เคล็ดทำ (090/9/09)

โลก คือ กายกับใจของเรา = กายกับใจเป็นสิ่งสมมติ เป็นยานพาหนะนำพาเราไป
ธรรม คือ การรู้กาย รู้ใจ = มีสติตามดูให้รู้ความเป็นจริงของกายกับใจ ก็คือ ธรรม ที่เราฝึกอยู่นั่นเอง ถ้าไม่มีกายกับใจแล้วเราจะฝึกหรือขี่ยานอะไรไปพระนิพพานล่ะขอรับ
กายกับใจก็คือโจทย์ธรรม รู้กาย รู้ใจ ก็คือ รู้คำตอบ
ไม่มีกาย ไม่มีใจ ก็ไม่มีโลก
=> รู้กาย รู้ใจว่า ไม่เที่ยง เป็นทุกข์ ไม่มีความตัวตน สัตว์ บุคคล เรา เขา เป็นของไม่แน่นอนที่ไม่ควรไปยึดมั่นถือมั่น

ขอบคุณข้อความสั้น ๆ ที่ให้ความหมายได้อย่างแจ่มแจ้งค่ะ

บางครั้งก็รู้ทั้งรู้ว่าโลกนี้ เป็น อนิจจัง ทุขัง อนัตตา แต่เราก็ยังคอยยึดทุกอย่างไว้เสมอ...

(^___^)

เขียนเอาไว้เตือนตนเช่นกันขอรับ เพราะเป็นปัญญาที่เกิดจากการอ่านมาฟังมา
ส่วนการปฏิบัติให้เห็นจริงด้วยตนเองนั้น กำลังฝึก กำลังขัด กำลังเกลา อยู่เหมือนกันขอรับ
ถามพระอาจารย์ท่านหนึ่ง ท่านว่า ฝึกไปจนถึงเชิงตระกอนขอรับ