ในคืนที่เงียบสงบเช่นนี้ ทำให้ผมตั้งคำถามมากมาย และเสียดายที่ต้องจากความเงียบสงบไปสู่ความวุ้นวายในเมืองใหญ่

เที่ยงคืน 26 นาที พฤหัสบดี ที่ 10 กันยายน 2552 ระเบียงของห้องพัก 216 โรงแรมอันนา วานา รีสอร์ท & สปา จังหวัดมุกดาหาร

ผมเดินทางมาที่มุกดาหารครั้งนี้ มาในโครงการสัมมนาผู้นำองค์กรนิสิต มหาวิทยาลัยมหาสารคาม ซึ่งโครงการนี้ได้จัดขึ้นทุกปีอยู่แล้ว แล้วปีนี้พวกเราได้หอบกายมาอยู่ริมโขง เข้ามาชื่นชมความยิ่งใหญ่ของแม่น้ำโขง.....

ในตอนนี้ทุกคนได้เลิกกิจกรรมแล้ว พร้อมกับเข้านอนกันเกือบหมดแล้ว ผมนอนไม่หลับด้วยความที่ตัวเองคุ้นชินกับการนอนดึกอยู่แล้ว ท่ามกลางความเงียบสงบของสายน้ำที่ไม่เคยหลับไหล ผมออกมาที่ระเบียงห้องพักเพื่อทอดสายตาออกไปไกลยังอีกฝั่งของแม่น้ำในความมืดมิดผมมองไม่เห็นความเคลื่อนไหวใดๆเลยในแม่น้ำโขง ผิดกับเมื่อตอนเย็นที่ผ่านมายังมองเห็นสายน้ำที่ไหลเรื่อยๆอยู่

ในหัวสมองของผมยังคงคิดอยู่กับคำถามที่ตัวเองได้ถามบุคคลสองบุคคลไปเมื่อช่วงเย็นที่ผ่านมา "มองออกไปที่แม่น้ำโขงแล้วเราเห็นอะไรบ้าง"

คนแรกบอกกับผมว่า "เห็นความเป็นไปของชีวิต เห็นสายน้ำที่ไหลไปไม่สิ้นสุด"

คนที่สองบอกกับผมว่า "เห็นน้ำ เห็นเรือ"

ผมเลยถามออกไปว่าเห็นอะไรอีกไหมนอกจาก เห็นเรือกับแม่น้ำ เขาคิดอยู่นานแต่ก็ไม่ได้คำตอบสักที

ผมเลยบอกกับตัวเองว่า คนแต่ละคนมีมุมมองเป็นของตัวเอง แม้จะมองในที่เดียวกันก็ตาม เวลาดึกมากแล้วความเงีบยได้ทวีคูณขึ้นเป็นสองเท่า ถ้าประสาทหูของผมไม่ผิด ผมว่าผมได้ยินเสียงหมาเห่าจากฝั่งลาวดังแว่วมาแต่ไกลๆ ซึ่งด้วยความเงียบและระยะทางที่ไกลกันเกือบๆสามกิโลเมตรผมว่ามีทางที่จะเป็นไปได้

เราไม่สามารถตอบโจทย์ที่ผมถามได้หากเราไม่ได้ก้าวเดินออกมายังสถานที่แห่งนี้ สำหรับผมแล้วแม่น้ำโขงเป็นเหมือนชีวิตของผม เพราะผมหลงรักแม่น้ำโขงตั้งแต่ตอนที่ผมได้ไปดูบั้งไพพญานาคที่ โพนพิสัยเมื่อเกือบสองปีที่แล้ว

อากาศในตอนนี้ดีมากไม่หนาวหรือร้อนเกินไป  ความเคลื่อนไหวเดียวที่ผมเห็นอยู่ตลอดทั้งวันคือ เรือที่ชาวบ้านออกหาปลา ที่ออกหาปลาเที่ยวแล้วเที่ยวเล่าอยู่ตลอดวัน อีกหนึ่งคำถามที่ผมคิดขึ้นมาทันทีว่า ชาวบ้านที่หาปลาอยู่ต่อหน้าผมนี้เมื่อเปรียบเทียบกับเจ้าของโรงแรมหรูๆ หรือแม้แต่เสื้อผ้างามๆ เหมือนที่พวกเราสวมใสกันอยู่ อันไหนมีความสุขมากกว่ากัน เป็นคำถามที่หาคำตอบไม่ได้ แต่ผมมองว่าเป็นใครก็ตามขอให้เราเป็นคนดีก็พอแล้ว ขอให้เรารับใช้สังคมก็พอแล้ว ผมดีใจที่ผมได้ฝึกหัดมองในสิ่งต่างๆที่อยู่รอบข้าง  

ดึงมากแล้วเสียงหมาเห่ายังดังแว่วมาอยู่ไม่ได้ขาดหายไป ความสงบเงียบอย่างนี้ผมจะหาได้อีกหรือเปล่าเมื่อเรากลับไปที่มหาวิทยาลัย ผมหลับตาพร้อมกับดูดซับความเงียบสงบที่ผมต้องการเข้าเติมเต็มร่างกาย ไม่รู้ว่าอีกนานแค่ไหนเราจะได้กลับมาชื่นชมความงามของแม่น้ำโขงและหลีกหนีความวุ้นวายของเมืองกันอีกครั้งหนึ่ง

                 ฉากชีวิตที่เห็นตลอดลำน้ำโขง