8 สิงหาคม 2552 18.36 น.
วันนี้ทุกอย่างเป็นระบบมากขึ้น ช่วงเช้าอยู่ตึก บ่าย เรียนรู้ระบบระเบียบทางทหาร
เรื่องเล่าข้างเตียงวันนี้ เกี่ยวกับคำมั่นสัญญา มีคนไข้คนจีนอายุ 75 ปี เป็นคนไข้ที่ศูนย์สงเคราะห์
คนชรา(คนไร้ที่พึ่งพิง)ส่งมา คนไข้มาด้วยอาการเพลีย แขนขาอ่อนแรงไม่พูดไม่ทานข้าว
มานอนที่ตึกเป็นอาทิตย์แล้ว...วันพฤหัสที่แล้วได้รับมอบหมายดูผู้ป่วยเตียง 6 - 15 คนไข้นี้อยู่
เตียง7 ค่ะ เขาส่งเวรมาคนไข้ดึงสายNG (สายให้อาหาร) ออกต้อต้านไม่รับน้ำผู้ช่วยเหลือคนไข้
ไปป้อนก็พ้นออกหมด...รับเวรไปดูท่านที่เตียงภาพที่เห็นคนแก่แววตาหม่นหมองต้อต้าน
ประมาณฉันไม่รับอะไรทั้งนั้นไม่ต้องเอาอะไรมาให้ฉัน...เห็นเข้าใจเพราะเคยเป็นครูกศน.สอน
ผู้ไม่รู้หนังสือที่ศูนย์สงเตราะห์บ้านประจวบโชค....พฤติกรรมเพราะเขาขาดการดูแลเอาใจใส่
เข้าไปจับมือเรียก"อาเจ๊กวันนี้หนูจะมาดูแลเจ๊กค่ะ...อาเจ๊กไม่ใส่สายให้อาหารก็ได้แต่อาเจ็ก
ต้องกินอาหารแล้วนิดหนึ่ง..หนูจะอุ่นนมร้อนๆให้ด้วยหนูจะป้อนให้อาเจ๊กเองเลย...
อาเจ๊กให้หนูป้อนมั้ย...อาเจ๊กเขามองหน้า..เราก็ยิ้มพร้อมจับมือเจ๊ก...ถ้าเจ๊กไม่ดื้อ..ก็ไม่ต้องใส่
สายหนูรู้ว่าเจ็บ..จะให้เขาเอาผ้าที่ผูกมือเจ๊กเอาไว้ออกด้วย...เรายิ้ม..อาเจ๊กตาอ่อนลงเราก็แกะ
ผ้าผูกมือออกจริงๆ...แล้วก็หานมอุ่นๆ (pan) อาหารเหลวอย่างละแก้ว พร้อมน้ำและยา
ลงมือนป้อนด้วยช้อน...อาเจ๊กให้ความร่วมมือดีมากท่านได้อย่างละครึ่งแก้วทานยาตามด้วยน้ำ
นี้คือเหตุผลที่ครูซ่อมคนไม่ค่อยได้ลงทานข้าวตอนเที่ยง...
คนเราไม่ว่าเด็ก วัยรุ่น ผู้สูงวัย ทุกเพศทุกวัย...ยอมต้องการความรักความเข้าใจอยากรักอยาก
ถูกรัก...ไม่เลือกเพศวัย...ชนชั้น....สภาพจิตใจของคนที่อยู่สถานสงเคราะห์พวกเขาขาดเรื่องนี้
จริงๆเพราะเจ้าหน้าที่ก็จะทำตามหน้าที่...ลืมใส่ความรู้สึกความมีใจให้พวกเขาถึงมีพฤติกรรม
ที่เรียกร้องความสนใจ...อยากบอกคนที่มีโอกาสเข้ามาอ่านว่า...จะเนื่องด้วยโอกาสอะไร
วันเกิด...ปีใหม่...วันพ่อวันแม่..หรือวันว่างไม่รู้จะทำอะไร...ลองแวะเข้าไปให้พวกเขาเหล่านี้
ให้อาหาร...ให้เสื้อผ้า..รองเท้าแตะผ้าอนามัย..เสื้อชั้นใน..ยา..เวชภัณฑ์..
