กลับมาประจวบไม่มาแวะบ้างเลยโทรไปก็ไม่รับจะเลี้ยงข้าวสักมื้อ.....อยากเห็นว่าสบสยดีจริงเหรอ....ยังเสียน้ำตาที่ค่าเฟ่แบบ

ครูลิ้มว่าป่าว....ไม่ว่าหรอกโทรมาได้ยินเสียงร้องเพื่อนเราก็ยังดี.....เพื่อนเราเป็นคนมีน้ำใจสมควรแล้วอย่างน้อยก่อนตายเจ๊กเขา

ก็รู่ว่ายังมัคนที่เข้าใจเขาและเห็นใจเขา...อย่าไปคิดถึงเรื่องที่มันไม่สบายใจ....(ตัวเองจะบอกเราว่า...นายทำได้ลืมได้เราก็ลืมได้

นายทำให้ได้ก่อนแล้วค่อยมาบอกเราว่าทำยังไง...)เราเลยไม่มีคำพูดใดๆเลย

เรารอคำสั่งอยูเสร็จเรื่องยุ่งๆถ้าเป็นไปตามโผ....เราก็จะได้ไปอยู่ที่ที่เราอยากไป....ไม่บอกที่ไหน....

อาม่าฝากคิดถึงมา...อีสั่งขนมไหว้พระจันทร์ที่เพื่อนชอบแล้วบอกให้เราส่งไปให้.....ห่วงมากเราขอกินยังไม่ให้เลย

อาทิตย์นี้ถ้าเหนื่อยมากก็ไม่ต้องกลับประจวบเด็กสอบวันที่ 19 -20 กย.ใช่เหรอ...ห่วงตัวเองเสียบ้าง...

ไปหาหมอตามนัดด้วย...สอนคนอื่นเก่งนักตังเองไม่ค่อยจะสนใจตัวเอง...เราเอาต้นกุหลาบกำลังออกดอกไปไว้หน้าร้านคุณหมอ ทัพฟ้าเห็นแล้วจะได้หายเหนื่อย....ขับรถจักรยานระวังด้วย...ทำไมไม่เอารถยนต์ไปใช้ขับไม่ไหวก็จะให้เขาขับไปให้

พี่ตุกบอกว่าหมอไม่ได้เอารถไป...ไม่ห่วงตัวเองก็ห่วงตัวเล็กบ้าง...