ก่อนเตรียมการขายกาแฟ  ฉันได้เตรียมผ้าเย็นและพวงกุญแจเป็นของแถมสำหรับลูกค้าที่มาอุดหนุนทุกท่าน ต้นทุนของแถมประมาณ ๒๐ บาท

         วันแรกของการขายกาแฟ  และกาแฟถ้วยแรกที่ฉันได้ขายเพียงถ้วยเดียว  เป็นเงิน ๒๕ บาท แต่กลับไม่รับเงินค่ากาแฟ ซ้ำยังได้แถมพวงกุญแจและผ้าเย็นราคาของแถมประมาณ ๒๐ บาทอีกด้วย

         ชายรูปงามขับรถมาจอดที่หน้าร้าน  เดินตรงมาที่ร้านกาแฟ  ท่าทางไม่เป็นมิตรมากนัก  สั่งเสียงดังห้าวหาญ  "เอสเปรสโซ่ ๑ ที่"  ฉันไม่มีความตื่นเต้นกับสิ่งใดเลย  แม้ว่าจะเป็นการได้ขายกาแฟถ้วยแรกในชีวิตก็ตาม 

         ฉันตั้งใจกลั่นกาแฟลงทีละหยด  เพราะเอสเปรสโซ่ของฉันใช้ถ้วยขนาดเล็กแต่ใหญ่กว่าถ้วยชาจีนนิดหนึ่ง  ดูท่าทางเขาหงุดหงิดมากที่ฉันทำช้า  แต่ฉันก็พยายามพูดให้เขาสบายใจว่า "ฉันเพิ่งจะเปิดร้านวันนี้ และกาแฟของฉันจำเป็นต้องทำแบบนี้คือกลั่นให้หยดอย่างช้า ๆ" สังเกตว่าเขารู้สึกรำคาญมากขึ้นแบบอยากจะลุกหนีท่าเดียว 

       ฉันกลั่นกาแฟเสร็จแล้ว  พร้อมที่จะเสิร์ฟ  บังเอิญฉันทำเกล็ดกาแฟร่วงลงไปในถ้วย ไม่มากเพียงเกล็ดเดียวเท่านั้น  หากไม่บอกก็ไม่มีใครรู้  จึงยกมือไหว้ขอโทษเขาบอกว่ารออีกนิดได้ไหมคะ  ฉันขอเททิ้งเพราะเกล็ดกาแฟตกลงไปในถ้วย  เขาทำท่าหงุดหงิดหนักขึ้นและบอกว่า ไม่เป็นไรพอใจที่จะดื่มแบบนั้น  ฉันจึงนำไปเสิร์ฟ พร้อมกับชาอู่หลงยอดอ่อน และวางของแถมคือพวงกุญแจและผ้าเย็นบอกว่าไม่คิดตังค์ทั้งสองอย่าง 

       ฉันสังเกตเห็นเขายกถ้วยกาแฟและถ้วยชาขึ้นมาดม  อาการหงุดหงิดคงลดลง  ก่อนจากไปเขาเข้ามาถามว่าใช้กาแฟที่ไหน อย่างไร และชาของอะไร หาซื้อได้ที่ไหน  ฉันจึงให้ชาอู่หลงเขาไป ๑ ซองประมาณ ๒.๕ กรัมราคาไม่ต้องพูดถึง เขาพร้อมจะจ่ายเงิน  แต่อย่างไรฉันก็รับเงินจากเขาไม่ได้    สุดท้ายเขาเดินสำรวจดูอุปกรณ์การทำกาแฟ  สอบถามราคา และที่เขาสนใจมากก็คือเตาที่ต้มน้ำเดือดปุด ๆ มีถ้วยกาแฟเรียงรายอยู่ในหม้อ 

       ถ้วยกาแฟทุกขนาด  มีรูปร่างและสีสันต่าง ๆ กัน  ซึ่งเป็นถ้วยที่ทำจากดินเผา ทั้งหมด  จะถูกวางเรียงรายในน้ำเดือด  ก่อนที่จะนำมาชงกาแฟ  เพราะทำให้กาแฟร้อนอยู่เสมอทั้งภายในและภายนอกของถ้วย  และที่สำคัญเพื่อสุขภาพอนามัย

       วันแรก....ฉันขายกาแฟไป ๑ ถ้วยแต่ไม่ได้สตางค์แม้แต่บาทเดียว  ร้านใกล้ ๆ บอกว่าแบบนี้ฤกษ์ไม่ดี  น่าจะหาวันที่เป็นมงคลสำหรับเปิดร้านเสียหน่อย  แนะนำให้ฉันทำเคล็ดลับต่าง ๆ นานา แต่ฉันไม่ทำ และก็ไม่กังวลว่าจะขายได้หรือไม่ได้  ยามว่างฉันนั่งอ่านหนังสือ และไปช่วยร้านใกล้ ๆ ขายอาหาร

       ต่อมาชาย (เด็กหนุ่ม) คนนี้มาเป็นแขกประจำที่ร้านของฉัน  และจะมาเล่าโจ๊กวันแรกและกาแฟถ้วยแรกที่ฉันทำขาย  บางวันฉันปิดร้านเมื่อเขามาไม่พบ  หากได้พบวันต่อไปก็จะถูกต่อว่า  "ผมอุตส่าห์ผ่านร้านกาแฟบนเขามาตั้งหลายร้าน  แต่พี่คิมปิดร้าน"

        ชายคนนี้นั่นเองที่ไปชักจูง โฆษณาประชาสัมพันธ์ พาเพื่อน ๆและลูกค้ามาเข้าร้านกาแฟของฉันในวันต่อ ๆ มา จากวันแรกที่ขายได้ถ้วยเดียว พร้อมของแถมและไม่รับเงิน ต่อมาก็ขายเพิ่มขึ้นวันละน้อย ๆ นิด ไม่มาก เพราะกาแฟที่ร้านฉันกาแฟร้อนราคาถ้วยละ ๒๕ - ๓๕ บาทหากเป็นกาแฟเย็นแก้วละ  ๔๐-๕๐ บาท 

        เหตุและประสบการณ์ยังมีเรื่องเล่าต่อ  เพื่ออยากจะสื่อและถ่ายทอดบางอย่าง  ตามที่ท่านผู้อ่านจะพิจารณาด้วยตนเอง...ประสบการณ์ในวันนี้หากคิดทางธุรกิจ การค้า หมายถึงฉันขาดทุนย่อยยับ  เพราะวันหนึ่งไม่ได้สตางค์เลย  แถมเสียของและเสียเวลา