โดยเฉพาะพวกยาทาแก้คันโรคผิวหนังต่างๆ....จะเป็นประโยชน์พวกเขามาก...
หรือถ้าเราก็ยังขาดในสิ่งเหล่านี้ก็ลอง...ไปสอนหนังสือเขาเขาหัดเขียนหัดอ่าน...
เล่นเกลม์..เขาแล้วท่านจะเห็นภาพที่ท่านไม่เคยเห็นรอยยิ้ม เสียงหัวเราะ...
มื้อไหนเขามาเลี้ยงอาหารอร่อยกินอย่างอร่อย...คุณสามารถทดแทนสิ่งที่เขาขาดแม้นชั่วขณะ
เขารู้สึกได้ว่า..ยังมีคนที่คิดว่ายังมีเขาอยู่บนโลก...
เล่าถึงอาเจ็กแล้วอาแจ๊กก็ดีขึ้นยิ้มเป็นครูซ่อมคนจะแวะไปเยี่ยมถึงไม่ได้เตียงเจ๊ก
แล้ววันนี้อาเจ๊กก็ได้กลับศูนย์..เจ้าหน้าที่ศุนย์มารับ...ครูซ่อมคนขอคุยกับเจ้าหน้าที่
อย่าบังคับอาเจ๊กจะต้อต้านไม่อยากให้อาเจ็กกลัยมาอีก...แล้วอาเจ๊กก็สัญญากับครูซ่อมคนว่า
จะไม่ดื้อจะทานข้าวทานยา...แล้วคำมั่นสัญญาของครูซ่อมที่ให้ไว้กับอาเจ๊กคือหนูว่าง
จะไปเยี่ยมเจ็ก.....ไม่ใช่ตำพูดแค่ขอไปที่แต่รู้ว่า...เจ๊กจะคอยอย่างมีความหวังจริงๆ
วันนี้ถามเจ้าหน้าที่ที่มารับว่าศูนย์สงเคราะห์นี้อยู่ตรงไหน....แล้วจะไป...เพราะไม่ใช่ความสุข
ของเจ๊กเพราะหนูก็มีความสุขเหมือนกัน......
คำถามที่พุดมาในใจ...คนที่เขาเห็นคนอื่นไม่ใช่คนใจคอเขาทำด้วยอะไร....
....ขอบคุณคุณรินดา...คุณหน่อยหนา...คุณครูแป้ม...ดอกกุหลาบสีขาวสวยมากค่ะหายเหนื่อย
จริงๆ..เชื่อว่าครูแป้มติดตามค่ะเพราะรู้ว่าครูซ่อมคนชอบกุหลาบขาวมากๆค่ะ..แต่ไม่ขอรับคำชม
และคำว่าคนดี...เพราะครูซ่อมคนรู้ตัวเองเสมอว่าม่ใช่คนดี...ถ้าเป็นคนดีคงไม่อยู่สภาพอย่างนนี้
ค่ะและอยากบอกครูแป้มว่าที่สามารถลุกยืนสู้ทุกวันนี้ด้วยแรงทิฐิ...ความเดรัยดแค้นชิงชัง
กับคนพวกหนึ่งอย่างที่ไม่มีวันให้อภัย...ในเมือ่เขาอยากให้เราตาย...ให้เราทุกข์คำพูดการกระทำ
ทุกคำอยู่ในความทรงจำเสมอ...(ไม่ใช่ที่กศน.เมืองค่ะถ้าไม่มีพวกเขาก็คงไม่มีครูซ่อมคนใน
วันนี้)...เห็นมั้ยค่ะคนที่อยู่ด้วยความพยาบาล...ความแค้นไม่ได้เป็นคนดีเลย....แต่ไม่สามารถให้
อภัยทานได้จริงๆทั้งที่พยายามแล้ว...ทำไม่ได้จริงๆค่ะครูแป้ม...แต่ขอไม่เบียดเบียดผู้อื่นและให้
เท่าที่ให้ได้...(คงมีแต่แรงกายเท่านั้นตอนนี้).....
