดดเดี่ยว .. แล้วจึงเห็นคุณค่าของเพื่อน

อย่ารอคอยให้ได้งานที่ดีที่สุด .. แล้วจึงเริ่มทำงาน

อย่ารอคอยให้มีมากๆ .. แล้วจึงเริ่มแบ่งปันเพียงน้อยนิด

อย่ารอคอยจนพบความล้มเหลว .. จึงจดจำคำแนะนำของผู้อื่น

อย่ารอคอยจนพบเนื้อคู่ .. แล้วจึงเชื่อในคำอธิษฐาน

อย่ารอคอยให้มีเวลา .. แล้วจึงทำประโยชน์

อย่ารอคอยให้คนอื่นเจ็บปวดเสียก่อน .. แล้วจึงขอโทษ หรือเลิกคบกันก่อนแล้วจึงหวนมาคืนดี

ดังนั้นเราอย่าพยายามรอคอย..เพราะไม่รู้จะใช้เวลานานเท่าไร

ธรรมะสวัสดีขอรับ..