คงจะมีคนถามว่าแล้วพ่อแม่ตัวเองดูแลมั้ย...พ่อขาพิการค่ะ...ท่านแก่แล้ว 72 ปี
พ่อแม่ไม่สบายลูก 3 คน ครูซ่อมคนจะถึงก่อนคนอื่น...และไม่ว่าชีวิตจะเจออะไร..จะทุกข์แสน
สาหัสแค่ไหนไม่เคยปริปากบอกท่านไม่อยากให้ท่านไม่สบายใจเป็นห่วง....เวลาทุกข์มากจะ
โทรศัพท์ร้องไห้แต่ปากก็บอกว่าสบายดี....ครูลิ้มถึงแซวบ่อยว่าครูซ่อมคนชอบเสียน้ำตา
เพราะถือว่าเวลามีความทุกข์เสียใจการร้องให้มันกลไกปรับตัวอย่างหนึ่งร้องให้พอร้องจนเพลีย
หลับเองดีกว่าไปกินเหล้ากินเบียร์สูบบุหรี่.....
ครูลิ้มวันนี้มีคนบอกอยากได้เป็นลูกสะไภ้เสียแล้ว....แต่ยิ้ม(อยากบอกหนูกลัวแล้วยาย...555)
หน้าไม่เหมือนพ่อไม่เชื่ออีกแล้ว....
กลับมาประจวบไม่มาแวะบ้างเลยโทรไปก็ไม่รับจะเลี้ยงข้าวสักมื้อ.....อยากเห็นว่าสบสยดีจริงเหรอ....ยังเสียน้ำตาที่ค่าเฟ่แบบ
ครูลิ้มว่าป่าว....ไม่ว่าหรอกโทรมาได้ยินเสียงร้องเพื่อนเราก็ยังดี.....เพื่อนเราเป็นคนมีน้ำใจสมควรแล้วอย่างน้อยก่อนตายเจ๊กเขา
ก็รู่ว่ายังมัคนที่เข้าใจเขาและเห็นใจเขา...อย่าไปคิดถึงเรื่องที่มันไม่สบายใจ....(ตัวเองจะบอกเราว่า...นายทำได้ลืมได้เราก็ลืมได้
นายทำให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาบอกเราว่าทำยังไง...)เราเลยไม่มีคำพูดใดๆเลย
เรารอคำสั่งอยูเสร็จเรื่องยุ่งๆถ้าเป็นไปตามโผ....เราก็จะได้ไปอยู่ที่ที่เราอยากไป....ไม่บอกที่ไหน....
อาม่าฝากคิดถึงมา...อีสั่งขนมไหว้พระจันทร์ที่เพื่อนชอบแล้วบอกให้เราส่งไปให้.....ห่วงมากเราขอกินยังไม่ให้เลย
อาทิตย์นี้ถ้าเหนื่อยมากก็ไม่ต้องกลับประจวบเด็กสอบวันที่ 19 -20 กย.ใช่เหรอ...ห่วงตัวเองเสียบ้าง...
ไปหาหมอตามนัดด้วย...สอนคนอื่นเก่งนักตังเองไม่ค่อยจะสนใจตัวเอง...เราเอาต้นกุหลาบกำลังออกดอกไปไว้หน้าร้านคุณหมอ ทัพฟ้าเห็นแล้วจะได้หายเหนื่อย....ขับรถจักรยานระวังด้วย...ทำไมไม่เอารถยนต์ไปใช้ขับไม่ไหวก็จะให้เขาขับไปให้
พี่ตุกบอกว่าหมอไม่ได้เอารถไป...ไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงตัวเล็กบ้าง...